Kochać, jak to łatwo powiedzieć!

     "Gdybym ją wtedy zabił, jutro bym wychodzi!” Snuł wizje w znanym dowcipie, mąż w przeddzień srebrnych godów,  podczas gdy jego żona, zastanawiała się co też  dostanie w prezencie od kochającego małżonka. Pierścionek z brylantem? Futro z norek? A może nowe BMW?
     -20 lata razem. Minęło jak z bicza strzelił. Szybko i zwyczajnie- przy lampce wina, Ania podsumowuje swoje małżeństwo.
Faktycznie zwyczajnie, a nawet bardzo zwyczajnie skoro nie ma sensu tego celebrować.  Kiedy i dlaczego  odpuszczamy sobie drobne gesty i czułe słowa? Co skłania mężczyzn do tego, by prośbę żony: ”Kochanie, powiedz mi coś miłego” zbyć mało wyszukanym tekstem: „Nic mądrego nie przychodzi mi do głowy”. Powinszować!
     Teraz już wiem, dlaczego matki, żony i kochanki zaczytują się w książce pt. „50 twarzy Greya”. Mimo, że przetoczyła się dyskusja na temat żenującego poziomu tej lektury i że wszyscy literaturoznawcy odsądzili ją od czci i wiary, miliony kobiet nie mogą  oderwać się, od tego hitu bezguścia i grafomanii.
     Jadę w Krakowie tramwajem.  Za mną, na cały wagon, jazgoczą trzy nastolatki. „Podjarane Greyem na maksa”! „Zrozumiałe”, myślę pobłażliwie. „Młode, głupie gąski”. Zatyka mnie jednak, gdy, nie dalej jak wczoraj, na uroczej imprezie, dobijająca pięćdziesiątki Kasia W., z prawie 30-stoletnim stażem małżeńskim, uderza w te słowa:
- Jezu, ale mam książkę! Czytałaś „50 twarzy Greya”? Matko Boska! Gdy mój Maciuś robił to co Grey…- szepcze z wypiekami na twarzy.  
    Szkoda, że w poszukiwaniu doznań, nie sięgnęła np. po „Niebezpieczne związki” albo po „Kochanka Lady Chatterley”, myślę, zakładam jednak, że nie o wielką literaturę tu chodzi, a o dosłowność. Nie ma bardziej łopatologicznie napisanej  instrukcji obsługi kobiety. I nie w tym rzecz, że obrzydliwie bogaty i obrzydliwie przystojny Grey lata prywatnym odrzutowcem oraz rzuca pod nogi swojej ukochanej, cały świat. Znacznie ważniejsze jest to, że wie: co kiedy i jak powiedzieć. Wie także jak zabrać się do „tych spraw”. Owszem, ma mroczną tajemnicę, której, w zamyśle autorki, nie powstydziłby się  sam markiz de Sade, ale , że pisarce nie starczyło talentu, wyszło tak sobie. Stawiam, że mój sąsiad Kazek, w dziedzinie  obscenicznych zachowań ma więcej polotu niż rzeczony Grey, mimo, że prawdopodobnie nie dysponuje tak drogimi i wyszukanymi gadżetami, jak „nasz” książę z bajki. Po minie Heli, (żonie Kazka), można jednak wnioskować, że i bez nich potrafi rozwinąć seksualne skrzydła. Chcieć, znaczy móc.
     Dość jednak tej krytyki! Zwłaszcza, że nie dobrnęłam do końca książki. Poległam przy, tu cyt.:  „skaczącej z rozkoszy, podwójne i potrójne tulupy, wewnętrznej bogini” bohaterki. Niepokoiły mnie także, jej ciągłe „skurcze w podbrzuszu”, gdy miotała się w najwyższych uniesieniach na sam widok, królewicza. Rozumiem jednak wszystkie  Panie, które po  przeczytaniu pikantnych fragmentów, szczerze nienawidzą swoich,  niewyrobionych w piśmie, mowie i uczynkach, mężów i kochanków.
     Dlatego Panowie, lećcie do księgarni! Bestseller czeka. Czytajcie, uczcie się na pamięć dialogów, kopiujcie zbereźne maile i smsy. Zapewniam, że przy odrobinie chęci, każdy z Was może zostać Greyem! Słowa są kluczem do sukcesu.

PS. Drogie Panie!Zasada ta, oczywiście obowiązuje obie strony. W końcu: „Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie”. Namiętne wyznania typu: „Jestem szczęściarą, że Ciebie mam” potrafią zdziałać cuda.