Cztery wesela i pogrzeb

Wesele nr 1 - tu nie może być wątpliwości. PiS zgarnął wszystko. Pierwszy raz po 1989 r., jedna partia ma większość parlamentarną. Dla zwycięzców ważnym jest, że nie muszą się do nikogo łasić, z nikim układać (co teraz pocznie PSL?). W porównaniu z sytuacją z 2006, kiedy to PiS, rządził w egzotycznej koalicji, dzisiaj ma komfort. Jednak demokracja ma to do siebie, że dając ten komfort dokłada pełną odpowiedzialność. I za najdalej kilka lat trzeba będzie pokazać wyniki. Teraz nie ma co gdybać. Warto wspomnieć, że wyborowi - jakby nie było demokratycznemu - towarzyszy skowyt dyżurnych „autorytetów”. Nie chcę już przytaczać tych żałosnych opinii. W każdym razie osoby czerpiące wiedzę o otaczającej nas rzeczywistości z takich filarów wolnych mediów jak np. „Newsweek” czy TVN24 spieszę uspokoić. Nikt Was pałami do kościoła gnał nie będzie. Nie będą Was o 4 rano z łóżek wywlekać. Możecie spać spokojnie.

Przy tej okazji. Czy warto pastwić się nad przegranymi? Raczej nie. Mają swoje problemy a leżącego się nie kopie. PO już dawno wiedziała, że polegnie. Teraz liderzy poszczególnych frakcji skoczą sobie do gardeł. Sygnał już dał znany z lojalności Radosław Sikorski.

Wesele nr 2 - ugrupowanie Kukiza, na pewno ma powód do świętowania. Jeszcze nie tak dawno Kukiz w sondażach balansował na granicy. W końcu otarł się o wynik dwucyfrowy. Niewątpliwie dobry występ w debacie przyczynił się do sukcesu. Prawdziwym wyzwaniem będzie dla pana Pawła utrzymać towarzystwo w ryzach. Jak pokazuje historia, dużo łatwiej ekipę skrzyknąć niż nadać jej, jakiś organizacyjny ład.

Wesele nr 3 - radość w obozie pana Petru. Utworzona niedawno partia, uzyskuje prawie 8%. Pogratulować. Dla mnie, to jednak przybudówka PO, powstała po to, by zagospodarować odpływający od pani Kopacz, sfrustrowany elektorat.

Wesele nr 4 – i największa niespodzianka. Co prawda partia Razem do Sejmu nie wchodzi - i dobrze - ale z poparcia na poziomie błędu statystycznego w kilka dni zyskuje ponad 3,5%. Tu zatrzymajmy się chwilę dłużej. Poprzednio napisałem, że debata zdrowo namiesza. I namieszała. A w roli głównej wystąpił Pan Adrian Zandberg. Co prawda w debacie pokazał się jako człowiek elokwentny ale nie specjalnie się wyróżniał. Jakimś cudem uwiódł te kilka procent wyborców. Możliwe, że pomogli mu w tym komentatorzy, kreując go na zwycięzcę telewizyjnej potyczki. Tuż po ogłoszeniu wyników wyborów, pan Adrian zaprezentował się już jak rasowy marksista. Na pewno coś ugrał. Ale tak naprawdę postać ta odegrała inną, ważniejszą rolę. Niewątpliwie szyderczy śmiech historii towarzyszył lawinie wydarzeń, którą pan Zandberg uruchomił. Oto człowiek lewicy, kładzie do grobu SLD! Zabierając Zlew-owi kilka procent, strąca ich w polityczny niebyt. Mało tego, dzięki nieobecności tych ostatnich w Sejmie, PiS może rządzić samodzielnie. Takiego scenariusza nikt nie przewidział. Swoją drogą pan Adrian, powinien dostać honorowe członkostwo w PiS-ie. 

Jeszcze parę słów o Pogrzebie - otóż dzięki grabarzowi SLD i Palikociarni, mamy do czynienia z kolejnym paradoksem. Ponad 10% wyborców nie ma swojego przedstawicielstwa w parlamencie!

Tak oto historia rozprawiła się z postkomuną. Lepiej późno niż wcale. Na nawozie SLD na pewno powstanie jakieś ugrupowanie. Możliwe, że tę lukę wypełni Razem. Ale jest jeszcze słabiutkie. Chyba, że pan Adrian zaśpiewa pani Nowackiej piosenkę innego Grabaża „no chodź, chodź ze mną do łóżka”, może coś się z tego „urodzi”... Nie moje zmartwienie.

Wypada jeszcze wspomnieć o Korwinie. Cóż, myliłem się. Taka jego rola, balansowanie w okolicach progu 5%. Zbyt radykalny, by przekonać do siebie większą ilość wyborców.

I jeszcze PSL. Powinni się cieszyć, że uciekli spod noża. Ale marna to pociecha, wieczny koalicjant, zostaje zmarginalizowany. Nikt o jego względy zabiegał już nie będzie.

Na tę chwilę można powiedzieć, dobrze się stało.