Mikołaj, lekarz od ran

- Z tymi ranami to żadne cuda. Nie ma o czym mówić - mówi skromnie Mikołaj. - Nie mam żadnych specjalnych, tajemnych metod - podkreśla. - Ważne jest kompleksowe leczenie i żeby pacjent chciał być zdrowym. Z Ukrainy sprowadzam dobre maści, które znam. Do tego dochodzi odpowiednia dieta, polegająca na ograniczeniu produktów o dużej zawartości węglowodanów - cukru oraz produktów zawierających cukier, produktów mięsnych oraz zwiększeniu spożycia produktów zawierających błonnik i bogatą w witaminy. Trzecim ważnym elementem jest masaż, który pobudza krążenie krwi, a to przyspiesza gojenie się ran - tłumaczy.

Swoim pacjentom z ranami każe jeść marchewkę, morele, dynię oraz inne owoce i warzywa, które bogate są w witaminę A i mikroelementy. - Ot, i całe cuda - śmieje się. A jednak informacje o tym, że jest ktoś, kto leczy rany, z którymi pacjenci nie radzili sobie od lat, niesie się po Nowym Targu i okolicy. Potwierdzają to nie tylko znajomi Mikołaja, ale także szefowa Ośrodka Zdrowia w Leśnicy, gdzie Mikołaj pracuje.

- Polacy dla mnie i dla innych Ukraińców tyle zrobili. Zostaliśmy tu tak ciepło przyjęci. Jestem bardzo wdzięczny. Cieszę się, że  teraz ja mogę być użyteczny dla tego kraju i jego obywateli. W miarę moich możliwości i zdrowia, nadal chcę nieść pomoc tym, którzy jej potrzebują - podkreśla. Uśmiech nie schodzi z twarzy tego niepozornego i bardzo skromnego człowieka, nawet gdy zaczynamy mówić o trudnych sprawach.

- Gdy uciekaliśmy z rodziną po wybuchu wojny, nie wiedziałem, gdzie jechać. Jedni mówili, żeby do Niemiec, inni radzili Włochy. Zdecydowaliśmy się na Polskę. Wybrałem Podhale, bo kiedyś - przed laty - byłem już w Zakopanem - opowiada 60-letni dziś lekarz z Ukrainy. - Nie mam dziś wątpliwości, że to była dobra decyzja - podkreśla.

To nie był piorun

Wraca wspomnieniami do 24 lutego 2022 r., kiedy wybuchła wojna. Jeden z najgorszych dni w jego życiu. - Obudził mnie po godzinie czwartej huk. Myślałem, że to piorun. Niedługo potem był jednak drugi wybuch, wtedy wiedziałem już, że zaczyna się wojna - wspomina.

Razem z żoną schowali się do piwnicy w ich domu. Spędzili tak kilka godzin. Mikołaj był wtedy bardzo słaby, po operacji zastawki serca. W domu był dopiero od kilku dni.

Gdy wybuchy ucichły, wyszli z piwnicy, zaczęli telefonować do znajomych. Wtedy mieli już pewność, że to inwazja Rosji na Ukrainę. Kolejne 10 dni spędzili głównie w piwnicy, gdzie znieśli materace i najpotrzebniejsze rzeczy.

- W piwnicy było zimno, ja byłem bardzo słaby. Bardzo ciężko było często - i w dzień, i w nocy - wstawać z łóżka i schodzić do piwnicy, żeby się ukryć - opowiada. - Człowiek do wszystkiego jest w stanie się przyzwyczaić, nawet do ciągle latających rakiet nad głową. Ale nie od razu, dopiero z czasem - dodaje.

Pokazuje zdjęcie ruiny domu kolegi, po tym jak rakieta wpadła na podwórko. Jego dzieci w piwnicy znalazły się pod gruzami. Były ciężko ranne, ale przeżyły. Nie wszyscy mieli takie szczęście. Do Mikołaja ciągle docierały informacje o kolejnych zabitych znajomych.

Córka zaczęła namawiać rodziców, by wyjechali. Nie było prądu. Odgłos spadających rakiet nie cichł. - Rosyjskie czołgi próbowały zbliżyć się do miasta z trzech stron. Ale nasze chłopaki nie przepuścili ich do miasta - wspomina. Do ich miasteczka docierali ludzie z Kijowa, gdzie było jeszcze gorzej.

Polacy nas zaskoczyli

- Zdecydowaliśmy się na wyjazd, choć nie wiedzieliśmy, gdzie uciekać - wspomina.

Razem z żoną, córką i dwójką wnucząt pojechali do Kijowa, stamtąd pociągiem do Lwowa. Ta ostatnia podróż trwała 12 godzin. Jechali w takim ścisku, że nie mogli się w pociągu ruszyć. Ze Lwowa prosto pojechali do granicy.

W końcu dotarł z rodziną do Przemyśla. - To, co mnie zaskoczyło, to jak zostaliśmy przyjęci przez Polaków. Wolontariusze w Przemyślu byli dla nas niezmiernie mili i pomocni. Opiekowali się nami, ciągle pytali, czego potrzebujemy - podkreśla Mikołaj. Podobnie było w Krakowie, a potem w Nowym Targu, gdzie ostatecznie dotarli.

