Te tytuły warto przeczytać. Mamy dla Was książki

Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail w poniedziałek 27.10 o godzinie 15 na adres: konkurs@24tp.pl W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Książka + numer wybranej książki. 

Nr 1. „Jeden dzień z życia Abeda Salamy. Reportaż” Nathan Thrall/Wydawnictwo ZNAK LITERANOVA
Uhonorowana Nagrodą Pulitzera książka reporterska Nathana Thralla.

W dniu przed wypadkiem Abed Salama zabrał syna na zakupy. Kupił małemu Miladowi butelkę tapuziny, izraelskiego napoju pomarańczowego, opakowanie pringelsów i jego ulubione jajko niespodziankę. W zasadzie w ostatniej chwili opłacił też wycieczkę szkolną syna. Wraz z kuzynem Hilmim byli akurat w Jerychu, gdy zadzwoniła jego żona Hajfa z pytaniem, czy to zrobił. Wcześniej nie chciała, by Milad jechał, ale widząc jego podekscytowanie ustąpiła. „Hilmi przyjechał do Jerycha w interesach. Ostatnio odziedziczył siedemdziesiąt tysięcy dolarów i chciał te pieniądze zainwestować w ziemię. W Anacie, gdzie mieszkali Salamowie, nie zostało już wiele do kupienia. Dawniej Anata - długie pasmo ziemi rozciągające się od porośniętych drzewami gór Jerozolimy w kierunku wschodnim, do jasnożółtych wzgórz i pustynnych dolin na obrzeżach Jerycha - była jednym z najdroższych miast na Zachodnim Brzegu. Ale Izrael skonfiskował niemal wszystkie tutejsze grunty albo uniemożliwił ich zakup mieszkańcom Anaty, takim jak Abed czy Hilmi”. Kiedy dotarli w końcu do szkoły Milada w Anacie, ta była już zamknięta. Sekretarka nie chciała przyjąć opłaty, ale Abed odnalazł zaprzyjaźnioną nauczycielkę, która zadzwoniła do dyrektora, ten zaś do sekretarki i tym sposobem się udało.

Rankiem w dniu wycieczki padał ulewny deszcz. Hajfa miała w związku z tym złe przeczucia, jednak wyszykowała syna na wyjazd. Abed z Halmim udali się zaś do znajomego Afeta, który prowadził masarnię w Dahikat as-Salam, jednak nie było go na miejscu. Afet mieszkał w innej części Jerozolimy, odgrodzonej od reszty miasta punktem kontrolnym i murem, i jak się okazało, utknął w ogromnym zatorze jadąc do pracy. „Chwilę później do Abeda zadzwonił siostrzeniec. - Czy Milad nie miał jechać dziś na wycieczkę? Niedaleko Dżaby był wypadek autobusu szkolnego. Abed poczuł jak ściska mu się żołądek”. Gdy z trudem dotarł na miejsce, zobaczył spalony autobus i wszechogarniający chaos. Część dzieci przewieziono do szpitali w Jerozolimie i na Zachodnim Brzegu, niektóre zaginęły. Abed wiedział, że musi odnaleźć syna, ale czy mu się to uda? Jest po niewłaściwej stronie muru separacyjnego i ma niewłaściwe dokumenty. Jak przekroczy punkty kontrolne? Tak rozpoczyna się „Jeden dzień z życia Abeda Salamy”, pełna empatii i zrozumienia opowieść, w której splatają się głosy palestyńskich rodziców i ratowników oraz izraelskich osadników i żołnierzy. W jaki sposób wydarzenia z przeszłości i decyzje polityków doprowadziły wszystkich jej bohaterów do tego tragicznego dnia?

Nathan Thrall, pisząc tę książkę, stworzył jeden z najważniejszych światowych reportaży ostatnich lat, intymną opowieść o życiu Palestyńczyka pod izraelską okupacją. Jak stwierdza Financial Times, również jedną z najważniejszych książek tłumaczących konflikt izraelsko-palestyński. Jej autor mieszka w Jerozolimie z żoną i trzema córkami. Przez dekadę był dyrektorem projektu arabsko-izraelskiego w International Crisis Group, gdzie zajmował się m.in. stosunkami Izraela z sąsiadami.

