Przestanie walczyć o swoje życie, jeśli teraz odbiorą jej dziecko

Dorota długo nie mówiła córce o piśmie z sądu, zawiadamiającym o rozprawie dotyczącej pozbawienia jej władzy rodzicielskiej z wniosku byłego partnera Agnieszki. - I tak nie jest już w stanie się bronić, zeznawać przed sądem - tłumaczy babcia 10-latka.  - Jak trzeba być okrutnym, żeby kobiecie w tak trudnym momencie robić takie skurw... -. Dorota nie przebiera w słowach. Gdyby ta rozprawa odbyła się trzy lata temu, Agnieszka stanęłaby przed sądem, można by ją przesłuchać. - To jej dziecko, z nią jest od początku. Jej go wyrwali z macicy. Ojca Stasia od lat nie ma przy nim - powtarza.

 Agnieszka jest sparaliżowana w całości, nie jest w stanie nawet sama poruszyć się na łóżku. Na jedno oko zupełnie nie widzi, drugie ma minus dziewięć dioptrii. Od kwietnia tego roku przestała mówić. Jest zdana na matkę, z którą od lat jest w Zakopanem. Jej były partner mieszka w Warszawie.

- To ja od początku wychowywałam Stasia, nauczyłam go chodzić, jeździć na rowerze, na nartach. To ja zapisałam go do zerówki, do szkoły, ja go codziennie odprowadzam na zajęcia. Ja z nim chodzę na szczepienia, do lekarza, na wywiadówki - wymienia Dorota. Od urodzenia wnuka opiekuje się nim i chorą córką. Ojciec dziecka był z nimi tylko przez półtora roku, potem już widywał się z synem sporadycznie. Płacił 800 zł alimentów. Kiedy Stasiu był w pierwszej klasie, Agnieszka poprosiła byłego partnera o wyższe alimenty. Kiedy wyśmiał ją, złożyła pozew do sądu. Ten podniósł kwotę na 1200 zł miesięcznie. To było jednak początkiem wojny pomiędzy rodzicami Stasia. Gdy w tym roku dowiedział się, że z Agnieszką nie ma już kontaktu, bo jej stan zdrowia się pogorszył, złożył pozew o odebranie jej praw rodzicielskich.  - Ona żyje resztkami sił - dla Stasia.  Mają szczególną więź, bardzo szybko to Staś nauczył się być opiekunem chorej matki. To on ją karmi, podaje picie, ładuje telefon, opowiada o wszystkim. Porozumiewają się pozawerbalnie - opowiada Dorota.

Czytelnicy Tygodnika Podhalańskiego poznali Agnieszkę cztery lata temu, kiedy trwała zbiórka na elektryczny wózek inwalidzki dla niej. Zapytana wtedy, gdzie chciałaby pojechać, gdy już będzie miała wymarzony pojazd, bez wahania odpowiedziała, że po synka do przedszkola. Wtedy jeszcze był kontakt z nią, choć mówiła bardzo niewyraźnie.

Złowieszcze SM

O tym, że ma stwardnienie rozsiane (SM), Agnieszka dowiedziała się dzień po maturze. Rodzice podejrzewali już, kiedy miała 15 lat. Przyszła ze szkoły i powiedziała, że nie widzi na jedno oko. To było zapalenie nerwu wzrokowego. Po badaniu rezonansem magnetycznym rodzice usłyszeli, że to może być początek SM. Oko zostało wyleczone. Dalej żyła normalnie. Była zdolną, śliczną dziewczyną. Dobrze się uczyła, skończyła szkołę muzyczną, miała chłopaka. Żyła intensywnie - jeździła na rolkach, chodziła na randki. Marzyła o prawie. Z czasem zaczęły się pojawiać pewne niepokojące rodziców symptomy: utykanie na nogę, szybkie męczenie się, problemy z pamięcią.

Stres przed maturą spowodował, że choroba Agnieszki się wybudziła. Miała migreny, długo spała, źle się czuła. Zaczęła utykać. Maturę zdała bardzo dobrze. Dzień po maturze trafiła do szpitala. Usłyszała, że ma SM. Chłopak, z którym była od dwóch lat (ojciec Stasia), zapewniał, że jej nie zostawi, nadal byli parą. Byli ze sobą przez kilkanaście lat, w czasie studiów zamieszkali razem.

Najpiękniejsze dwa paski

Kiedy cztery lata temu zapytaliśmy Agnieszkę o najpiękniejszy dzień w jej życiu, odpowiedziała: "Kiedy zobaczyłam na teście dwa paski". Gdy urodziła Stasia, miała 28 lat. - Od urodzenia dziecka pomagałam Agnieszce - robiłam zakupy, sprzątałam, zajmowałam się wnukiem. Wtedy Agnieszka była jeszcze w stanie wiele przy nim zrobić - podkreśla Dorota. Podkreśla, że cała trójka - Agnieszka z partnerem i Staś - była na utrzymaniu rodziców Agnieszki.

- Było wiele trudnych momentów. Staś miał dwa miesiące, gdy Agnieszka zadzwoniła prosząc o pomoc. Niemowlak leżał obok niej i płakał, a ona nie była w stanie go podnieść. Zaczęło się u niej drżenie rąk - wspomina Dorota. Była przerażona, że już nigdy nie weźmie na ręce swojego synka, ale niemowlak zaskakująco sobie radził. Gdy już potrafił stanąć w łóżeczku, chwytał Agnieszkę za szyję, zadzierał nóżki i sam wchodził na ręce. Gdy miał roczek, Agnieszka podjeżdżała na wózku pod kanapę, a on sam potrafił się wygramolić na kolana mamy.

