Opowieść pełna magii i cudów. Mamy dla Was książki

Anna Stryjewska od wielu lat związana jest z Łodzią, gdzie prowadzi agencję nieruchomości. Jej pasją są podróże, uwielbia odkrywać nowe miejsca, smaki, tradycje. Interesuje się historią, literaturą, malarstwem. W wolnych chwilach sama maluje. Jest też oczywiście pisarką. W 2015 roku zdobyła honorowe wyróżnienie w konkursie Książka Przyjazna Dziecku za powieść dla młodzieży „Głowa do góry, Matyldo!” oraz za bajkę „Filip i jego orkiestra”.

Spod jej pióra wychodzą też książki dla starszych czytelników i czytelniczek, w tym m.in. takie tytuły jak: „Pocałunek morza”, „Mistrzowie życia”, „Chłopiec z ulicy Wschodniej”, „Kochankowie miasta”, dylogia „Zośka” – „Dopóki biło serce” i „Przepustka do szczęścia”, „Skradziona kołysanka”, trzytomowa „Saga klonowego liścia”, „Bal na statku Wenecja” i „Dama w kapeluszu”. Dziś oddaje w Wasze ręce najnowszą powieść – „Noc cudów” – przejmującą i pełną magii opowieść o tym, że przeszłość może skrywać największe tajemnice.

Przenieśmy się zatem do Łodzi. Jest Wigilia 1993 roku. Zbliża się wieczór, na który zawsze z utęsknieniem czekała rodzina Małgorzaty Skupińskiej. Dziś ona sama, nauczycielka plastyki z długoletnim stażem, oczekuje wizyty swojej jedynaczki.

„Mieszkanie było wysprzątane, meble pozbawione kurzu, pościel zmieniona, a pokryta linoleum podłoga lśniła od pasty. Małgorzata odruchowo wygładziła obrus, zmiotła z niego niewidzialne okruchy, powiodła wzrokiem po ścianach i kątach, utwierdzając się kolejny raz w przekonaniu, że wszystko znajduje się na właściwym miejscu. Następnie przeniosła się do kuchni, gdzie unosił się aromat świeżo upieczonego ciasta, a także potraw, które przygotowała starannie na tę okazję. Karp w galarecie, uszka z grzybami, pierogi, barszcz czerwony, zupa grzybowa i kapusta z grochem. Jedynaczka obiecała przywieźć sałatkę warzywną, a także krokiety z pieczarkami, będące od zawsze jej sztandarowym daniem.

Spojrzała na zegarek. Dochodziła siedemnasta. Do przyjazdu Joanny pozostały jeszcze dwie godziny, lecz ona coraz bardziej się niecierpliwiła. Stęskniła się, nie widziała się z córką od trzech miesięcy. Odkąd wyjechała do Warszawy w związku z otrzymaniem tam posady w redakcji, jej obecność w rodzinnym domu była coraz rzadsza. Zabiegana, zapracowana, szukająca materiałów do publikacji, nie miała czasu na przyjazd do Łodzi, co matka próbowała nawet zrozumieć. Każdy ma prawo do własnego życia – myślała w duchu, wiele razy usprawiedliwiając i dając całkowitą swobodę działania. Odkąd pamiętała, najpierw w domu dziecka, potem już z mężem, następnie po przyjściu na świat Joasi, celebrowali wspólnie ten jedyny w roku wieczór wigilijny poprzedzający święta Bożego Narodzenia. I nie wyobrażała sobie, by spędzać ten czas inaczej, aniżeli w otoczeniu rodziny i najbliższych”.

Odkąd jednak odszedł jej ukochany mąż Edek, pozostały z córką same. Jeszcze chwila i znów się spotkają. Z rozmyślań wyrwał Małgorzatę dźwięk telefonu. Nie tego się spodziewała podnosząc słuchawkę. Już myślała, że Joasia jest na miejscu, tymczasem ona oznajmia jej, że nie dojedzie. Zatrzymały ją w Warszawie bardzo ważne sprawy.

„Małgorzata osunęła się na fotel, nie wiedząc, co ze sobą począć. Nadal nie wierzyła w to, co przed chwilą usłyszała. Jak jej ukochana córka mogła w ten sposób się zachować?
Przygniotło ją ciężkie rozczarowanie, a gorycz zdusiła jej gardło. Nie tak miało być, nie tak.
Bezradnie zwiesiła głowę, czując, jak uchodzi z niej powietrze. Cała energia zebrana na tę okoliczność w jednej sekundzie je uleciała. Poczuła się jak przekłuty balon”.

Rodzina była dla niej wszystkim, swojej nie znała. Wychowała się w domu dziecka. Jedyną nicią wiążącą ją z niepoznaną do tej pory przeszłością była fotografia, stara, poblakła, wykonana jeszcze w sepii. „Kiedy Małgorzata trafiła do sióstr nazaretanek jeszcze przed wybuchem wojny, nie miała ze sobą wielu rzeczy, poza ubrankiem, dokumentami i właśnie tym zdjęciem. Uchwycona w kadrze kobieta była piękna: spod fikuśnego toczka z woalką spływały ciemne włosy do ramion, a sylwetkę podkreślał dobrze skrojony kostium, w którym w klapę wpięta była oryginalna, wysadzana kamieniami broszka. To właśnie ta biżuteria, oprócz zagadkowego spojrzenia dużych oczu o kształcie migdała, za każdym razem przyciągała uwagę Małgorzaty. Druga osóbka wpatrzona w obiektyw, mająca zapewne niespełna rok i siedząca na kolanach brunetki, w ładnej sukience z karczkiem, była ufna i niewiarygodnie spokojna. Zupełnie jakby ta pani obejmująca ją czule ramieniem nie była jej obca… Niedługo później mała znalazła się w bidulu, a z dokumentów wynikało, że je prawdziwa matka zginęła jeszcze przed wybuchem wojny. O ojcu nie wiedziała natomiast nic…”.

Małgorzata pogrążyła się we wspomnieniach, te zaś przerwał dzwonek do drzwi. Otwierając, miała nadzieję, że ujrzy w nich mimo wszystko Joasię, jednak w progu stała obca, nieco dziwnie ubrana kobieta. Małgorzata, mając na uwadze dodatkowy talerz zostawiony dla zbłąkanego, strudzonego wędrowca, zaprasza ją do środka i do stołu. Przybyła przedstawia się jako Regina Majer, a Małgorzata ma nieodparte wrażenie, że gdzieś już się spotkały…

Kobieta wspomina, że zna to mieszkanie. Kiedyś żył tu i tworzył znany malarz Tadeusz Samborski. Jednak doceniony został dopiero po śmierci, bo za życia nikt nie mógł kupować jego obrazów. Małgorzatę intryguje to stwierdzenie. „Jak to: nie mógł?” – pyta. „To bardzo długa historia. Na pewno chce ją pani usłyszeć?” – odpowiada Regina. Kiedy zatem na stole pojawiają się wigilijne potrawy, zaczyna snuć niezwykle barwną opowieść - przejmującą historię wielkiej miłości, która w tle ma gwarne, hałaśliwe ulice Łodzi okresu międzywojnia, salony bogatych mieszczan, ale też głód, biedę i walkę o przetrwanie. Małgorzata jest zaś jej nierozerwalną częścią…

Od wydawnictwa SKARPA WARSZAWSKA mamy dla Was 2 egzemplarze książki Anny Stryjewskiej. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail dzisiaj, w czwartek 21.11 o godzinie 16 na adres: konkurs@24tp.pl. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Noc cudów.

an