Byliśmy gangsterami. Część druga

W końcu Franek pojawił się z Alojzym, trzymając go pod boki. Zeszli po schodach,po czym Alojzy wygodnie ułożył się w fotelu, podciągając kolana pod brodę.

– Odrobina zabawy jeszcze nikomu nie zaszkodziła – mówi Franek, wskazując na kompana.

– Przynajmniej tak mówią – dodaje Alojzy. – Okropnie chce mi się pić.

– Zaraz coś przyniosę. A ty, łajzo? – pyta Franek, wpatrując się we mnie.

Staram się wyartykułować słowa, ale spierzchnięte wargi uniemożliwiają mi to.

– Patrz go! – zwraca się do Alojzego. – Łajza jest spragniona!

– Nie jestem... – mówię, ale przerywa mi. Dziwię się sobie. Tym razem potrafiłem wyrzucić z siebie coś, co zabrzmiało wyraźnie.

– Łajza! Łajza! – wykrzykuje Franek.

– Obudzisz starych – przywołuję go do porządku.

Mina Franka blednieje. Przyjemność odebrała mu rozum. To właśnie wtedy nauczyłem się czegoś o jego słabości. Zapamiętałem te lekcję na długo. Może dzięki niej kilka tygodni później stałem się liderem grupy.

W końcu Franek zniknął.

Leżąc w piwnicy, przyglądałem się Alojzemu, którego głowa spadała pomiędzy kolana,ale zanim ostatecznie znalazła się pomiędzy nimi, ten skutecznie ją podnosił,wyłapując zamglonym wzrokiem szczegóły i przedmioty, w miejscu, w którym próbował dojść do siebie.

– Jesteś nawalony – pytam?

Alojzy podnosi głowę, wyłapując mnie spojrzeniem. W końcu udaje mu się.

–Nie jestem – odpowiada.

– Od kiedy tu weszliście, wpycha mi się w nos zgorzelnią – dodaję, próbując zrozumieć, co stało się pod moją nieobecność.

Alojzy stabilizuje spojrzenie, zatrzymuje je na mnie i mówi:

– Franek obiecał Blankę. Miały być przyjemności. Ale Blanka wyjechała.

– Co? – pytam.

– Wyjechała, normalnie. Wsiadła w furę i pomknęła.

– Przecież ona nie ma prawa jazdy.

– Pojechała z ojcem.

– Alojzy, ona nie ma ojca. Jej stary zostawił matkę kilka lat temu. Jeszcze lepiliśmy z piasku zamki, kiedy stary Blanki zniknął.

– Hm? – pyta, a jego głowa znów opada w kierunku kolan. W pewnym momencie mam wrażenie, że odlatuje. Ale po chwili wraca do siebie i przygląda się mojej twarzy. Odpowiadam:

– Czego nie rozumiesz? Zniknął i tyle.

– Franek mówił, że wyjechała ze starym – mówi.

Wybucham śmiechem. Alojzy przypatruje mi się podejrzliwie. W końcu mówię:

– Nie zaliczyliście?

– No nie.

–T o po co to całe ryzyko? – pytam.

Alojzy przechyla głowę. Potem wraca do pionu. – Przynajmniej się nawaliłem – mówi.

– I po to wszystko było... – Prawie zadaję to pytanie, ale przerywa mi tłuczone szkło, którego odgłos dociera do nas z parteru.

– Co to? – pyta Alojzy.

– Zamknij się i słuchaj – mówię.

Słyszymy głos matki Franka. Nie potrafię wyłapać pojedynczych słów.

– Co się dzieje – pyta Alojzy?

– Zamknij się, próbuję zrozumieć – odpowiadam.

Odgłosy milkną.

W końcu drzwi piwnicy się otwierają i pojawia się Franek. Schodząc po schodach,rzuca:

– Uratowałem wam tyłki.

– Nam? – pyta Alojzy. – Gdzie tyłek Blanki?

– Blanka wyjechała, stary – odpowiada Franek.

– Blanka jest u siebie – dodaję.

– Gnido, zamknij się! – krzyczy Franek.

– Uważaj, rodzice – szepczę.

Franek wyłamuje palce.

– Musimy znaleźć nową miejscówkę – podsumowuje.

– Uwolnisz mnie? – pytam.

– Tylko zamknij jadaczkę.

– To ty krzyczysz – wtrąca się Alojzy, wciąż się chwiejąc.

Franek wzdycha, po czym rozwiązuje mnie, uwalniając z uścisku pasków. Kiedy staję na nogi, napinam rękę i wyprowadzam uderzenie, koncentrując siłę na barku. Pięść wbija się pomiędzy jego zęby. Franek upada.

– Żydzie, jak śmiesz? – mówi, ocierając ręką toczącą się spomiędzy warg krew.

– Nie jestem żydem to raz. A dwa? Wynoszę się stąd. W tej chwili.

– Nie możesz – podsumowuje Franek.

– Ja? Ja mogę wszystko – odpowiadam.

– Co? – pyta Alojzy.

– To, że wybrałeś kiepskiego lidera – dodaję. Wspinam się na skrzynkę, uchylam okno i wyślizguję się, wpadając na wilgotny trawnik.

– Marek! – krzyczy za mną Franek.

– Przynajmniej trawa jest wilgotna – dodaję, po czym pełzam kilka metrów,naśladując żołonierską przeprawę przez ostrzeliwane pole bitwy.

W końcu podnoszę się kilka metrów od domu Franka.

Muszę odwiedzić Blankę. Skoro oni nie potrafili odebrać swojej nagrody, ja odbiorę ją skumulowaną. A potem zostanę gangsterem.

Docieram do domu Blanki. Wspinam się po rynnie, uderzam kilkakrotnie w jej okno. W końcu otwiera.

– Czego chcesz? – pyta.

– Tego, na co zasłużyłem – odpowiadam.

– To ty wszystko zrobiłeś?

– Ja – mówię.

– Poczekaj, ubiorę się.

Czekam.W końcu pojawia się przy oknie okutana w jedwabną sukienkę.

– Gdzie pójdziemy – pyta.

– A gdzie chcesz to zrobić?

Wzdycha.