Było jednak coraz gorzej. - To ja, nie ojciec, byłam ze Stasiem. Zamieszkałam u nich na ich prośbę.  Spałam na wersalce, z reklamówką, w której miałam kilka rzeczy. Gdy Agnieszka była w sanatorium, prosiłam go, by zabrał Stasia chociaż na weekend. Zawsze miał wymówkę - a to angina, a to depresja - opowiada. Półtora roku po urodzeniu związek się rozpadł. Agnieszka z synkiem przeniosła się do Zakopanego, do matki. Tak jest od 2018 r. - Ojciec Stasia zawsze był tu mile widziany, mój wnuk go bardzo potrzebował - podkreśla Dorota. - Nikt mu kontaktu nie zabraniał, często dawałam mu pieniądze na przyjazd do Zakopanego - mówi. Twierdzi, że bywał tu rzadko.  Dorota miała od niego pełnomocnictwo, które pozwalało jej na załatwianie wszelkich formalności z dzieckiem - w przedszkolu, potem w szkole, w przychodni. - Nigdy nie był w szkole, na żadnej wywiadówce - podkreśla Dorota. Potwierdza to Zofia Skowronek, która była wychowawczynią Stasia przez trzy ostatnie lata. Od września chłopiec zaczął czwartą klasę podstawówki.

Ojciec się nie interesuje synem

- Nigdy nie widziałam ojca Stasia w szkole, przez dwa pierwsze lata nawet nie zainteresował się dostępem do dziennika elektronicznego - podkreśla Zofia Skowronek. Raz był tylko u dyrektorki, w dniu, kiedy przyjechał do Zakopanego na rozprawę. W trzeciej klasie ojciec podał swojego maila, więc wychowawczyni wysłała mu dostęp do dziennika. Rozmawiała z nim raz - przez telefon. - Broniłam się przed tą rozmową ze względu na RODO, tak naprawdę nie wiem, z kim rozmawiam. Mówił, że nie może przyjechać do Zakopanego, by porozmawiać osobiście, bo mieszka w Warszawie. Nie pytał o umiejętności Stasia, o postępy w nauce, interesowały go wyłącznie relacje rodzinne, o których nie chciałam z nim rozmawiać, bo mnie to nie interesuje - mówi była wychowawczyni. Podkreśla, że babcia, która opiekuje się chłopcem, spisuje się na medal. - Dba o niego, zapewnia mu dodatkowe zajęcia, Staś jest zawsze czysto ubrany, ma drugie śniadanie, nie mam się do czego przyczepić - mówi Zofia Skowronek.

Dorota jest przekonana, że wyłącznym powodem próby odebrania Agnieszce praw rodzicielskich są pieniądze a nie dobro dziecka. Pierwsza rozprawa w tej sprawie odbyła się 30 września.

- Żałuję, że starałam się w imieniu córki o wyższe alimenty, ale wszystko drożeje, a ja w dodatku zapisałam Stasia na drogi kurs języka angielskiego przez zoom. Rok kosztuje 6 tys. zł. W zeszłym roku wzięłam na to kredyt, który jeszcze spłacam. Ojciec Stasia uważa, że od niego wyłudzam pieniądze - mówi Dorota. Podkreśla, że próbowała mediacji z ojcem wnuka, ale ten się nie zgodził. -  To niedobrze, że najbliższe Stasiowi osoby są zwaśnione, najbardziej dziecko na tym cierpi - podkreśla Dorota.

W Zakopanem jest dom Stasia

- To byłaby dla nas wszystkich tragedia, gdyby ojciec zabrał Stasia - przekonuje Dorota. Dla Agnieszki byłoby to przyspieszenie śmierci, bo bez syna nie miałaby już motywacji, by walczyć z chorobą. Dla chłopca też byłoby to bardzo trudne, bo z matką łączy go szczególna więź. Podobnie jak rozstanie z babcią, która go wychowuje od urodzenia. - To w Zakopanem jest jego dom, tu ma szkołę, swój świat. Ma swoich kolegów, którzy go odwiedzają - mówi babcia. Sama też nie wyobraża sobie rozstania z wnukiem, dla którego przed laty porzuciła dobrą ofertę pracy i od początku zastępuje mu matkę.

- To będzie nierówna walka - uważa Dorota. Agnieszka korzysta z adwokata z urzędu. Sama nie jest w stanie się bronić, nie ma nawet możliwości jej przesłuchania. Ojciec nie tylko podpiera się prawnikami, korzysta z wiedzy swojej matki, która jest społecznym kuratorem sądowym w Warszawie. - Szkoda, że tej energii nie poświęciła w inny sposób - kontaktując się z wnukiem, zabierając go czasem do siebie. Staś niestety zawsze mógł liczyć tylko na jedną babcię - mówi Dorota.

To wersja Doroty i słowa Agnieszki, z którą rozmawialiśmy cztery lata temu, kiedy jeszcze nie była skonfliktowana z ojcem Stasia i mogła rozmawiać. Bardzo zależało nam na poznaniu argumentów jej byłego partnera.

Nieczyste zagrywki

Tak skomentował szukanie pomocy przez Dorotę w mediach ojciec Stasia. Skontaktowaliśmy się z nim telefonicznie. Nie chciał z nami rozmawiać. Poprosił o kontakt mailowy. W odpowiedzi na wysłane przez nas pytania odpisał, że nie zgadza się na publikowanie jakichkolwiek treści i informacji dotyczących jego syna, a także jego samego i jego rodziny. Poinformował również, że przed Sądem Okręgowym w Warszawie toczy się postępowanie przeciwko pani Dorocie m.in. o naruszenie dóbr osobistych.

....

Imię dziecka zostało zmienione

Beata Zalot