Opowieść o Stefanii. Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Mamy dla Was książki

Stefania była drobną, szczupłą kobietą o niebieskich oczach i z jasnymi włosami, które zaplatała w warkocze. Franek górował nad nią wzrostem, a jego wielkie błękitne oczy zawsze patrzyły na nią z miłością. Bo też Franek zakochał się w Stefanii od pierwszego wejrzenia. Latem 1937 roku, na plebanii, gdy przyjechał w odwiedziny do wuja. Kiedy zatem tylko mógł, spacerował drogą prowadzącą do kościoła z nadzieją, że spotka ukochaną. Udawało mu się to nader często. „Ławeczka na rynku stała się ich ulubionym miejscem. Godzinami rozmawiali, patrząc sobie w oczy. Niewinnie trzymali się za ręce i nie zważali, że obok przechodzą ludzie, którzy bacznie im się przyglądali.” Rok później złożyli sobie przysięgę małżeńską w kościele parafialnym św. Michała Archanioła w Mszanie Dolnej. „Ślubu udzielał im wuj panny młodej i proboszcz parafii, Kazimierz Bulak, który zadbał także o to, żeby nowożeńcy ubrani byli w przepiękne, zagórzańskie stroje ludowe, charakterystyczne dla tego regionu.”

1 września 1939 roku Stefania Knapczyk zaczęła rodzić pierwsze dziecko - córkę, a dzień później niemieckie samoloty zrzuciły kilkadziesiąt bomb na Mszanę Dolną. Od tego momentu życie Knapczyków zmieniło się diametralnie. 21-letnia Stefania i 26-letni Franciszek bardzo szybko musieli się odnaleźć w wojennej rzeczywistości, a decyzje, które podjęli, miały tragiczne konsekwencje.

Kiedy w 1940 roku Franciszek odmówił podpisania volkslisty i zorganizowania skupu zboża kontyngentowego w swoim sklepie, niemiecki burmistrz najpierw zamknął sklep, a w styczniu 1942 roku wysiedlił Knapczyków z ich domu na peryferie Mszany Dolnej. Od tej pory mieszkali z żydowską rodziną Lungsamów, która została zastrzelona przez gestapo 19 sierpnia tego samego roku. W tym dniu życie straciło 968 osób pochodzenia żydowskiego. Po masakrze, do domu na peryferiach, w którym zostali sami z dziećmi, wprowadził się brat Stefanii - Bogdan. Zaczął on też organizować tajne zebrania członków Ruchu Oporu. Mimo iż Franciszek w nich nie uczestniczył, razem z Bogdanem został aresztowany przez gestapo 16 września 1943 roku i zesłany do obozów koncentracyjnych. W dniu aresztowania obiecał Stefanii, że wróci, ona zaś nigdy nie straciła wiary w jego powrót i robiła wszystko, by przetrwać z trójką malutkich dzieci.

Stefania i Franciszek Knapczykowie to dziadkowie Agaty Pakuły, a wydarzenia, które opisuje ona w książce rozgrywają się w Mszanie Dolnej, Krakowie i Myślenicach. Autorka sama jest kielczanką, absolwentką dziennikarstwa i komunikacji społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 2022 roku zadebiutowała na rynku wydawniczym książką „Przez 581 dni byłem tylko numerem”, którą napisała na podstawie wojennych i obozowych wspomnień dziadka Franciszka.

„Stefania i wojna”, którą dziś oddaje w Wasze ręce, to wzruszająca i budząca wiele emocji powieść o pięknej miłości, prawdziwej przyjaźni, wielkich wyzwaniach, trudnych wyborach oraz ogromnym poświęceniu dla dobra dzieci.

Uwaga, książka!
Od autorki mamy dla Was 2 egzemplarze książki, każdy z dedykacją. Otrzymają je osoby, które jako pierwsze napiszą do nas w poniedziałek 2.09 o godz. 17 na adres: konkurs@24tp.pl. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule wpisać: Stefania.

an