Misterium mimo niepogody. Przejmująca Droga Krzyżowa na ulicach Krempach (ZDJĘCIA)

Już po raz czwarty w Niedzielę Palmową Maria Wnęk wraz z tancerzami zespołu Zielony Jawor przygotowała Drogę Krzyżową ulicami Krempach. Mimo bardzo niesprzyjającej, deszczowej i chłodnej pogody wydarzenie odbyło się zgodnie z planem, przyciągając licznych uczestników i widzów. Trudne warunki nie zniechęciły ani organizatorów, ani mieszkańców – przeciwnie, nadały całemu widowisku jeszcze bardziej poruszający charakter. - Szkoda jednak, że tak bardzo się oziębiło, bo nie zrobiliśmy wszystkiego wg planu - ubolewali członkowie zespołu. 

Zapytana o inspirację do takiego przeżywania Niedzieli Palmowej Maria Wnęk wyjaśniała, że już dawno chciała zorganizować w Krempachach  misterium Męki Pańskiej. Ale gdy w zespole były tylko dzieci i młodzież, brakowało chętnych, by podjąć się tak trudnych ról. Dopiero gdy do Zielonego Jawora dołączyli także dorośli, udało się jej marzenie zrealizować.

A jak przystało na zespół Zielony Jawor i jego założycielkę, nie są to zwyczajne wielkopostne nabożeństwo, lecz pełne emocji widowiska odegrane w strojach z epoki. Nie inaczej było tym razem. Punktualnie o godz. 15 oprawcy wyprowadzili Jezusa z krempaskiej świątyni, a grający Piłata Mieczysław Sobolak w wymownym geście umył ręce...

Między kolejnymi stacjami i pięknie ułożonymi rozważaniami, rozbrzmiewał śpiew – na przemian w języku polskim i słowackim. – Takie są nasze lokalne tradycje. Chcemy, żeby każdy czuł się tu u siebie – podkreślali organizatorzy.

W rolę Jezusa od początku wciela się Marcin Paluch z grupy Młody Jawor. – To trudne zadanie i początkowo nikt nie chciał się jej podjąć. Marcin jednak się zgodził – wyjaśniała Maria Wnęk. A sam aktor przyznaje, że gdy gra Pana Jezusa, wyłącza się. Myślami jest zupełnie gdzie indziej.

W porównaniu do poprzedniego roku pojawiło się pięciu nowych aktorów, a także nowe elementy kostiumów. Bo to właśnie stroje są jednym z największych atutów misterium. Od początku pieczołowicie przygotowuje je Maria Wnęk – szyje je z zakupionych materiałów, ale także ze starych chust i obrusów, nadając im drugie życie. – Nawet stroje rzymskich żołnierzy nie były dla nas problemem. Jedynie hełmy kupiliśmy – ale porządne, do rekonstrukcji historycznych – zaznacza.