- Nigdy nie zatrzasnę drzwi schroniska na Kondratowej, bo zostawiłam tam cząstkę siebie. Tam są klejnoty rodzinne - przekonuje Iwona Haniaczyk, gospodyni kultowego schroniska.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"109952"}

Nie przypuszczałam, że to nastąpi tak szybko i nagle. Szczerze mówiąc nie  przypuszczałam, że  w ogólne nastąpi. Hala Kondratowa od zawsze była dla mnie kawałkiem czegoś mojego, częścią rodzinnego skarbu, przekazywanego z pokolenia na pokolenie. To przecież mój dziadek, Stanisław Skupień, wybitny narciarz ,olimpijczyk, ratownik TOPR już od 1946 roku podejmował tu gości, najpierw w szałasie, później w nowo powstałym schronisku. Nie sposób opisać wszystkiego co się tu działo i wspomnieć wszystkich, którzy tu zaglądali, choć chciałoby się przywołać obraz wspaniałych narciarzy, którzy w latach 50-tych i 60-tych trenowali tu na wybudowanej nieopodal schroniska skoczni, czy ślizgali się po naturalnym torze saneczkowym. Rano - góry, narty, a wieczorem karty. I najlepszy pod słońcem piernik mojej babci Heleny, wypiekany w schronisku według jej przepisu do dziś. A właściwie do wczoraj...

Rozstając się z Wami, nie mówię żegnajcie. Mówię do zobaczenia… I dziękuję. Dziękuję wszystkim, którzy przez lata tworzyli ze mną to wyjątkowe miejsce. Personelowi, rodzinie, służbom, etc.,etc.  I oczywiście Wam, Drodzy Turyści. Dziękuję, że byliście, bo bez Was nie byłoby nas.

Przymykając drzwi schroniska zachowam w sercu obraz dziadka, siedzącego przy nocnej lampce, czekającego na wracających z gór turystów. Przymykając drzwi schroniska, wspomnę wujka Andrzeja, który jako następca dziadka oddał temu miejscu całego siebie. Przymykając drzwi schroniska wspomnę tych, którymi przez dwie dekady miałam zaszczyt się opiekować. Przymykając drzwi schroniska wysunę się cicho, by nie zbudzić wędrowców, którzy wyruszą o świcie na szlak.

Nigdy nie zatrzasnę drzwi schroniska na Kondratowej, bo zostawiłam tam cząstkę siebie. Tam są klejnoty rodzinne:) 

Iwona Haniaczyk