Historia opętanego szaleństwem pseudonaukowca. Konkurs dla czytelników

Josef Mengele był nie tylko zbrodniarzem, ale również opętanym szaleństwem pseudonaukowcem, który więźniów obozów koncentracyjnych wykorzystywał jako żywy materiał do swych chorych badań. Umyślne zarażanie wirusami, zszywanie tułowi kilku osób, operacje bez znieczulenia i wyrywanie płodów to nie upiorne science-fiction, a prawdziwa historia. Do tego jedynie jej niewielka część.
Ta książka opisuje znacznie więcej. Będziecie przerażeni tym, do czego zdolny jest człowiek. Tym bardziej, że Czornyj postanowił dosłownie wejść w głowę tego potwora i napisał ją w pierwszej osobie. Do tego oparta jest na faktach. Ponurych, chorych rojeniach kompletnego szaleńca.

W posłowiu do niej Czornyj napisał:
„Po raz kolejny rzeczywistość przerasta najbardziej przerażającą fikcję, czyż nie? Postać Josefa Mengelego była do tego wyjątkowo intrygująca. Tak, przyznaję, że umysły zbrodniarzy pasjonują mnie, choć nie posunąłbym się do fizycznego krojenia ich na kawałki, by dokonać ewentualnego porównania.
Nawet gdybym miał taką możliwość.
Jednak proces pisarski, i to polegający na stworzeniu obrazu w narracji pierwszoosobowej czasu teraźniejszego, ociera się o ową wiwisekcję. (…)
Ciekawość jest ponoć pierwszym stopniem do piekła, a jednak… Pewnym jest, że im bardziej złożona osobowość, tym bardziej fascynująco zaspokaja się ową ciekawość.
Czy gdyby naziści nie doszli do władzy i nie wybuchła wojna, Mengele zostałby poważanym naukowcem? A może stałby się przykładem szalonego doktora przeprowadzającego nieetyczne eksperymenty na zwierzętach? To już tylko domysły, których nie chcę snuć. Skupiałem się na faktach i to sfera rzeczywistości jest dla mnie najważniejsza. Mimo wszystko w kontekście działań tego lekarza oraz filozofa (a może raczej absolwenta studiów lekarskich i filozoficznych) warto wyciągnąć nauczkę na przyszłość. Najważniejszą jest ta, by zrobić wszystko, aby historia nie zatoczyła koła. Kolejne pokolenia nie mogą dopuścić, aby czasy splugawiły się na tyle, by stworzyć sprzyjające okoliczności do rozwoju nowych Mengelów. To nasza odpowiedzialność. Nie pozwólmy manipulować swoimi obawami oraz potrzebami. Ale nie wierzmy też ślepo w demokrację. Musimy mieć własne mózgi i nie możemy pozwolić ich pokrajać. Przynajmniej za naszego życia.”

Fragment książki:

„– Na lewo, na prawo, na lewo, na prawo…
Może mamroczę te słowa, a może rozbrzmiewają one jedynie w moim umyśle. Nie zastanawiam się nad tym. Niczym dyrygent wymachuję dłonią, wskazując kolejnym słaniającym się cieniom, dokąd mają iść. Ani ich błagalne miny, ani spuszczone spojrzenia zabiedzonych zwierząt nie mają znaczenia. Dzisiejszy transport jest dość liczny, by nie zważać na szczegóły. Ci, którzy mają umrzeć, i tak umrą. Von Werger lub ten dureń Schmitz wypatrzą tych, którzy powinni umrzeć już dzisiaj. Ja mam jedynie przyjemność zapoznania się z materiałem do swoich badań.
To niezły sort. Przynajmniej jak na ostatnie warunki. Skinieniem głowy daję znać adiutantowi, aby podał mi dokument, i nie przestając wymachiwać prawą dłonią, biorę kartki do drugiej. Transport niedobitków z krakowskiego getta. Najwidoczniej albo tym ludziom przysługiwały zbyt duże racje żywnościowe, albo potrafili o siebie nader dobrze zadbać. Warto będzie się tego dowiedzieć. Ciekawość zawsze trzeba zaspokajać. Podnoszę wzrok i cicho pogwizdując przez zęby, przyglądam się kolejnym osobom. Grupa przygarbionych kobiet nie ma siły, by szlochać, dwóch telepiących się starców płochliwie rozgląda się wokół – ich obu kieruję na lewo, potem cały sznur ośmio-, może dziesięcioletnich chłopców – trudno ocenić, bo cierpienie nie tylko uszlachetnia, ale znacznie szybciej postarza. To myśl warta zapisania. Oddaję dokument adiutantowi i przestępuję z nogi na nogę. Nieustannie pogwizduję. Mahler, Haendel, teraz czas na Schuberta. Nie znoszę Wagnera. Jest zbyt poważny i diabelnie pompatyczny. Od życia należy oczekiwać czegoś więcej. Doskonale wiedział o tym Wilhelm Bach, ale przez to wybiegł zbyt daleko przed szereg. A tego stanowczo nie należy ro-bić. Nigdy. Nigdzie.
Uśmiecham się sam do siebie, lecz niemal natychmiast z zamyślenia wyrywa mnie zamieszanie. Podnoszę głowę i spoglądam na drobną nastolatkę w szarej sukience oraz granatowej chuście przewiązanej na głowie. Dziewczyna ma pociągłą twarz, prosty nos i ciemne, niemal czarne worki pod oczami. Musiałem skierować ją na lewo, bo odłączyła się od głównej kolumny. Mimo to zatrzymała się w nieprzepisowym miejscu. Żywiołowo gestykuluje, wskazując w drugą stronę, ku ocalałym.
– Błagam, proszę… – skomli, załamując dłonie.
– Pozwólcie jej iść razem ze mną! Błagam, panie oficerze…
Mrużę oczy, ale nadal milczę. Przypatruję się sytuacji. Nie masz pojęcia, o co prosisz. Chcesz, aby ktoś poszedł tam, dokąd skierował cię twój los. Nie możesz jednak wiedzieć, że przypadł ci w udziale nędzny koniec w krematorium. Za godzinę lub dwie staniesz się jedynie obłokiem gazowym, oparem, który twoja przyjaciółka lub krewna, niczego nieświadoma, wciągnie do płuc. Może nawet ktoś jej wyjaśni, że miała ogromne szczęście, i będzie się delektowała każdym kolejnym oddechem. A może chciałabyś, aby umarła wraz z tobą? Tego chcesz? Myślę o tym, a uśmiech nie znika z moich ust. Takich sytuacji jest zaskakująco niewiele. Oczywiście zdarzają się kilkukrotnie w ciągu każdego rozładunku, ale udało się już opracować właściwe procedury. Auschwitz nie przewiduje przestojów.
Auschwitz to fabryka.”

Uwaga konkurs!
Od wydawnictwa FILIA NA FAKTACH mamy dla Was 2 egzemplarze książki. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze napiszą do nas na adres: konkurs@24tp.pl. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule maila wpisać: Książka.