Co łączy klasztor w Lubiążu i więźniów Gross-Rosen? Reporterskie śledztwo historyczne. Konkurs dla czytelników

„- Jeden z kolegów odskoczył na bok od ogrodzenia i wyrwał z pola brukiew. Zauważył to pilnujący nas esesman i strzelił do niego. Kaczyska (Lageraltester – przyp. red.) kazał go zanieść na plac apelowy i zawiesił nogami na drągu. Najpierw kopał go w głowę. Potem wziął od esesmana karabin i bił go jego kolbą, a następnie przebił wiszącego bagnetem. Byliśmy zszokowani.
Ale najgorsze miało dopiero nadejść.

- Okropnie zimno było w barakach; szpary w ścianach były na dwa palce. Spaliśmy tylko pod cieniutkim starym kocem. Staraliśmy się więc kłaść na pryczy po dwóch, ale musieliśmy to robić skrycie przed Lageralesterem. Godzinę przed snem kazano nam się rozbierać niemal do naga i zarządzano „lausensuchen” – szukano wszy w bieliźnie i ubraniu. W czasie przemarszu z fabryki do obozu, o ile sobie przypominam, były cztery próby ucieczki, trzy nieudane. Po każdej wszyscy za karę musieli stać na placu apelowym do czasu sprowadzenia zbiegów. W tym czasie nie wolno było ani usiąść na ziemi, ani oprzeć się o kolegę stojącego obok. Schwytany więzień był wieszany za nogi lub ręce na drążku, bity i kopany przez Lageralestera, niekiedy także przez kapo i oczywiście przez esesmanów, aż do utraty przytomności i na śmierć.”

(wspomnienie więźnia Stanisława Olesińskiego, fragment książki)

Rok 1982. Dopiero co wprowadzono stan wojenny. Archeolodzy i esbecy, którzy penetrują klasztor w podwrocławskim Lubiążu, natrafiają na tysiące porozrzucanych kości. Według świadków są to szczątki więźniów przywiezionych tu z KL Gross-Rosen.
Jaką tajemnicę skrywa największe opactwo cysterskie Europy? Czy Niemcy pracowali w nim nad kolejną cudowną bronią, mającą odwrócić losy wojny? Kim byli ludzie, którzy tworzyli komando śmierci, i czy wszyscy musieli zginąć?

Zagadkę klasztoru próbowały rozwiązać najwyższe władze PRL-u. Bezskutecznie. Do śledztwa po latach powrócił reporter i dokumentalista Tomasz Bonek. Trop zawiódł go najpierw do Dachau, Oslo i Berlina, aż wreszcie poprowadził na Dolny Śląsk. Sprawa dotyczy jednego z sekretnych projektów Hitlera, nad którym pracować mieli wybitni naukowcy osadzeni w obozach koncentracyjnych III Rzeszy.

„Dwunastego marca 1943 roku w Leubus stawiają się „wszyscy święci”. Z Breslau przyjeżdża gauleiter Karl Hanke ze swoją świtą, czuje się jak gospodarz, są też przedstawiciele Luftwaffe. Najwięcej pytań zadają inżynierowi i dyrektorzy Telefunken; zaglądają niemal w każdą dziurę. Są zachwyceni salą książęcą, nie tylko ze względu na jej stan zachowania i barokowy przepych, ale także, a może przede wszystkim kubaturę. Już wiedzą jak mogą ją wykorzystać.  (…) Są tu też piwnice, które doskonale nadają się do zainstalowania najcięższych maszyn, transformatorów, generatorów prądu, pieców centralnego ogrzewania. Można też wykorzystać klasztorne budynki gospodarcze – w nich urządzą warsztaty m.in. z tokarkami.”
(fragment książki)

POZNAJ AUTORA:
Tomasz Bonek jest dziennikarzem, reporterem i dokumentalistą. To także manager mediów i miłośnik podróży. Bonek był wieloletnim redaktorem naczelnym portalu money.pl, jak również dyrektorem wydawniczym redakcji biznesowych Onetu i Ringier Axel Springer Polska, w którym nadzorował Business Insider Polska czy Biznes Onet. Jego artykuły publikowane były w wydawnictwie Press, w Pulsie Biznesu, w Newsweeku i Rzeczpospolitej. Obecnie współpracuje z zagranicznymi edycjami wydawnictwa National Geografic.
Bonek to także wszechstronny publicysta i autor fascynujących książek, reportaży oraz poradników. Jego twórczość literacka to również książka - reportaż „Przeklęty skarb”, w której autor przedstawia kulisy afery, związanej z odkryciem skarbu średzkiego. W 2012 roku ukazały się dwie kolejne książki tego dziennikarza – „Lubiąż. Mroczne tajemnice opactwa”, jak również „Biznes na Facebooku i nie tylko”. Bonek wydał także poradnik „Internet dla seniora”. Zajmuje się także tworzeniem książek o tematyce biznesowej.

Uwaga, książka!
Od wydawnictwa ZNAK HORYZONT mamy dla Was egzemplarz książki. Otrzyma go osoba, która jako pierwsza napiszą na adres: konkurs@24tp.pl. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule maila wpisać: Tajemnica.

an