Sprawy obyczajowe

Sprawa o tyle jest prosta, że nawet ekipa rządzących nieudaczników nie jest w stanie jej spartaczyć. Otóż nasz cywilizowany rząd, opowiada się za walką z przemocą w rodzinie (jakiś czas temu podpisał konwencję antyprzemocową) i przedstawia projekt ustawy ws. in vitro. Prawda, że prosty zabieg?

Naturalnym jest, że zdecydowana większość rodaków opowie się przeciw przemocy i za tym aby pomóc rodzinom, które nie mają możliwości w sposób naturalny dochować się potomstwa.

No proszę jacy światli i dobroduszni politycy nami rządzą!

Problem w tym, że większość Polaków tak do końca nie wie o co w tym wszystkim chodzi. Że projekty budzą kontrowersje? A co tam. To na pewno te ciemniaki z Polski „B” (oni zawsze maja jakieś „ale”). Idea jest słuszna a kto by się tam przejmował szczegółami. Dawaj łapki w górę dla miłościwie nam panujących.      

Nie wnikając w szczegóły i nie deklarując zdecydowanego  Tak czy Nie, zastanawiam się czy do tej pory państwo polskie nie posiadało odpowiednich instrumentów prawnych, zapobiegających przemocy w rodzinie? Mam wątpliwości czy wdrożenie konwencji coś zmieni. Ale zostanę przy tym, że jeżeli konwencja zapobiegnie chociażby jednemu przypadkowi przemocy domowej, to jestem Za.

Jeszcze jedna rzecz, która mnie interesuje przy tej okazji o zdecydowanie lżejszym ciężarze gatunkowym. Ostatnio na ekranach kin gościł tyle kontrowersyjny, co popularny film „50 twarzy Greya”. Jak pokazały organizowane po seansie sondy, część z widzów, poszła na film szukać inspiracji. Ciekawy jestem, co w sytuacji gdy zainspirowana para, postanowi wykorzystać pulę promowanych przez film gadżetów. I na ten przykład pan Szary postanowi delikatnie wysmagać bacikiem partnerkę? Będąc w stanie uniesienia i niespecjalnie ze sprzętem obyty, może partnerkę naruszyć. Dajmy na to, że znaki nowych doświadczeń zauważy koleżanka z pracy. Wiedziona obywatelskim poczuciem obowiązku, doniesie gdzie trzeba. Według konwencji, ofiara przemocy nie ma nic do gadania a skoro do niej doszło, to pana Szarego trzeba wziąć za de. Może tak się zdarzyć? Może. Pary stosujące praktyki SM muszą uważać.

Teraz już poważniej.

Zauważmy, że promowaniu konwencji oraz in vitro towarzyszy wściekły atak środowisk LGTB czy feministycznych na Kościół i - że tak ujmę - tradycję. Plakaty zachęcające do opowiedzenia się na tak dla konwencji, przedstawiają pobite kobiety i opatrzone są komentarzami w stylu: katolicki model rodziny.

Ostrze ataku skierowane jest nie na problem przemocy a na chrześcijańskie wartości, bo to właśnie one są wrogiem nr 1. Już nawet guru rodzimych feministek - Magdalena Środa, twierdzi, że z przemocą mamy do czynienia nie tylko w rodzinach katolickich. Dla aktywistów ze wspomnianych środowisk nie ma to znaczenia. Jest okazja przywalić katolom, dawaj robimy wodę z mózgu.

Doskonałym przykładem takiej agitacji jest pewien teledysk.

Dla większości osób z mojego pokolenia, wszystko co dobre w muzyce, wydarzyło się - z drobnymi wyjątkami - do lat 80-tych no może 90-tych. Jakiś czas temu po raz pierwszy usłyszałem balladę (rodzynek pośród tej łupaniny), potem aż do bólu zębów młóconą w stacjach radiowych. Na moje nieszczęście zagłębiłem się w słowa utworu - protest przeciwko homofonii, nietolerancji Kościoła - na domiar złego oglądnąłem klip.

W historyjce ilustrującej przebój Hozier’a „Take me to Church”, ukazani są dwaj młodzi ludzie. Od razu wzbudzają sympatię. Dalej okazuje się, że są gejami. Parą zainteresowała się grupa zakapturzonych zwyrodnialców z oszalikowanymi mordami. Ekipa postanowiła spalić im dom i pokiereszować facjatę. Jak sugeruje film, zwyrodnialcami są obrońcy tradycyjnych wartości, młodzi katolicy. A jeżeli ktoś ma jeszcze jakieś wątpliwości, to obrazem dla słów „zabierz mnie do kościoła” jest koktajl Mołotowa lecący w stronę domostwa sympatycznej pary.

I po cholerę mi to było? Czasami lepiej nie wiedzieć „co autor miał na myśli.”

Wracając do sedna. Nie jestem gorliwym katolikiem ale do białej gorączki doprowadza mnie taka propaganda. Niestety znajduje ona podatny grunt i trafia do umysłów w których to sieje spustoszenie.  

Rząd, uśmiechem pani premier, wyraża satysfakcję z paru procent wzrostu poparcia. Słuszną obrano linię. Z ekonomią, którą nie da się manipulować, władza zupełnie sobie nie radzi. 2 miliony bezrobotnych i drugie tyle na emigracji zarobkowej oto miara faktycznego "sukcesu". Gospodarczo stanowimy ogon Europy, za to w sprawach obyczajowych gonimy czołówkę. Ciekawe jak długo na tym koniu można jechać?