„Szybcy” i wściekli

      Trzy dni wysłuchiwałam, dzwoniąc pod numer alarmowy Tauronu, kojącej muzyki Bacha, Bethowena czy Haendela, która zapewne ma łagodzić obyczaje klientów. Powodować, by kruszeli albo jeszcze lepiej… wykruszali się. Kto bowiem wytrzyma komunikat: „Uprzejmie informujemy, że w kolejce oczekuje 36 osób” skoro właśnie pada mu bateria komórki!? A wokół ciemno, zimno i halny złowieszczo wyje?

      Po dwóch dniach cierpliwego wypatrywania pomocy, (nie powiem, już mocno rozdrażniona) podładowałam komórkę w jednej z zakopiańskich restauracji i zaczęłam wytrzymywać nie tylko relaksacyjną muzyczkę, ale i konsultantów Tauronu, wyraźnie szkolonych w technikach uprzejmego trzymania klienta na dystans, proszących o cierpliwość. O co!?  „Toż to święty Franiczek stanie się przy Was krwiożerczą bestią” wyrwało mi się raz czy drugi, bo moja cierpliwość skończyła się, gdy do toalety można było wejść wyłącznie na wdechu, a obłożona wigilijnymi naczyniami i garami kuchnia zaczęła zmieniać się w zapleśniałe laboratorium Alexandra Fleminga. (Dla porządku: brak prądu u mnie oznacza brak wody, bo nie działa hydrofor).

       „Jakie Tauron ma standardy w kwestii przywracania prądu?”- zapytałam rzeczniczkę firmy, stawiając, że po trzech dniach bez energii, pytanie to jest absolutnie zasadne. Zwłaszcza, że coś takiego jak standardy, w Europie istnieje.  Mój znajomy stolarz Kazek, wyznał mi dzisiaj, że kilka lat temu, przeżył w Niemczech podobną wichurę. Tam gdzie nie udało się przywrócić prądu do 8 godzin(!), straż rozwoziła agregaty prądotwórcze - taki standard! Więc…
„Naprawiamy najszybciej jak się da!”- brzmiała odpowiedz rzeczniczki, którą można zinterpretować, że „jeśli się nie da, to trudno”.  Wytrzymacie i 72 godziny! 
      W trzecim dniu obrastania brudem, zawinięta w kokon z koca, z czołówką na głowie odbieram telefon od znajomego z Warszawy. „Wiesz, jak Twoja sąsiadka załatwiła sobie prąd? Podobno wzięła flaszkę, złapała energetyków i dwie godziny później świeciły się u niej wszystkie żarówki”.  Zapewne czystym przypadkiem była także hiperszybka interwencja w pobliżu willi, należącej do rodziny jednego z senatorów. Ekipy już po kilku godzinach od awarii uwijały się pod rezydencją na peryferiach, by świętującej pod Tatrami „ważnej” personie czym prędzej rozświetlić horyzonty. Brawo! Czyżbyśmy wciąż żyli w kraju, w którym komuś trzeba dać w łapę, albo być kacykiem, żeby nie uświerknąć w ciemnicy?!

      Jak to się dzieje, że unijne standardy służą jedynie do zgrabnego okradania nas lub oszukiwania. W sytuacjach kryzysowych zaś, wciąż stosujemy normy sowieckie!

      Nie trzeba nam wojny, by zrujnować kraj.  Nie musimy bać się ani Ruskich ani Niemców. Wystarczy porządny halny, by obnażyć nasze słabości. Co z tego, że mamy doskonale wyszkolone służby, które działają z naprawdę dużym poświęceniem (dziękujemy Panowie!), ale  wciąż za wolno, jak na pędzący świat. Obrazu nędzy i rozpaczy dopełnia jeszcze szczere wyznanie Premiera Tuska, który na tle powalonego potężnego lasu, mówi bez ogródek : „Bez przesady z tą pomocą. Nie będziemy szastać pieniędzmi. W końcu żywioł to żywioł”. Że też chłop ma odwagę…