Tolerancja

Na jednym z największych portali informacyjnych, swoje felietony publikuje zaangażowana feministka, pani prof. dr hab. Magdalena Środa, która przy okazji wspiera Zielonych, środowiska LGTB i propaguje gender. Nawiasem mówiąc, bez takiego „światopoglądowego pakietu” nie można posługiwać się emblematem radykalnej feministki.

Aby przetestować swoją tolerancję, zdecydowałem się na przeczytanie kilku artykułów pani profesor.

Pomyślałem, że mam szansę. Nie jestem męskim szowinistą. Nie mam nic przeciwko kobietom-szefom (tym bardziej, że parę lat doświadczałem tego na własnej skórze i żyję). Nie mam problemów ideologicznych związanych z np. myciem garów czy sprzątaniem. Niestety nie gotuję ale dlatego, że po prostu nie umiem. 

Na początku motto pani profesor: „miej odwagę posługiwać się własnym rozumem”. Brzmi zachęcająco. W takim razie do lektury.

Pierwszy artykuł „Hofman w partii Rokity”, generalnie dotyczy ostatnich wybryków posłów PIS-u. Obrywa się - i słusznie - panu Hofmanowi, Kamińskiemu. Pani profesor przy okazji „jedzie” po katolikach i prawicy, która to „…celuje we wpadkach, które odsłaniają jej niebotyczną hipokryzję, cynizm…”. Hmm ostro ale do przełknięcia. W końcu radykał nie będzie owijał w bawełnę. Ciekawa jest konkluzja w której autorka stwierdza, że dla cyników i hipokrytów znacznie bardziej atrakcyjna jest prawica niż lewica. I tutaj już muszę się mocno gimnastykować aby nie wybuchnąć śmiechem, ponieważ ukazują mi się twarze liderów lewicy, ludzi bez skazy - Leszka Millera czy Aleksandra Kwaśniewskiego.

Krytykując a właściwie bluzgając na prawicę pani Środa zupełnie pomija ludzi obecnej władzy. Nie brnę w to, odpuszczam. Pani Magdalena jest zdeklarowanym przeciwnikiem konserwatystów i nie będzie się rozdrabniać w wytykanie błędów pozostałym. Udało się, przeczytałem – nie zgadzam się ale rozumiem, tolerancja nakazuje akceptować odmienne postawy.

Kolejne przemyślenia zawarte są w artykule „Święta hipokryzja Kościoła”. Już pierwszym zdaniem, autorka bije na odlew: „…Kilka dni temu bezduszni urzędnicy Kościoła (zwani dla niepoznaki księżmi) wyrzucili na bruk katechetkę z dwójka dzieci, a do tego… w ciąży…”. Nie znam sprawy którą opisuje felieton ale domyślam się, że katechetka nie była zatrudniona w szkole „na czarno”. Kodeks pracy, kobietę w ciąży chroni jak nikogo innego i nie można takiej osoby wyrzucić na bruk. Dalsze czytanie opracowania, powoduje coraz większe rozdrażnienie. Już zauważam pewną skłonność autorki. Im bardziej pani profesor rozkręca się w rzucaniu inwektyw w kierunku katolików i Kościoła, tym mocniej odrywa się od realiów. A kolejne zdanie, „… Młodzi ludzie, zgodnie z intencją Kościoła, w pełni realizowaną przez nasze państwo, muszą wiedzieć, że dzieci biorą się z Tajemnicy; jak w Świętej Rodzinie: jest kobieta, jest mężczyzna, jest dziecko, seksu nie było (bo jest brudny, straszny, uwłaczający).”, to już tak ordynarna manipulacja, że szkoda komentarza.

Po lekturze tych felietonów jak na dłoni widać, że pani Środa pała organiczną nienawiścią do katolików. No cóż, jej sprawa mamy wolność. Szkoda tylko, że swoje wnioski konstruuje na podstawie konfabulacji czy naginania faktów.

Na deser zostawiłem wywód: „Nergal, krucjata i wolność słowa”, który traktuje o trasie koncertowej Behemotha, znieważaniu symboli i tytułowej wolności słowa. 

Większość kojarzy Adama Darskiego. Tak pokrótce – jako lider formacji „Behemoth”, przeistacza się w okrutnika z piekła rodem i gitarą w ręce, który drąc Biblię, broni wolności przekonań. Po zmyciu diabolicznego makijażu, Nergal działa jako juror w telewizyjnym show, ponadto jest ulubieńcem portali pomponik, kozaczek itp.

Artykuł zbudowany jest według zgranego schematu. Zaczyna się nieźle. Nawet przyznaję rację piszącej, że „Krucjaty Różańcowe” towarzyszące koncertom Nergala, działają jak darmowa reklama. Dalej jest już słabiej. Próba wytłumaczenia dlaczego młodzi słuchają takiej muzyki idzie w wiadomym kierunku i jest żałosna. Na koniec autorka wpada w amok.

Dla mnie, to co robi Nergal jest obojętne. Może mam osłabioną wrażliwość a może niespecjalnie interesuje mnie co do powiedzenia ma celebryta. Za to wnioski pani profesor powalają: „…w Polsce chyba jest większy szacunek dla symboli religijnych niż ludzi. Wierni wzruszają się cierpieniem Jezusa na krzyżu, ale już cierpienie sąsiada czy bitego dziecka mniej ich przejmuje. Gotowi są zamknąć Nergala w więzieniu, bo obraził ich uczucia, ale przymykają oczy na realne okrucieństwo bliźnich, na przemoc czy pedofilię…”.

Takich bzdetów już dawno nie czytałem. Owszem jest to opis patologii. Ale dla każdego normalnego człowieka zadawanie cierpienia dziecku, to jedno z ohydniejszych przestępstw, zasługujących na dotkliwą karę. Karę, która spotkać powinna każdego winnego bez względu na to kim jest. Każdy normalny człowiek, zestawiając obrazę uczuć religijnych z zadawaniem cierpienia dziecku, na to pierwsze przymyka oko a to drugie bezwzględnie potępia.

Pani profesor uważa, że wierzący, klęczy przed krzyżem a w domu najpewniej leje żonę i dręczy pociechy, a nakazując chodzenie na religie, oddaje dziecko w szpony księdza pedofila. Oto manifest feministek!

Z patologii, którą należy bezwzględnie tępić, pani Środa tworzy normę obowiązującą w życiu rodzin wierzących, przez co zupełnie traci wiarygodność.

Moja tolerancja dla tego rodzaju ekstremistek sprowadza się do ulubionej frazy „niech im pan Bóg błogosławi i trzyma jak najdalej od nas”. Kłopot feministek polega na tym, że przez taką postawę jaką prezentuje ich guru - pani Magdalena Środa - mało kto traktuje je poważnie. Nawet realny problem „zgłaszany” przez ich środowiska, jak np. przemoc w rodzinie, nie jest podejmowany – kto będzie przejmował się ich gadaniem?