Maniura

Piski i krzyki dzieciaków miały przywołać w niej pozytywne wspomnienia z dzieciństwa, ale ona, wbijając w moje przedramię świeżo zrobione paznokcie, patrzy na mnie wyłupiastymi oczami i mówi:

– Kurwa, co ja kiedyś przeżyłam. Mówię ci, w głowie się nie mieści.

Myślę nad tym chwilę. Wstrzymuję krzyk, bo paznokcie zagłębiają się w mojej skórze, znacząc ją pięcioma czerwonymi wzorami. Wymyśliłem, że skoro w głowie się jej nie mieści, to skąd to pamięta?

– Serio?

– No! Bardzo serio.

– Skoro nie mieści się to w twojej głowie, dlaczego o tym pamiętasz?

– Bałwanie, to była taka metafora! – Śmieje się.

No tak, metafora. Może na samym początku powinienem powiedzieć, że mając trzynaście lat solidnie przypierdoliłem łbem o betonową murawę szkolnego boiska? Lataliśmy za piłką, starając się nie rozpieprzyć jarmacznych trampek. Czasami dostawałem piłkę, składałem się do uderzenia i chybiałem. Innym razem ktoś na mnie wpadał. Kiedyś wpadła na mnie mocno kopnięta piłka i przypierdoliłem łbem o betonową murawę. Stwierdzili, że nic mi nie będzie. Ciecie, złamasy – okłamały mnie.

Coś jednak było na rzeczy.

– Co przeżyłaś – pytam.

– Może z akcentem?

– Co z akcentem?

– Że to pytanie jest, bałwanie.

– Co przeżyłaś, pytam? – pytam.

– Nie możesz po prostu zapytać?

– Co kiedyś przeżyłaś? – formułuję właściwie pytanie. Słowa, które wydobywają się z pomiędzy jej warg zdają się oblepiać moje uszy. Gdybym mógł to opisać,powiedziałbym o tęczy, którą dziewczyna rzyga, a która równomiernie rozprowadza się wokół mojej głowy. I stara wcisnąć do uszu. Ni chuja, mówię sobie. Nigdy, dodaję. Nie dam się opętać jakiejś lasce, dodaję po tym, co dodaję.

– Więc?– pytam.

– Już mi lepiej – odpowiada.

Przechodzimy obok stoiska z watą cukrową. Przyglądam się ubranemu w fartuch mężczyźnie, którego przedramiona wyraźnie spaliło słońce.

– Mam ci kupić coś słodkiego żebyś zaczęła mówić?

– Przecież cały czas coś mówię – obrusza się, a jej paznokcie przestają próbować przebić skórę mojego przedramienia.

Cholera jasna, gdybym wcześniej wiedział, że cukier działa tak na laski! Przecież one boją się cukru! Czują przed nim strach, podobnie jak większość ludzi powołuje do życia wstręt, stając oko w oko z pająkiem.

Ta znów przestała się obruszać, grać obrażoną i po raz wtóry czuję, że paznokcie próbują przebić skórę przedramienia. Następnym razem zabiorę ją do fabryki czekolady!

– Co przeżyłaś?

– Prawdziwy dramat! – podsumowuje.

– Aha.

– Nie możesz wykazać choć chęci zainteresowania? – pyta.

– Przecież okazałem.

– Tym „aha”?

– Nie. Tym, że zapytałem – odpowiadam.

– Ale ileż trzeba było cię prosić, żebyś zadał pytanie!

– Przecież zdałem je trzy razy! – obruszam się.

– Niepoprawnie!

– Że jak?

– Że niepoprawnie – podsumowuje.

– Aha.

– Widzisz, znowu to robisz! – Tym razem obrusza się na dłużej. Wykorzystuję więc chwilę i mówię:

– Mam ochotę na piwo. – Dobrze wiem, jak laski, dbające o linię, nie lubią piwa, więc dodaję: – Napijesz się ze mną?

Odmawia, kręcąc głową.

– Zaczekaj – mówię.

Ruszam w kierunku budki z piwem. Przede mną jest kilka osób, ale czekam cierpliwie, w ogóle się nie rozglądając. Mam swój cel: kubek zimnego piwa. Dodatkowe kilka procent, które pomogą mi przetrwać. I ukoją bolący łeb.

W końcu dostaję swój kubek, odwracam się przez ramię i ruszam w stronę, gdzie zostawiłem dziewczynę. Kiedy docieram na miejsce, jej już nie ma. Dziwna sytuacja, przecież prosiłem ją, żeby tutaj czekała, bo spędzimy przyjemne popołudnie, prawda? Prosiłem! Jak nie prosiłem?

Rozglądam się, próbując wyłowić ją z tłumu..

Kiedy w końcu wyłapuję wzrokiem dziewczynę, przyglądam się mężczyźnie, który, całując ją, zamyka dłoń na jej jędrnym pośladku. Nie jest namiętny. Po prostu smaruje ją po gębie swoją śliną i trzyma za pośladek.

Zawsze zastanawiałem się, co laski widzą w zboczeńcach. Przecież pijak to lepsza partia. Pieniądze? Ludzi wydają tyle samo na piwo, co antykoncepcję.

Podchodzę do diabelskiego młyna, układając pośladki na miękkim podłożu. Żłopię piwo i przyglądam się dziewczynie swoich marzeń, która wciąż liże się z nieznajomym mi kolesiem. Okropne to jest; on nie umie całować, a jej gęba jest w ślinie. Całe szczęście, że moje wargi zamykają się dzisiaj na kubku, czując przyjemny chłód piwa. Chyba lepiej być alkoholikiem niż zboczeńcem. Na piwo zawsze można wyżebrać, a antykoncepcja? Widział ktoś bezdomnego proszącego, żeby dorzucić się do jednej prezerwatywy?

No więc właśnie.