Nr 2. „Dziewczyny ze Słowaka” Maria Paszyńska /Wydawnictwo ZNAK LITERANOVA
Wszyscy znamy „Alka”, „Zośkę” i „Rudego” z „Kamieni na szaniec”. A kto pamięta o dziewczynach ze Słowaka? Drobna Natalia zostaje „królową kanałów”, Ewka, szybowniczka i spadochroniarka, ryzykuje życie w zasadzce na esesmana Alfreda Milkego. Halinka podrzuca policjantom zakazane druki „N”, a Wandzia przeprowadza ewakuację Szpitala Ujazdowskiego.

Harcerski z warszawskiego liceum im. Juliusza słowackiego w innej rzeczywistości opalałyby się nad Wisłą, ściągały na matematyce, tańczyły na dancingach na Bielanach i snuły marzenia o czekającej je dorosłości. Ale żyją w złym miejscu i złym czasie. Zamiast na parkiecie spotykają się w kanałach, zamiast do szkoły jeżdżą na tajne komplety, a zamiast wzorów matematycznych na tablicy rysują na murach stworzony przez jedną z nich znak Polski Walczącej. Za to wszystko grozi im śmierć.

Maria Paszyńska w pełnej emocji i napięcia powieści opowiada mniej znaną – kobiecą historię okupowanej Warszawy i Powstania Warszawskiego. Na podstawie starannie zgromadzonych materiałów historycznych opisuje losy tych, których wkład w walkę o niepodległą Polskę wciąż pozostaje niedoceniony.

Nr 3. „Pieśni łaciatych krów” Łukasz Staniszewski/Wydawnictwo ZNAL LITERANOVA
"Pieśni łaciatych krów" Łukasza Staniszewskiego to powieść, która otwiera drzwi do świata, gdzie logika ściera się z magią, a Warmia - krew tej opowieści - pulsuje w rytm przesądów, duchów i szeptów.

Jak pisze autor: „Jest tylko jedna Warmia na świecie. Las wpada tu gwałtem do rzeki, a ta wije się przed nim i nie pozwala się poskromić. Latem jeziora są płaskimi słońcami, zimą - pokrywą z ołowiu. Powietrze jest tutaj rześkie i wysusza łzy. Istnieją ziemie, lasy i wody równie cudowne, ale Bóg musiał mieć do Warmii wyjątkową słabość, skoro przemienił się w tę krainę. Jej mieszkańcy są rozłożyści jak dęby i giętcy niczym leszczyna. Niektórym w duszach kopci się wilgotna olcha. Inni unoszą się wraz z nasionami dmuchawca. Wirują lekko w powietrzu, grzesząc wkoło radością. (...) Żyją tu ludzie koty, chciwie oblizujący usta, i ludzie sowy, budzący się dopiero po zmierzchu. Są też tacy, którzy stąpają po Warmii bez pokory, jak uczone świnie. Nie brakuje również ludzi myszy, chociaż nie ma myszy podobnych do ludzi. I zdarzają się ludzie konie, zostawiający po sobie parujące łajno”. Ale po warmińskich drogach szwenda się też licho, miejscowi leczą się u Baby, w ludzi wstępują dyduki, Śmierć wyczytuje nazwiska z kartki i niekiedy się myli, czasem też towarzyszy jej elegancki Jajożer, który przychodzi po dzieci, diabły wpadają z wizytą do księdza, granica między światem umarłych i żywych jest cienka, a wszystko, co po ciemku łazi po drogach bardzo uważa, by nie zostać odkryte.

