Tajemnica domu na Zapomnianej ulicy. Mamy dla Was książki

Autorka thrillerów psychologicznych Magda Stachula ma na swoim koncie m.in. takie tytuły jak: „Gdzie jest Emma?”, „Stalker”, „Rozgrywka” i „Pisarka”. Jej debiutancka książka „Idealna”, uznana za pierwsze polskie domestic noir, zdobyła status bestsellera i została przetłumaczona na kilka europejskich języków. Prywatnie autorka jest mamą dwóch chłopców, którzy stali się dla niej inspiracją do powstania trzymającej w napięciu historii dla dzieci „Ekipa na tropie”. „Białe szaleństwo” to już trzeci tom cyklu przygód Oliwki, Jagody, Filipa i Kuby. Do tej pory dzieciaki odkryły już „Tajemnicę starej mapy” i przeżyły „Niezapomniane urodziny”. Co czeka ich tym razem?

Nim rozpoczniecie razem z nimi kolejną przygodę, przeczytajcie, co ma Wam do powiedzenia na powitanie Oliwka:
„Mam na imię Oliwia i zapraszam Was do świata dziecięcych przygód i zabaw. Znacie już zapewne moich kolegów, sąsiadów z domku nad jeziorem, Kubę i Filipa, którzy przewodzili wcześniejszym opowieściom o naszych historiach pod tytułem „Ekipa na tropie. Tajemnica starej mapy” oraz „Ekipa na tropie. Niezapomniane urodziny”. Teraz przyszła pora na mnie.

Jaka jestem? Zwyczajna. Choć moja babcia uważa, że każdy człowiek na swój sposób jest niezwykły i nie ma dwóch takich samych osób, ani pod względem urody, ani charakteru, no chyba że identyczne bliźnięta, tak zwane jednojajowe, ale nawet one mają inne linie papilarne. Moja młodsza siostra jest moim całkowitym przeciwieństwem. Ja jestem podobna do taty, Jagoda do mamy, co prawda obie mamy jasne włosy, ale na tym kończy się nasze podobieństwo. Charakter i osobowość mamy także zupełnie inne. Czasem babcia śmieje się, że jesteśmy tak różne, jakby nie łączyło nas żadne pokrewieństwo. Jagoda jest okropną gadułą, zawsze wszystko trzeba jej wyjaśniać  i wysłuchać do końca jej rozważań, nawet błahe tematy nie mogą pozostać bez odpowiedzi. Ja natomiast jestem bardziej skryta, choć oczywiście przed moją przyjaciółką Wiktorią nie mam tajemnic. Mówimy sobie o wszystkim, no, prawie…

Mamie też się zwierzam, ale ona często wyjeżdża. Razem z tatą są aktorami, nawet poznali się na planie zdjęciowym. Choć nie był to film o miłości, ich właśnie połączyło to głębokie uczucie, najpierw wspólna pasja do aktorstwa, potem zakochali się w sobie i po trzech latach wzięli ślub. Rodzice mówią, że gdy jeszcze nas nie było na świecie – trudno sobie to nawet wyobrazić, bo gdzie wtedy właściwie byłam, jak mnie tu nie było – ale wtedy oni zwiedzili wszystkie kontynenty. Częściej wyjeżdżali służbowo za granicę, teraz zazwyczaj odwiedzają z wystawianymi sztukami teatry w Polsce, choć akurat kilka dni temu pojechali zagrać na deskach Narodowego Teatru Islandii w Reykjaviku. Mama obiecała, że kiedyś wezmą nas ze sobą, ale tym razem nie mogli i zostałyśmy z dziadkami”.

Jest grudzień, powoli zbliżają się święta Bożego Narodzenia, jednak za oknem ciągle nie ma śniegu. Jest za to wiatr, prognozy pogody zapowiadają burze z opadami, a w alertach RCB pojawiają się nawet informacje o przerwach w dostawie prądu. Zatem Oliwka i Jagoda, zamiast na zewnątrz, spędzają czas z dziadkami w ich domu nad jeziorem. Zwłaszcza Oliwka nie może się doczekać, kiedy do swojego domu po sąsiedzku dotrą Filip i Kuba z rodzicami. Ucieszyła się zatem, kiedy rozległo się pukanie do drzwi. Niestety, zamiast chłopców, w drzwiach pojawił się pan Lucjan zwany Profesorem. Oliwka wspomina tu: „Nasze pierwsze spotkanie nie należało do udanych, przestraszył nas, gdy pod koniec października urządzaliśmy sobie spacer po domach, bawiąc się w cukierek albo psikus. Pan Lucjan z zawodu jest ornitologiem, pracuje na uczelni, a prywatnie – to nowy mieszkaniec domku na ulicy Sosnowej, którą nazywamy Zapomnianą. Na szczęście udało mu się bardzo szybko odczarować nieprzychylne pierwsze wrażenie i teraz stał się ulubionym sąsiadem, a wręcz przyjacielem domu. Wpada do dziadków niemal codziennie”.

Profesor to dość ekscentryczny starszy pan, a do tego mieszka w domu, którego nikt nie chciał kupić, bo podobno w nim straszy. On jednak nie zawraca sobie głowy takimi rzeczami, lubi swoje lokum, które zaściełają tony książek. Lubi też grywać w szachy z dziadkiem dziewczynek, zatem i tym razem zasiedli do partii, przy okazji przyjemnie gawędząc. I tak od słowa do słowa Oliwka zdradziła, że kiedy już chłopcy dotrą na miejsce, wszyscy mogliby nocować w domu dziadków, żeby nadrobić czas, w którym się nie widzieli. Babcia jednak oponuje, bo nie ma w nim aż tyle wolnego miejsca. Pan Lucjan zaprasza ich zatem do siebie, wprawdzie nie na całą noc, ale na zabawę do północy, jak w sylwestra. Ekipa będzie mogła spokojnie pobuszować po jego domu, a on z dziadkiem pograją w tym czasie w karty.

Gdy Filip z Kubą dotarli wreszcie nad jezioro, całą grupą wybrali się więc do pana Lucjana. Do jego domu udało im się dotrzeć niemal w ostatniej chwili, bo właśnie nadeszła ogromna burza. Dzieciaki jednak, nie zwracając na nią uwagi, zaczęły eksplorację tajemniczego piętra. Drzwi po drzwiach, pokój po pokoju. Jednak drzwi do jednego z nich nie dało się otworzyć, a do tego Kowboj, pies chłopców, uparcie w nie drapał dając znać, że coś lub ktoś musi być w środku. Kiedy z pomieszczeniu obok odkryli fascynującą mapę, nagle w całym domu zgasło światło…
Jak skończy się ta sytuacja i w ogóle cała wyprawa do tajemniczego domu? Czy dowiedzą się, co skrywa zamknięty pokój?

Jeśli chcecie się tego dowiedzieć, koniecznie musicie przeczytać książkę. Od wydawnictwa SKARPA WARSZAWSKA mamy dla Was 2 jej egzemplarze. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail dziś, w piątek 15.11 o godzinie 16 na adres: konkurs@24tp.pl. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Ekipa.

an