36. Śpiskie Zwyki w Gminie Łapsze Niżne - trzy dni święta tradycji, muzyki i spiskiej kultury

W Gminie Łapsze Niżne od piątku 13 lutego do niedzieli trwały 36. Śpiskie Zwyki – wielkie święto tradycji i kultury Spisza, które jak co roku zgromadziło miłośników regionalnego śpiewu, muzyki, tańca i obrzędowości. Były to trzy dni pełne emocji, barwnych występów i spotkań z żywą kulturą regionu.

Śpiskie Zwyki to przede wszystkim scena zmagań artystycznych – swoje umiejętności prezentowali śpiewacy soliści, grupy śpiewacze, instrumentaliści oraz zespoły regionalne w różnych kategoriach wiekowych: dziecięce, młodzieżowe i dorosłe. Konkursowe występy pokazały bogactwo lokalnych tradycji oraz ogromne zaangażowanie kolejnych pokoleń Spiszaków w ich pielęgnowanie.

Pierwszego dnia przesłuchania odbywały się w niezwykłej scenerii Zamku Dunajec w Niedzicy. W kolejnych dwóch dniach artyści występowali już na scenie Gminnego Ośrodka Kultury w Niedzicy, gdzie publiczność licznie gromadziła się, by podziwiać regionalne stroje, śpiew, muzykę i taniec.

Zaproszenie na wydarzenie przyjęli m.in. poseł na Sejm RP Anna Paluch, prezes Związku Podhalan Julian Kowalczyk, prezes Związku Polskiego Spisza Jan Budz, a także radni powiatowi, radni gminni i wielu innych gości.

– Czy wyobrażam sobie Niedzicę bez Śpiskich Zwyków? Na pewno nie! – deklarował wójt gminy Łapsze Niżne Jakub Jamróz, który rokrocznie serdecznie wita wszystkich uczestników na tym ważnym dla Spiszaków wydarzeniu.

Sobotni program należał do dzieci i młodzieży. Na scenie prezentowały się zespoły regionalne występujące w kategorii scenka rodzajowa oraz w kategorii taniec. Młodzi artyści z ogromnym zaangażowaniem odtwarzali dawne zwyczaje i codzienne życie swoich przodków, zachwycając autentycznością i energią.

W niedzielę scenę GOK w Niedzicy opanowały zespoły dorosłe. Przed publicznością wystąpili: Spiszacy z Łapsz Niżnych, KGW z Frydmana, Niedzickie Zazraki z Niedzicy, Lotry z Łapszanki, Dolina z Krempach, Ciardasie z Czarnej Góry oraz Czardasz z Niedzicy.

Widownia mogła przenieść się do czasów, które wcale nie są tak odległe – gdy wełnę trzeba było cuchrać, grule kopać motyką, a z namowinami posyłać swatów. Te sceny, pełne humoru i autentyczności, dostarczyły publiczności mnóstwa pozytywnej energii i wzruszeń.