Najbardziej sensacyjne, tajemnicze i niezwykłe wybory papieży. Konkurs dla czytelników

W Kościele katolickim wybór nowego papieża dokonuje się za zamkniętymi drzwiami i pod rygorem zachowania ścisłej tajemnicy. Ulrich Nersinger, niemiecki historyk i publicysta, znakomicie obeznany z dziejami Watykanu, a także z instytucjami odpowiedzialnymi za jego bezpieczeństwo, pozwala nam przyjrzeć się mniej pobożnym procederom związanym z wyborem następcy świętego Piotra, w przeszłości i obecnie: intrygom, zdradzie, łapownictwu i niewyjaśnionym przypadkom śmierci, a także osobliwie krętym ścieżkom Ducha Świetego.

Przedstawiając nieznane szerzej okoliczności i ciekawostki dotyczące wielu konklawe, takie jak np. nielegalne przecieki o wynikach głosowań, szpiegowanie Watykanu przez młodą republikę włoską, podsłuchy, naciski władzy świeckiej, czy dylematy związane z wyborem odpowiedniego kandydata, autor nie szuka taniej sensacji, lecz korzysta z wiarygodnych i znakomicie opracowanych źródeł.

Począwszy od pierwszego wyboru następcy świetego Piotra, który odbył się „pod kluczem”, Nersinger prowadzi czytelników przez cały kalejdoskop wydarzeń, aż do współczesności. Jego książka pozwala zajrzeć w pasjonujący świat wyborów papieża i uchylić czytelnikom rąbka tajemnicy.

Wędrówka przez historię konklawe niczego nie upiększa, nie jest też kroniką skandali. To tylko fragment historii Kościoła, bogaty we wzloty i upadki, dowodzący, że to Bóg to Pan wszelkiego stworzenia, potrafiący, jak zgrabnie orzekł Paul Claudel, pisać równo w krzywych linijkach.

Z przedmowy do książki:

„Wybór papieża poprzez konklawe sięga swoimi początkami XIII stulecia i nawet po upływie ponad 700 lat pojawienie się nowej twarzy u steru nawy Piotrowej nie utraciło niczego ze swojej niezwykłości. Wręcz przeciwnie, zainteresowanie jej ciałem wyborczym, wydającym się być archaicznym, ciągle wzrasta. Konklawe, bardziej jeszcze niż kiedykolwiek, jawi się jako wydarzenie owiane nimbem tajemnicy, będąc w stanie ściągnąć na siebie uwagę całego świata i zauroczyć go. W roku 2005 austriacka bulwarówka „Die Kronen Zeitung” zamieściła następującą wypowiedź Ernsta Trosta: „O akredytacje poprosiło tysiące dziennikarzy, ale oni stoją na zewnątrz, a kardynałowie zasiadają wewnątrz. I nic nie „przecieknie” ze środka, dopóki nad Sykstyną nie uniesie się biały dym. Cóż za tryumf uświęconej tradycji nad żądną sensacji społecznością, zaplątaną w oka sieci totalnego Internetu!”.

(…)

Wybór papieża to w życiu Kościoła wydarzenie bez precedensu, o mocnym wydźwięku religijnym, choć ocena jego duchowego wymiaru wypada bardzo różnie. W słowi pasterskim związanym z sediswakancją z 2013 roku, arcybiskup Monachium i Fryzyngi Reinhard kardynał Marx wypowiedział się następująco: „To wydarzenie sakralne, ponieważ należy odkryć, kogo Bóg powołał do kierowania Kościołem i sprawowania władzy Piotrowej”. Niemiecki kardynał kurialny Paul Cordes odszedł nieco w swoim wywiadzie od pobożnego sposobu postrzegania, porównując udział w konklawe z „wizytą u dentysty”. Czy jednak wolno przypisać wyborom papieża określenie „miejsce przestępstwa”, używając ponadto takich sloganów jak „intryga”, „szantaż” i „zabójstwo”? Oczywiście, że wolno!

W 1998 roku August Everding, długoletni dyrektor generalny bawarskiego teatru Państwowego, przeprowadził wywiad na temat Kościola katolickiego z kardynałem Josephem Ratzingerem, pytając ówczesnego prefekta Kongregacji Nauki Wiary: „Eminencjo, czy faktycznie wierzy ksiądz kardynał w to, że w wyborze papieża uczestniczy Duch Święty?” Purpurat odpowiedział: „Nie powiedziałbym, że w tym sensie, jakoby miał On wskazać daną osobę, gdyż mamy aż nadto przeciwdowodów, potwierdzających fakt, że jest wielu takich, którzy ewidentnie nie zostaliby przez Niego wybrani. Natomiast zgodziłbym się z twierdzeniem, że poniekąd nie wypuszcza całej sprawy z ręki, trzymając nas, że tak powiem, na dłuższej smyczy, pozostawiając przy tym spora przestrzeń wolności, lecz nie pozwalając się z niej zerwać. Należy więc widzieć całą sprawę w dużo szerszym kontekście, na pewno jednak nie tak, jakoby oznajmiał On wprost – tego macie wybrać. Niemniej dopuscza tylko to, co nie przyniesie uszczerbku całości podejmowanej sprawy.”

W swojej publikacji „Papiescy macherzy. Kardynałowie i konklawe” Crista Kramer von Reisswitz zamieściła anegdotę związaną z Karolem Boromeuszem. Na konklawe odbywającym się w 1572 roku, święty polecał pozostałym kardynałom osobę Ugo Bonocompagniego, jako najodpowiedniejszego kandydata na urząd papieski, wiec purpuraci posłuchali głosu arcybiskupa Mediolanu. Były to najkrótsze wybory w historii papiestwa (trwały zaledwie 24 godziny) i zakończyły się jednogłośnym poparciem dla elekta. Ciesząc się powszechnym szacunkiem, Boncompagni sprawował władzę jako Grzegorz XIII do 1585 roku. Gdy w jakiś czas po konklawe okazało się, że ma on naturalnego syna, zapytano mediolańskiego arcypasterza, czy wiedział o tym, gdy składał swoją propozycję. On zaś odparł: „Ja nie, ale Duch Święty na pewno – i nie zrobiło Mu to żadnej różnicy.”

Uwaga, książka!
Od Wydawnictwa AA mamy dla was 2 egzemplarze książki. Otrzymają je osoby, które napiszą do nas jako pierwsze na adres: konkurs@24tp.pl. W treści maila podajcie imię, nazwisko i adres, a w tytule wpiszcie: Konklawe.

an