W pogoni za rozumem

Tak więc do rzeczy: pamiętacie Pokemony? Takie stworki z kreskówki. Ja osobiście nie byłam nigdy wielką fanką, chociaż w latach 90.byłam w grupie docelowej. Wiem tyle, że stworki latały, miały różne moce i się nimi walczyło. Nie sądziłam, że dożyję czasów, w których dorośli ludzie będą chodzić po ulicach z telefonami i ich szukać. Tak, proszę Państwa! Od niedawna można pobrać na telefon aplikację, która po włączeniu kamerki i GPS-a pokaże nam, gdzie ukrywają się bohaterowie kreskówki. Za znalezienie ich dostaje się punkty. Widocznie niezwykle ważne, skoro zabawa cieszy się takim powodzeniem.Tak jakby ludzkość za mało czasu spędzała z nosem w ekranie czy to smartfona, komputera czy telewizora. Teraz nawet na spacer z psem trzeba koniecznie wziąć telefon, bo a nuż – Pokemon czai się za rogiem? Swoją drogą dostrzegam w tym całkiem zgrabną możliwość wyciągania informacji, gdzie ktoś jest, z kim i co robi. Choć z drugiej strony – te informacje i tak od dawna nie są już „prywatne”.
Ok, będę tolerancyjna. Sama lubię grać w gry komputerowe. Bez telefonu czuję się jak bez ręki i ciężko mi rozstać się z komputerem na więcej niż 2 dni. Ale na Boga, jeśli zobaczycie mnie na ulicy, obłąkaną szukaniem niewidzialnych stworzeń – weźcie ciężką patelnię i walnijcie mnie nią w łeb!
Ale już pal sześć szukanie Pokemonów podczas obiadu z rodziną czy romantycznego spaceru z ukochanym nad Wisłą. Co trzeba mieć w głowie (lub raczej, czego trzeba nie mieć), żeby podczas wycieczki w Obozie Zagłady (!) wpaść na tak kretyński pomysł? Wyciągnąć telefon i sprawdzać, czy nie ma tam przypadkiem Pokemona?! Władze Muzeum, za całą tę bulwersującą sytuację  obwiniają twórcę aplikacji. Ten z kolei tłumaczy się, że stworki rozmieszczane są losowo. Być może, bo podobny problem pojawił się w Muzeum Holocaustu w Waszyngtonie, ale to nie znaczy, że nie może być nad tą durną „zabawą” żadnej kontroli. Bo kto tu w końcu rządzi i kto tu ma rozum, lub jego marne resztki - ludzie, czy Pokemony?

A w tym wszystkim nasuwa mi się smutna refleksja, że są ludzie, którzy może pierwszy raz w życiu pójdą do muzeum, bo będą chcieli zdobyć punkty w jakiejś głupiej grze…