Edward Wlazło, komendant Straży Tatrzańskiego Parku Narodowego odznaczony przez Zarząd Główny Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej medalem „Za Zasługi Dla Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej”.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"35845"}

Światowy Zarząd Żołnierzy AK odznaczył komendanta za "aktywną i wybitną działalność dla dobra środowiska AK-owskiego oraz utrwalanie pamięci i tradycji Armii Krajowej". Burmistrz Zakopanego Leszek Dorula z wiceburmistrz Agnieszką Nowak-Gąsienica Zastępca dziękowali komendantowi za działalność na rzecz propagowania i utrwalania pamięci, tradycji i honoru żołnierzy Armii Krajowej. Medal AK jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych odznaczeń w kraju oraz poza granicami naszego kraju.

Utrwalaniem pamięci i tradycji o żołnierzach Armii Krajowej komendant zajmuje się od połowy lat 80. 

- Jestem emerytowanym żołnierzem Wojska Polskiego wartości, pamięć i historię o żołnierzach AK chciałem przekazać swoim synom. Od najmłodszych lat wraz z żoną Elżbietą wpajaliśmy patriotyzm i pozytywne wartości naszym dzieciom, aby pamiętali o bohaterach AK, którzy walczyli o wolność i niepodległość naszej ojczyzny. W naszej rodzinie ze strony mojej żony było kilku żołnierzy AK, którzy zapłacili najwyższą cenę w obozach koncentracyjnych i obozach pracy. Mój dziadek Kazimierz Wlazło w latach 1944 i 1945 roku wspierał partyzantów i skoczków spadochronowych w miejscowości Janki, powiat przysuski k/. Radomia - mówi komendant Wlazło.

Pradziadek Jan Kujat mieszkał w Podlesiu Małym koło Białobrzegu, był żołnierzem AK i został aresztowany przez Gestapo i wywieziony jako przymusowy robotnik do Niemiec. Po wojnie wrócił do Polski, gdzie przeżył 96 lat. 

Dziadek Adam Rosłaniec, ur. 18 grudnia 1910 roku w Głowczewie był żołnierzem AK działał w rejonie Warki i Białobrzeg. Został aresztowany przez Gestapo w dniu 24 września 1943 roku, a następnie był więźniem obozu koncentracyjnego Auschwitz. 7 listopada 1943 roku z Auschwitz został przetransportowany do obozu zagłady Gusen Crematory Of Concentration Camp Muthausen w Austrii, gdzie został zamordowany w dniu 22 stycznia 1944 roku o godzinie 14.40. Był więźniem politycznym o nr 4874.

Wujek Edward Kujat żołnierz AK więzień obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, blok nr 4 został zamordowany w 1943 roku. Wujek Antoni Kujat, ur. 19 kwietnia 1917 roku żołnierz AK. Od dnia 5 października 1943 roku więzień obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, nr obozowy 153649, blok nr 4. Następnie od dnia 7 listopada 1943 roku do dnia 10 kwietnia 1944 roku więzień obozu zagłady Gusen Crematory Of Concentration Camp Mathausen w Austrii. Numer obozowy w Gusen 2408. Od dnia 11 kwietnia 1944 roku więzień obozu zagłady Mathausen, nr obozowy 45789. Od dnia 23 lipca 1944 roku więzień komanda / obozu zewnętrznego SS w Ebenze, gdzie przebywał do dnia 6 maja 1945 roku tj. do momentu wyzwolenia przez wojska amerykańskie. Historia rodzinna zobowiązuje do obrony wartości, godności i honoru żołnierzy AK.

- Zostałem też odznaczony orderem „„VIRITUTI CIVILI – Klasy I” przez Związek Legionistów Polskich, ale to ma związek przede wszystkim z wieloletnim propagowaniem pamięci o powstańcach, legionistach, żołnierzach AK i żołnierzach poległych w 1939 roku. Wraz z synami od kilkunastu lat opiekujemy się grobem powstańca styczniowego, Urbańskiego syna Wojciecha Urbańskiego, który w 10 lipca 1863 roku poległ w boju pod Ossą k/. Drzewicy, woj. łódzkie. Opiekujemy się mogiłami poległych żołnierzy w miejscu stoczonego boju w lesie Parchowiec k/. Drzewicy, woj. łódzkie w dniu 8 września 1939 roku. 

Kolejną mogiłą, którą się opiekujemy znajduje się w lesie w pobliżu Wsi Żardki-Kolonia, gmina Drzewica, gdzie w mogile zbiorowej leży 5 polskich żołnierzy z kampanii wrześniowej 1939 roku. Wszyscy nieznani - ostatnio sami z własnej inicjatywy postawiliśmy płotek z brzóz i zrobiliśmy nową tabliczkę informacyjną, aby uszanować godność poległych żołnierzy.

Z synami opiekujemy się zbiorową mogiłą (szczątkami) żołnierzy niemieckich z 13 dywizji zmotoryzowanej, którzy polegli w dniu 8 września 1939 roku nieopodal Parchowca przed wjazdem do Wsi Żardki, gmina Drzewica. Obecnie rośnie tam młodnik brzozowy i jeden dąb, pod którym zawsze palimy znicze.

Kilkanaście razy w roku odwiedzamy rodzinę w rejonie Radomia i groby poległych żołnierzy, dbamy o ich pamięć, sprzątamy mogiły, zmieniamy kwiaty i zapalamy znicze. Tradycje te są przekazywane młodszemu pokoleniu, aby pamiętali o poległych powstańcach, legionistach, żołnierzach AK i żołnierzach z okresu II wojny światowej, którzy oddali swoje życie za wolność i niepodległość.