Sowa w Ameryce

Z racji narodzin jestem więc "Hanysem", chociaż w jakiś sposób przemawia do mnie stwierdzenie, że jak suczka oszczeni się w w stajni to nie urodzi ogiera wygrywającego "Wielką Pardubicką". Mieszkałem więc na Śląsku (prawie co roku bywając na Podhalu i w Beskidzie Sądeckim u rodziny na wakacjach), w Raciborzu na Śląsku też zdałem maturę. Później byłem marynarzem, ratownikiem WOPR, instruktorem pływania, nauczycielem w-f,  dziennikarzem i ... zostałem emigrantem. Aha, po drodze wykonywałem jeszcze kilka innych zawodów, ale nie uważam, że są one aż tak godne uwagi, by się nimi chwalić, więc może je pominę.

A moje pisanie zaczęło się od tego, że któryś z moich rodziców  (nie wiem który, naprawdę, ale podejrzewam, że to Ojciec) moje listy, jakie pisałem z morza do domu, wysłał z  domu do morza. Znaczy, do takiego miesięcznika "Morze" wysłał kiedyś jeden mój list i został on opublikowany w dziale "Marynarze piszą".

Dowiedziałem się o tym w morzu, gdzieś na Śródziemnym. Z "Morza". Kolega z załogi wszedł do mojej kabiny i odzywając się tymi słowami - "Tee, co ty sie wygłupiasz i nie chwalisz, że taki pisarz z ciebie" rzucił w moim kierunku numerem "Morza". A trafiło ono na pokład M/S Bolesław Krzywousty bodajże w Aleksandrii dostarczone przez agenta wraz z innymi gazetami i pocztą. Na moje zdziwione bardzo pytanie - o co ci chodzi? odparł - wiesz, we flocie może być kilka sów, ale Miłosz Sowa jest zapewne jeden. Na dodatek taki, co Krzywoustym był w Dar el Salam i w Mombasie".

Faktycznie, w środku numeru znalazłem mój list do rodziców, w którym w trochę reporterskim stylu opisywałem swój pobyt w tych portach w poprzednim rejsie.  Zostałem więc niejako publicystą i do tegoż miesięcznika pisałem coś w rodzaju reportaży z odwiedzanych portów, a także opowiadania o morzu, życiu na morzu, przygodach i przeżyciach różnych. Niektóre z nich były odpowiednio "ubarwiane", inne nie. Co prawda nie było tego dużo, ale trochę było. W pewnym sensie właśnie to pozwoliło mi w roku 1991 zostać dziennikarzem Tygodnika Podhalańskiego. Aha, wyjeżdżając do USA w najczarniejszych snach nie przypuszczałem, że i tutaj dopadnie mnie niejaki Jurecki Jurek i będę znowu z tym tygodnikiem związany....

Sowa w Ameryce?

Jeżeli dziennikarz Marcin Wrona mógł napisać książkę pt. "Wrony w Ameryce" to przecież nic nie stoi na przeszkodzie, by mój blog się "Sowa w Ameryce" nazywał.

Długo już tu jestem w tej Ameryce.... Chciałem przed chwilą nawet napisać, że tak długo normalne sowy nie żyją, ale uzmysłowiłem sobie, że przecież ptaki z rodziny sów żyją od 60 do 70 lat, a zdarzały się podobno w biologii i wiekowe sowy, takie ponad stuletnie. No, tyle co ta ostatnia to ja przecież nie dożyję, szczególnie, jeżeli mieszkam i żyję w Ameryce. Czyli jestem "Sowa w Ameryce".

Dlatego myślę, że może w tym blogu będę więc pisał o Ameryce trochę, o tej Sowie żyjącej w Ameryce i o innych żyjących stworzeniach tutaj.Polskich i amerykańskich. Różnych. Np. o moim psie imieniem Nuka, czyli owczarku staroangielskim (w języku pogańskim jakim się tutaj ludzie najczęściej posługują to Old English Sheepdog). Chociaż nie, mała poprawka. Nuka, to nie jest pies. To jest jakaś kosmiczna istota żyjąca w psim ciele (myślę, że właściciele większości psów wiedzą, co mam na myśli). Dlatego jak mnie się ktoś kiedyś pyta - jakiego masz psa? odpowiadam, że: ja nie mam psa. Ja mam Nukę.

Mój blog będzie więc o tym, co ja w Ameryce spotkałem, co mnie w Ameryce spotkało, i o tym, co już kilkakrotnie usłyszałem z różnych ust - fonetycznie to brzmi "Dys ys Amerika" a pisze się "This is America".  
Pierwszy raz to powiedzenie usłyszałem od policjanta, może 8 miesięcy po moim przyjeździe do USA. Nie chcę rozpisywać się o tym w jakiej sytuacji to powiedział. Może wystarczy, jeżeli napiszę, że kiedy prowadził mnie do policyjnego auta na moje pytanie "dlaczego", odpowiedział właśnie tymi słowami "This is Amerika".  Myślę, że to wyrażanie "This is America" w tej "Sowie w Ameryce" będzie użyte wiele razy.