„Na całej połaci śnieg...”

Po kilku dniach spędzonych w Krakowie, gdzie przy 20cm-wej warstwie śniegu mówi sięo "srogiej śnieżycy", zapominam, że to pod Tatrami można przeżyć prawdziwy śnieżny Armagedon.  Czymże jest 20 cm śniegu pod Giewontem? To zaledwie preludium…. do śnieżnego piekła. W jeden dzień potrafi dosypać nawet 50 cm białego puchu. Na chodnikach wyrastają mini góry lodowe, miasto zamienia się w księstwo Królowej Śniegu. „Ależ tam musi być pięknie!” mówią  krakowiacy oglądając obrazki z białego Zakopca. Pięknie? Owszem. Ale dla osoby poruszającej się na wózku, pierwszy śnieg jest zapowiedzią ciężkiego czasu.

Podczas zimowego zakopiańskiego weekendu, zdarza się, że wdomu nudzę się jak mops. Czuję się jak w więzieniu. Bo jak wyjechać na zasypane, zalodzone  miasto?.

Pewnego dnia rozmawiam przez telefon z kolegą ze szkoły.Pytam jakie są warunki są na Krupówkach. "Bardzo dobre, śniegu mało, spokojnie przejedziesz" - odpowiada po namyśle.

„Super! Nie będę siedzieć w domu. Nareszcie się wyrwę”- myślę, z entuzjazmem zamawiając taksówkę.  Na Krupówkach łapię oddech wolności, przejeżdżam kilka metrów i... grzęznę w śniegowej brei. „Kurde! Kurde! Kurde!- znowu tosamo!”- szlag mnie chce trafić. Nie gniewam się na kolegę, bo bynajmniej mnie nie  oszukał! Po prostu, nie porusza się na wózku inwalidzkim, więc nie ma wyczucia, kiedy śniegu jest za dużo, albo kiedy nie jest wystarczająco ubity. To, co dla jednych jest lekko zaśnieżonym chodnikiem,dla mnie bywa przeszkodą nie do pokonania. Warto przy tym zauważyć, że jeśli chodzi o Zakopane, to na Krupówkach sytuacja i tak jest najlepsza. Reszta chodników jest w takim stanie, że nawet osoby zdrowe kapitulują i chodzą pojezdni, co więc mamy powiedzieć my- niepełnosprawni. Dla nas to Mont Everest,dlatego, kiedy widzę lecące z nieba płatki śniegu, cierpnę. Opada więzienna krata. Dopóki jest śnieg, jestem całkowicie uzależniona od innych. Nie mogę sama wyjść z domu, choćby do sklepu, nic nie mogę załatwić samodzielnie. Nie korzystam też z uroków tego okresu, na które czeka większość moich kolegów. Nie dla mnie sporty zimowe (tego akurat nie żałuję), nie dla mnie zabawa w lepienie bałwana czy w śnieżną bitwę.

Kiedy chodziłam do liceum, zimowe powroty ze szkoły do domu, były prawdziwą gehenną. Co z tego, że mieszkałam zaledwie 700 metrów od budynku szkoły, skoro przejście tego dystansu, przy dobrych warunkach, zajmowało mi ponad godzinę. (Tu jestem winna czytelnikowi wyjaśnienie ,że moja choroba pozwala mi „trochę” chodzić). Wiele razy zdarzało się, że mama musiała wyjechać z Zakopanego, tata był wpracy, a miasto tonęło w śniegu. Co można było zrobić? Musiałam dzwonić po taxi. Głupio mi było powiedzieć kierowcy, że zarobi zaledwie kilka złotych,  ale naprawdę czasami nie było innego wyjścia.  Owszem, w często  podwozili mnie nauczyciele czy koledzy (jeśli teraz to czytają, to bardzo im dziękuję!), ale nie zawsze miałam tyle szczęścia. Kiedy zaś porywałam sięmotyką na słońce, to znaczy przedzierałam wózkiem przez pryzmy, ręce miałam całe w śniegu, piachu i soli. Nawet, gdy zakładałam rękawiczki. Zresztą - przemakały one do tegostopnia, że nie wiadomo, która wersja - w rękawiczkach czy bez, była bardziejznośna.

Dlatego cieszę się, że większość zimy spędzam w Krakowie. Mimo mojej miłości do Zakopanego z ulgą rezygnuję z bajkowych zimowych tatrzańskich krajobrazów. Niestety, z żalem przyznaję, że zimą, pod Tatrami, osobom na wózkach inwalidzkich żyje się  fatalnie! 100 km na północ jest zdecydowanie znośniej.