W Skowyczach, do których w swojej powieści zabiera nas Staniszewski, jedna jest osoba, która w to wszystko nie wierzy. To Bernard Witten, zamożny gospodarz. Witten nie lubi ludzi. „Większość znajomych i sąsiadów wydaje mu się zwyczajnie głupia. Nie może pojąć, dlaczego ktoś się spóźnia, skoro on nigdy się nie spóźnia, ani dlaczego jest tylu biedaków, którzy płaczą nad swoim losem, zamiast bogacić się jak on”. Nie cierpi zwłaszcza marzycieli. Problem w tym, że w jego warmińskiej wsi żyje ich wielu, a on za te wszystkie bzdury, które łażą im po głowach, najchętniej powybijałby im zęby. Więc nawet kiedy pewnego dnia w lesie na ścieżce majaczy mu jakaś postać i uparcie nie chce zniknąć, a on słyszy słowa „Zbieraj wodę, kiedy pada deszcz. Zbieraj deszcz!”, wścieka się i wyżywa na napotkanym po drodze Marcinie Wydrze, miejscowym biedaku.

Przychodzą jednak na Warmię, a co za tym idzie i Skowycze, najpierw wielkie deszcze, po nich sroga zima, aż wreszcie i susza. Tak ogromna, że nawet to, co do tej pory skrywało się przed światem żywych, teraz do niego otwarcie wkracza, magia przestaje działać, a ludzie szaleją. W nagrzanych ciałach skwierczą im dusze. I to właśnie Witten, który do tej pory jawił się wszystkim jako zły człowiek, będzie musiał w sobie odnaleźć człowieczeństwo, by uratować ten świat. Będzie musiał porzucić swój pragmatyzm i zrozumieć, że magia, wiara i wrażliwość to nie wymysły, lecz elementarne części istnienia.

Nr 4. „Na tropie węża” Richard Neville, Julie Clarke/Wydawnictwo ZNAK LITERANOVA
To prawdziwa historia seryjnego mordercy, psychopaty i mistrza oszustwa Charlesa Sobhraja. 

Charles Sobhraj, którego fabularyzowaną historię spisała dwójka dziennikarzy, na celownik brał zachodnich turystów przemierzających szlaki Azji w poszukiwaniu duchowej odnowy, tanich narkotyków i dobrej zabawy. Zdobywał ich zaufanie, oczarowywał uśmiechem, po czym dosypywał coś do drinka. Dla uśpienia czujności zaprawiał swoje ofiary mogadonem. Tym, których chciał przy sobie zatrzymać na dłużej, serwował czekoladowe pastylki reguletsa na przeczyszczenie. Opornym wstrzykiwał largactil. Gdy odurzone ofiary stawały się zupełnie bezbronne, kradł czeki, biżuterię, pieniądze, a przede wszystkim dokumenty, dzięki którym mógł szmuglować drogie kamienie przez granicę.

Zarabiał góry pieniędzy, kupował ekstrawaganckie prezenty kochankom, a po jego mieszkaniu dosłownie walały się szafiry, rubiny i diamenty. Był poszukiwany w niemal trzydziestu krajach. Mordował bez litości: dusił, topił i podpalał, a zwęglone zwłoki porzucał na rajskich plażach Tajlandii, by znaleźli je niczego niespodziewający się turyści lub okoliczni rybacy. Na szczęście do czasu, choć ujęcie go nie było proste.

Fragment noty od autorki: „Ta książka jest owocem wykorzystywania technik powieściowych w pracy dziennikarskiej. Rozmowy zostały odtworzone na podstawie wspomnień ich uczestników albo opierają się na oficjalnych doniesieniach, raportach policyjnych lub prywatnych listach. (…) Do książki włączyliśmy myśli i odczucia, o których Charles Sobhraj mówił, że ich doświadczył, uczyniliśmy to jednak tylko wtedy, gdy wydawały się one zgodne ze znanymi faktami. Pewnych wydarzeń z natury rzeczy nie dało się potwierdzić - ich uczestnicy zmarli, pozostawali w ukryciu lub nie było z nimi kontaktu. Ludzie występujący w tej książce są prawdziwi, podobnie jak wszystkie wydarzenia, według naszej wiedzy i przekonania.”

an