Go east

Dzisiaj gdy oczy całej Europy zwrócone są w stronę Ukrainy, niemal bez echa przeszło jedno, ważne wydarzenie. Tragiczny wypadek na Łotwie. W Rydze zawalił się dach supermarketu, zginęli ludzie. Niestety - moim zdaniem - za mało uwagi poświęcono tej tragedii. Nie tyle samej tragedii a skutkom, które za sobą pociągnęła. A szkoda, bo okazji by powrócić do tego tematu, raczej nie będzie.

Media skupiły się na kolejnym podejściu Ukrainy do demokracji.

 Tu mała dygresja. Minęło kilka lat od zakończenia pomarańczowej rewolucji - sukcesu ukraińskiej opozycji (trzeba dodać, że Polska mocno - słowem i czynem - wspierała ówczesnych opozycjonistów). Obeszło się bez krwawej jatki. Prorosyjskiemu Janukowyczowi, powiedziano „dowidzenia”. Siły demokratyczne wzięły górę. Bracia Ukraińcy powiedzieli  „yes, we can”. Wszyscy się cieszyli (nie ukrywam, że ja też) i witali Ukrainę w strefie cywilizacji.

W chwili obecnej, sytuację mamy taką: Prezydentem jest przegrany pomarańczowej rewolucji, Janukowycz - cholera, no przecież sam się nie wybrał. Zwycięski duet Tymoszenko-Juszczenko, chwilę potem, przestał się kochać i dziś już nie odgrywa żadnej roli. Piękna Julia - ku oburzeniu całego demokratycznego świata - siedzi w pace (już wiemy po co spieszyła do władzy). Mniej piękny Wiktor na koniec swojego politycznego bytu, ludobójców z OUN i UPA stawiał jako chwalebny przykład a bandycie Stepanowi Banderze - nadał order Bohatera Ukrainy. Czynem tym, niewątpliwie wyraził swoją wdzięczność za zaangażowanie strony polskiej w pomarańczową rewolucję.

W tej sytuacji trudno mi być kibicem kolejnej, ukraińskiej rewolucji. Trzeba jednak dodać, że znowu większość polskiej „elyty”, spieszy na Ukrainę wspierać demokrację –czytaj: zbijać polityczny kapitał. Nawet nasz Radziu, zorientowawszy się, że „ćwierknął” nie tak jak trzeba (który to już raz?), dawaj jedzie pomagać sojusznikom w dążeniu do wolności. A widząc Palikota i w tle Majdan, byłem pewien, że oglądam kabaret - już złapałem pilota, by podkręcić głośność ale okazało się, że to „wiadomości”... Ciekawe czy do Kijowa wziął ze sobą nieodłączne gadżety – świński ryj, tęczową flagę, skręta i gumową imitację.

No dobra, pożyjemy i zobaczymy czy „żelazna pięść” doktora Kliczki, zmiecie z politycznego piedestału obecnego prezydenta.

Miała być dygresja...

Wróćmy do Rygi. Politycznym następstwem tragedii było podanie się do dymisji premiera Łotwy. Valdis Dombrovskis wziął winę na siebie i ustąpił z urzędu. Komentarz w tym miejscu jest chyba zbędny. Potrafię sobie wyobrazić różne rzeczy ale nie jestem w stanie wyimaginować sytuacji w której nasz premier, sam podaje się do dymisji. A jak próbuję, to strach mnie oblatuje.

Wcześniej pisałem, że afery w rozwiniętych demokracjach pociągają za sobą konkretne skutki. A ciche przyzwolenie na krętactwa, złodziejstwo czy łapówkarstwo - po części zrzuciłem na młodą, jeszcze nie ukształtowaną demokrację. No cóż myliłem się.

Łotwa - co to za kraj? Przecież ruskie brzemię zdjęli z siebie później niż my. Jakby nie patrzeć, demokracja młodsza od naszej. Wolnością cieszyli się jeszcze w okresie międzywojennym - kolejne podobieństwo do naszego kraju. Poza tymi wyjątkami, ostatnie kilkaset lat pod panowaniem wielkiej Rosji. Przyczyn, honorowego postępku premiera tego małego kraju, szukać trzeba gdzieś indziej. Łotysze, to jednak nie Słowianie. Więcej tu wpływów ugrofińskich czy niemieckich.  Może tu leży czynnik sprawczy – w mentalności? A może to kwestia elit, których w Polsce nie ma a tam się jakoś uchowały? Może polityka tam jest wolna od nacisków, przesiąkniętej „układem” gospodarki? A może byle ćwok nie ma wstępu do politycznej socjety? Eh… za dużo tych „może” i znaków zapytania.

Jedno jest pewne, przykładów nie musimy szukać na zachodzie. Przyglądnijmy się innym krajom, które podobnie jak nasz, całkiem niedawno wybiły się na niepodległość (poza Ukrainą, bo tam zbyt dużo podobieństw). Może to jest właściwa droga…może…