Klęska pewnej utopii

Multi-Kulti czy jak kto woli wielokulturowość. Idea - może i piękna - ale przede wszystkim totalnie oderwana od rzeczywistości, której opłakane skutki  od jakiegoś czasu dostrzegamy. Problem w tym, że ciężko będzie pewien zapoczątkowany proces odwrócić. Domino poszło w ruch. Ale od początku.
Multi-Kulti, myśl zakładająca funkcjonowanie takiego modelu społecznego, który charakteryzuje się występowaniem wielu grup o różnym pochodzeniu, wyznających odmienne systemy, religie. Naturalnie wielokulturowość nierozerwalnie jest związana z imigracją. I dlatego - na nasze szczęście - problem nas ominął. Nie wiedzieć czemu, imigranci obchodzą nasz kraj a ci, którzy tu zaglądają, pobyt w naszej ojczyźnie - w większości - traktują jako tranzytowy.

Nawiasem mówiąc, według snów yyyy słów premiera, Polska za kilka lat będzie w dwudziestce najbogatszych państw świata - ale imigranci tego chyba nie wiedzą.

Tak, że docelowo fala emigracji dociera do rozwiniętych i bogatych krajów Europy Zachodniej. I to właśnie tam powstają społeczeństwa wielokulturowe. „Wyznawcy” haseł M-K, nakazali objąć opieką przybyłych, uszanować ich poglądy, pomóc w odnalezieniu się w rzeczywistości nowego kraju itd. Głosy sprzeciwu traktowane były - w najlepszym przypadku - jako przejaw nietolerancji czy prymitywnej ksenofobii. Ale, dla pewności propagatorzy M-K, swoich przeciwników woleli nazywać faszystami. Polityczna poprawność nakazywała siedzieć cicho i akceptować piękne hasła równości, braterstwa i tolerancji. I tak zadowoleni z siebie humaniści świętowali fakt, że udało im się wcielić w życie zasady „nowej świeckiej tradycji”.

Nikt jednak nie zauważył  - albo nie chciał zauważyć- że pogwałcona została podstawowa naturalna zasada - poczucia własnej tożsamości, własnej odrębności. Nie po to urodziliśmy się różni by na siłę to zmieniać.   

Naturalnie, nowoprzybyli pełnymi garściami czerpali z dobrodziejstw M-K. Ale do czasu poczucia gruntu pod nogami. I oto okazało się, że nie mają najmniejszego zamiaru stosować się do wzniosłych haseł M-K. Nagle wśród emigrantów, zwłaszcza muzułmanów, odrodziło się poczucie odrębności kulturowej. W nowej ojczyźnie nie mieli najmniejszego zamiaru asymilować się, czy przyjmować i stosować reguły obowiązujące w danym państwie. Okazało się, że największy problem integracyjny tkwi w przyczynach religijnych. Islam, to chyba najbardziej ekspansywna religia i jej wyznawcy raczej będą dążyć do stworzenia Kalifatu na nowych ziemiach niż wcielać w życie idee M-K. Zresztą, spoglądając na historię widzimy co stało się w skolonizowanej północnej Afryce. Rdzenni mieszkańcy zostali wynarodowieni albo poddani procesowi islamizacji, natomiast niepodzielnie panuje tu ludność napływowa czyli Arabowie.

W chwili obecnej jesteśmy świadkami spektakularnego upadku eksperymentu pn. wielokulturowość. Starcia na tle różnic kulturowych i religijnych stały się poważnym problemem nad którym ciężko zapanować. Już nawet przywódcy Niemiec czy Francji - bez obaw o posądzenie bycia nacjonalistą - określają tą ideę jako klęskę.

W tych samych Niemczech na południu, położony jest kraj związkowy. Najlepiej rozwinięty i najbogatszy w całym państwie. Jego mieszkańcy zawsze podkreślali swoją odrębność.  Dumni ze swojej spuścizny kulturowej czują się przede wszystkim Bawarczykami, potem Niemcami i w dalszej kolejności Europejczykami. Bawaria to głównie  przepiękne miasteczka, bajkowe zameczki, pyszna kuchnia, Oktoberfest i słynące z najlepszego piwa na świecie przyklasztorne browary. Bez pielęgnowania tej odrębności, Bawaria straciłaby - jeśli nie tożsamość, to na pewno wyjątkowość.

A czy trzeba daleko szukać? Skalne Podhale, górale. Czy nadal podziwiani byliby za unikalny folklor, kuchnię, wyroby regionalne (z oscypkiem na czele) gdyby porzucili własne tradycje kulturowe? 

Jaka płynie dla nas z tego nauka? Ano taka, żeby nie wypierać się na siłę swojej tożsamości. Bzdurą jest wpajane nam twierdzenie, że aby być nowoczesnym europejczykiem należy wyrzec się własnej narodowości, korzeni  a słowo patriotyzm wykreślić ze słownika. Nie jesteśmy jednolitą masą. Właśnie ta odrębność, przynależność do „małych ojczyzn”powinna być powodem dumy i poczucia własnej wartości.