Twój argument jest inwalidą!

Na jednym z portali  znalazłam „bardzo ważnego”  NEWSA ( o którym koniecznie musi dowiedzieć się  cała Polska!),  że pewna aktorka ma kompleksy! Wartość tego odkrycia pominę, ale bardzo zirytował mnie jeden z komentarzy, który brzmiał mniej więcej: “Niech ta pani nie przesadza, ludzie muszą jeździć na wózkach! Oni to mają problemy”. I niby prawda to szczera, tylko czy to, że ja jeżdżę na wózku zabrania komu innemu mieć własne problemy? Czy kłopoty, smutki, niezadowolenie mojego przyjaciela są mało istotne, bo ja mam “gorzej”? Osobiście nie pokusiłabym się o taki wniosek. Oczywiście, niektórzy mocno przesadzają w użalaniu się nad sobą, ale przecież wszyscy mamy prawo czasami ponarzekać… Nie sądzę, żebym oceniała problemy ludzi przez pryzmat tego, że “mnie jest źle, a jemu nie”. Pięknie ujął to kiedyś Nick Vujicic, dla mnie wzór człowieka ( jeśli Państwo go nie znają, polecam wywiady z nim). Urodził się bez kończyn, ale znalazł w sobie tyle siły, że jeździ po całym świecie i opowiada o Bogu, motywując tym samym innych do działania, do tego, żeby się nie poddawali. Nieraz podkreślał, że ludzie, widząc jego sytuację, zaczynają doceniać to co mają i w inny sposób spoglądają na swoje życie, podkreślał jednak bardzo mocno, że nie w tym rzecz. “Nie w tym leży nadzieja, że wiesz, że ktoś inny w twoim odczuciu cierpi bardziej niż ty”. Czy to, że ja słabo chodzę, czyni mnie kimś ważniejszym  od np. mojego  kolegi , który ma zdrowe nogi? Czy to, że Nick nie ma rąk i nóg, czyni go lepszym od wszystkich tych, którzy mają kończyny? Takie wartościowanie do niczego nie prowadzi.  

Mało tego! To ma też drugą stronę medalu, w której zakładamy, że wszyscy chory i niepełnosprawni to ludzie głęboko nieszczęśliwi. Mnie osobiście nie podoba się, autorytatywne jakby nie było, stwierdzenie, że “mam gorzej w życiu”. Skąd Pani/Pan o tym wie?! Może ja wcale tak nie uważam? Może  znam ludzi równie mocno dotkniętych przez los, choć może w inny sposób, którym tego nie wypominam? Czy mam co rusz wspominać koleżance, która np. jest jedynaczką albo (jeszcze gorzej) sierotą, że tak naprawdę, w moim odczuciu to ona ma tak strasznie źle, bo ja mogę się cieszyć miłością rodziców i siostry? Myślę, że to byłoby przykre, a nawet okrutne. Z drugiej jednak strony mam nie narzekać, że się pokłóciłam z siostrą, bo koleżance zrobi się smutno? Dla mnie obie sytuacje - “ja mam gorzej, bo jeżdżę na wózku” i “ona ma gorzej, bo nie ma rodzeństwa” - są analogiczne (z tym, że tego drugiego argumentu jakoś nikt nie używa). Żałosne jest założenie, że jeśli ktoś ma gorzej- to znaczy, że ktoś inny ma lepiej.

Nie znoszę określenia “Ona jest taka biedna”. Chyba Państwa zaskoczę, bo wcale tak nie uważam.  Nie zgadzam się na porównanie typu, “Ona to dopiero ma źle, a Ty narzekasz” , bo to oznacza, "Ty nie narzekaj". Co innego ona - ona powinna, bo przecież faktycznie ma źle. Osobiście znam sporo osób, które “mają jeszcze gorzej”, a są bardzo zadowolone ze swojego życia i wcale nie narzekają. Jednocześnie znam rzeszę ludzi, którym nic nie dolega, ale są nieszczęśliwi.

Szanowni Państwo. Nie zgadzam na podawanie mnie, jako argumentu na pocieszenie, zwłaszcza, że nie podpisywałam zgody na wykorzystanie mojego wizerunku! Mam swoje życie i swoje problemy, jak KAŻDY CZŁOWIEK. Proszę więc, nie mówcie za mnie jak wygląda, albo jak powinno wyglądać moje życie, czyli kiedy, gdzie i jak powinnam narzekać. Zapewniam, nikomu od tego nie będzie lepiej :)