Bohater narodowy

W 2005 roku odszedł człowiek będący największą postacią naszych czasów - papież Jan Paweł II. Na pewno wszyscy pamiętamy jak w kwietniu tamtego roku nasz naród się zjednoczył. Nie było „my”, „oni”. Najwięksi antagoniści - począwszy od ex-prezydentów a skończywszy na „mających kosę” kibicach - podali sobie ręce. Był promyk nadziei, niestety ten stan nie trwał długo. Po chwili uniesienia, wszystko wróciło do normy...

Idealnym kandydatem na bohatera byłby mąż stanu. Niefortunnie, w powojennej historii naszego kraju, takiego się nie dorobiliśmy (chociaż wspomniani ex-prezydenci na pewno nie podzieliliby mojego skromnego zdania). Tak, że środowisko polityków, dziennikarzy i wszelkiej maści celebrytów musimy sobie odpuścić. Gdzie więc szukać wybitnych jednostek? Pozostaje tylko sport. 

Naturalnym pretendentem powinna być reprezentacja Polski w piłce nożnej. Powinna ale… Ranking FIFA, umiejscawiając naszą „repre”, pośród krajów o istnieniu których dowiadujemy się dopiero na podstawie tego zestawienia, bezlitośnie pokazuje, że tu bohaterów nie znajdziemy. Tak nawiasem mówiąc w 38 milionowym państwie, gdzie piłka nożna jest najpopularniejszym sportem a klubów więcej niż gwiazd na niebie, nie mieć kadry na światowym poziomie, to niewątpliwy fenomen. I kolejne kuriozum. Po każdym meczu mówimy - przyznam się, że ja też - „dość”, „koniec, nie oglądam już tych dziadów” itp., by przed kolejnym spotkaniem, zasiąść pełni nadziei przed TV. Psychologia na pewno określa jakoś tą przypadłość.

Jako że historia obchodzi się z nami w wyjątkowo pokrętny sposób. Nie było wyjątku i tym razem.  Rodzimym herosem okazał się skoczek narciarski. Adam Małysz - absolutny fenomen tej dyscypliny, stał się bohaterem narodowym ostatniej dekady. Mimo, że skoki narciarskie trudno uznać za sport narodowy i właściwie, to chyba jedyna dyscyplina (albo jedna z niewielu), która nie ma odniesienia do formy amatorskiej, to znowu Polak pokazał, że potrafi. Niemalże z dnia na dzień kilkanaście milionów rodaków okazało się kibicami i ekspertami w dyscyplinie o której wcześniej - większość z nich - miała mgliste wyobrażenie. Oto potęga dumy narodowej! Nie ważne skąd jesteś, na kogo głosujesz – wszyscy kibicujemy Adamowi! Mamy wspólnego idola, wspólnego „wroga” (konkurenci Adasia) i to nas jednoczy. Niestety wszystko kiedyś się kończy. Kres małyszomanii nastąpił po igrzyskach w Vancouver. Ostatni występ Adama na igrzyskach oglądało 14,5 mln telewidzów – rekord frekwencji.  O efektach i fenomenie małyszomanii napisano już chyba wszystko. Tak, że nie ma sensu powtarzać. Niestety, to już historia.

Na szczęście mamy jeszcze Justynę. Na tą chwilę jedynego „aktywnego”, polskiego bohatera. Prawdopodobnie popularnością Adamowi nie dorówna ale na pewno wzbudza w narodzie nie mniejsze emocje, podziw i uwielbienie. Nie rozpisuję się o jej sukcesach, bo to powielanie truizmów. Moim zdaniem naszą „Królową Nart” powinniśmy pielęgnować i wspierać w każdy możliwy sposób. To nasze dobro narodowe. Nie zżymać się - jak część kibiców - na jej upór, niewyparzoną buzię czy to, że jest złośnicą. A wręcz przeciwnie spełniać wszystkie zachcianki, chuchać i dmuchać. W sytuacji gdy Justyna zażyczy sobie kremówkę w środku nocy, ktoś z uśmiechem na twarzy powinien jej tą kremówkę dostarczyć, jeżeli po zawodach w Oslo będzie chciała „iść do muzeum lotnictwa, to trzeba ją tam  zabrać…”… nie będę kończył cytatu. W każdym razie na pewno, dzięki - między innymi - tym cechom charakteru jest mistrzynią. Bo naprawdę trzeba nie lada osobowości, by pozbawionym wsparcia drużyny z sukcesami walczyć z naszpikowaną kosmiczną technologią i górą pieniędzy, norweską machiną.

„Chleba i Igrzysk” – pozwolę sobie zinterpretować ten okrzyk jako hasło, określające pewne minimum, by wspólnota ludzka mogła egzystować. Minęło trochę czasu gdy pewien mistyk i wizjoner, niedoszły prezydent Stan Tymiński z charakterystycznym akcentem jak mantrę powtarzał: „Polsce potrzebny jest plan gospodarczy”. Plan mamy - jest coraz lepiej... Pokazuje to, zestawienie ile bochenków chleba można było kupić za średnią krajową dzisiaj i 10 lat temu. Okazuje się, że teraz mamy o kilka więcej – „słuszną linię obrała nasza władza”. Skoro rząd nam zapewnił „Chleb”, „Igrzysk” dostarcza nam Justyna. I oby jak najdłużej, bo na horyzoncie kolejnego bohatera nie widać ale mam nadzieję, że już się narodził.