Powrót do normy

O ile można mówić o jakichś pozytywach konfliktu ukraińskiego, to na pewno należy do nich wspólny pogląd na sprawę, prezentowany przez naszych polityków od lewa do prawa. Naturalnie z małymi wyjątkami. Podobnie jak nasi rodacy - w zdecydowanej większości - stanęli po stronie Ukrainy. I nie ma to nic wspólnego z rusofobią ale z trzeźwym myśleniem. A taki stan naszym politykom rzadko towarzyszy. No bo jaką mamy alternatywę? Znowu paść na kolana przed potęgą Rosji i skamleć jak kundel?

Koronnym argumentem przeciwników „stawiania się Rosji” jest to, że znowu nadstawiamy karku za innych a w przyszłości się to na nas zemści. Poza tym Ukraińcy, to nie nasi przyjaciele a część z nich jest wręcz wrogo do nas nastawiona.

Co do pierwszego.

Nasze stosunki z Rosją nigdy nie opierały się na zasadach równouprawnienia. Co tu dużo mówić - nigdy nie były normalne. Odkąd Rosjanie wyszli z lepianek i z czasem stali się potęgą, ich działania w stosunku do Polski polegały na osłabianiu naszej pozycji i uzależnieniu od wielkiego sąsiada. Ostatnie kilkaset lat historii, dobitnie to pokazuje. Piotr I, twórca - jak powszechnie się przyjęło - Imperium Rosyjskiego, zbudował podwaliny polityki w stosunku do naszego kraju. W interesie Rosji - w ich parciu na zachód - było mieć w tej części Europy słabego i skonfliktowanego wewnętrznie sąsiada. O ile w pierwszym przypadku Piotr Wielki, pewne działania dyplomatyczne podejmował o tyle w drugim, sami go skutecznie wyręczaliśmy. Ale pierwszy imperator Rosji, to i tak łagodny baranek w porównaniu z kolejnymi Carami.

W końcu Katarzyna II dopięła swego, wymazując nasz kraj z mapy Europy na ponad 100 lat. No tak ale to była carska Rosja, która upadła i Polska odzyskała niepodległość. Nic bardziej mylnego! Obalone mocarstwo, zastąpiło nowe – jeszcze bardziej żądne krwi od poprzednika. Kiedy Czerwone Imperium zrobiło porządek u siebie, postanowiło – zgodnie z naturą – eksportować idee komunizmu na zachód. Oczywiście „towar” eksportowany był przy pomocy Armii Czerwonej. I nie wiadomo jak by ta próba się zakończyła gdyby nie Bitwa Warszawska. Cud nad Wisłą, najprawdopodobniej spowodował, że  czerwona zaraza nie rozlała się na całą Europę. Oczywiście nigdy tego czynu nam nie zapomniano. Europa Zachodnia w podzięce, sprzedała nas w Jałcie a dzieła zemsty na Polakach dokonał Stalin. I tak Polska po II Wojnie Światowej stała się satelitą Związku Radzieckiego.

Kolejne rozjuszenie wielkiego sąsiada spowodował rok 1989, kiedy to wybiliśmy się - przynajmniej na częściową - niepodległość. Im bardziej Polska stawała się niezależna tym bardziej Rosja próbowała temu przeciwdziałać. Osłabiać i uzależniać. Osłabiać – dogadując się ponad naszymi głowami. Uzależniać – budując kolejne nitki gazociągów, omijające nasz kraj. Taka polityka jest prowadzona do dzisiaj. Nie ważne czy w Rosji panował Car, Pierwszy Sekretarz czy Prezydent – w stosunku do naszego kraju, byli jednomyślni. Poza tym Rosja nigdy nie była krajem demokratycznym – co niestety tragicznie wpływa na mentalność jej mieszkańców. Przynajmniej na tych, którzy wiedzę o świecie czerpią jedynie z tamtejszych mediów.  Nie oznacza to, że swój sprzeciw mamy prezentować jak jeden z właścicieli zakopiańskich ośrodków wypoczynkowych. A mianowicie – nie obsługujemy Rosjan. Najdelikatniejszy komentarz jaki się ciśnie na usta… działanie nie do końca przemyślane. To  strzał w stopę i podpisywanie się pod opinią, tak chętnie propagowaną przez władze na Kremlu, że Polacy są opanowani przez rusofobię.

Przecież mamy piętnować system a nie występować przeciw ludziom.

Jeszcze raz podkreślę. Putin twardo będzie realizował politykę osłabiania i konfliktowania Ukrainy. Tak, by pozostała w jego strefie wpływu. Ułatwia mu to zadanie postawa Unii, która póki co wyraża zdecydowany sprzeciw ale jedynie słowny. A poza tym Obama, to nie Reagan i można hasać.

Ale czy to oznacza, że nadal mamy leżeć krzyżem przed Rosją w myśl zasady nie drażnić lwa? Czy może podjąć próbę uniezależnienia się. Co powinno być priorytetem dla każdego kolejnego rządu. 

Ukrainiec nigdy nie był i nie będzie naszym bratem (jak mawia pewien komentator). Pełna zgoda. Ale kto powiedział, że mamy kochać sąsiada? Wręcz przeciwnie! Uczucie miłości powoduje, że pod jej wpływem podejmujemy nie zawsze racjonalne decyzje a to w polityce grzech ciężki.

I będę cały czas powtarzał jak mantrę - lepiej za sąsiada mieć proeuropejską Ukrainę niż ruskiego wasala.

A w stosunku do Rosji, kierujmy się żydowską mądrością – „Niech im Pan Bóg błogosławi i trzyma jak najdalej od nas”.