- Prawdziwym aniołem była dla mnie Wioletta, wolontariuszka z Nowego Targu, która umawiała mnie na wizyty do lekarzy, pomagała i doradzała we wszystkim. Chodziła ze mną wszędzie, gdzie sam nie mogłem dać rady - wspomina. - Dzięki Bogu i jej może dziś żyję - dodaje.

Gdy po kilku miesiącach w Polsce poczuł się lepiej, zaczął sobie szukać dorywczych prac, takich, na które pozwalał mu stan zdrowia. Pracował w ogrodzie, potem trafił do MOPS-u jako opiekun niepełnosprawnych.

- Mój podopieczny miał odleżyny, zaproponowałem, że mu pomogę. Udało się wyleczyć - opowiada o powolnym powrocie do swojego zawodu. Potem ktoś miał problemy z nogą. Rozeszła się wieść, że Mikołaj potrafi leczyć rany. Pacjentów miał wśród Ukraińców i Polaków.   

Żona z córką pomagały jako wolontariuszki w sklepie przy Alejach 1000-lecia, gdzie rozdawane byłe dary dla Ukraińców. Tam też Mikołaj spotkał Stanisława Gołąba, emerytowanego nauczyciela, który zaprosił go do Klubu Seniora. - Poznałem tam  wiele osób, z którymi się zaprzyjaźniłem - opowiada.

Gdy wyszły na jaw talenty wokalne Mikołaja, został zaproszony do nowotarskiego chóru "Srebrne nuty", w którym brakowało męskich głosów. - Bałem się, bo nie znałem polskich piosenek - ani słów, ani melodii, ale nauczyli mnie tego - opowiada.

Dziś tego nie żałuje. Chodzi na cotygodniowe próby, występuje, ma w chórze wielu znajomych. - Jestem bardzo wdzięczny kierownikowi chóru - Jackowi Gajownikowi, świetnemu muzykowi Zbigniewowi Hiptusowi, pani Jadwidze, która „za rękę” przyprowadziła mnie do chóru, i całemu znakomitemu zespołowi, który mnie zaakceptował.

Mikołaj ma szczęście do ludzi    

Przełomem było spotkanie z dr Danutą Kaczor-Di Paola, szefową Ośrodka Zdrowia w Leśnicy, która zaproponowała mu pracę. - To kolejny anioł na mojej drodze. Nie znam drugiej tak aktywnej kobiety. Dużo też robi dla innych. Bardzo pomaga Ukraińcom - podkreśla.

By mógł pracować jako lekarz, potrzebne było pozwolenie ministerstwa zdrowia. Złożył więc stosowne dokumenty. - Gdy już przestałem wierzyć, że to się uda, pół roku później dostałem telefon z ministerstwa - opowiada. Tak trafił pod skrzydła dr Danuty Kaczor-Di Paola do Ośrodka Zdrowia w Leśnicy. Szybo dał się tu poznać jako specjalista od niegojących się ran. Poradził sobie nawet z takimi, które pacjenci mieli już od lat. Mikołaj pracuje tam już od pół roku. Nie porzucił też opieki nad niepełnosprawnymi.

W Polsce już domu nie wybuduję

- Jestem szczęśliwy, że mam dach nad głową, że nie wybuchają rakiety, że trafiłem w Polsce na dobrych kardiologów, którzy mnie podleczyli. Dobrze się czuję w Polsce, dziś mam tu chyba więcej znajomych niż w Ukrainie. Ale co będzie dalej, nie wiem - mówi.

Pod Kijowem został dom z ogrodem, za którym bardzo tęskni, bo to była jego pasja. Żona wróciła tam, by nie stracić pracy nauczycielki. Do męża wróciła też córka z dwójką dzieci.

- Ale tam ciągle jest niebezpiecznie. A chciałbym, żeby mieli stabilną sytuację i spokój. Niedawno w okolicy, gdzie mieszkają, wybuchła rakieta, która zabiła 17 cywilnych osób. Ludzie przyzwyczaili się już do wojny, nikt już nie reaguje na syreny, nie ucieka do schronów - mówi. - W Polsce mi się bardzo życie podoba. Tu urząd dba o obywateli. Są ścieżki rowerowe, kluby seniorów, dbają o niepełnosprawnych, dzieci. Mam tu chór, jeżdżę na rowerze, zachwycam się przyrodą, ale domu tu już nie wybuduję, nie zadbam o rodzinę tak, jakbym chciał - tłumaczy swoje rozterki.

Swoje ogrodnicze pasje realizuje u znajomych, a czasem dzięki przypadkowym, przydrożnym drzewom. - W Nowym Targu koło ronda, tak jak się jedzie w stronę Kowańca, rośnie dzika jabłoń. Zaszczepiłem tam kilka gatunków jabłek i gruszę. Szczepki przywiozłem z Ukrainy. Ale się ludzie zdziwią w przyszłości, jak zobaczą na tym drzewie różnokolorowe gatunki owoców - śmieje się.