„Diana” niezapomniana

Po tym, jak starostwo tatrzańskie sprzedało w 2004 roku "Dianę" prywatnemu inwestorowi, dziś wydaje się, że to przebrzmiała historia. Dawny dom pomocy społecznej wyremontowano i teraz tętni życiem jako pensjonat "Patria". Jednak Stowarzyszenie Obrony Praw Obywatelskich Powiatu Tatrzańskiego o "Dianę" upomina się już od lat.

Niedawno szefowa stowarzyszenia dostarczyła kolejne materiały, o jakie proszono ją w sądzie wojewódzkim w Warszawie. - To wywłaszczenie to była wielka niesprawiedliwość, a potem jeszcze sprzedaż, jaką przeprowadzał starosta tatrzański - tłumaczy Maria Gruszka.

Nieruchomość wywłaszczono w 1973 roku na rzecz Skarbu Państwa, w celu prowadzenia profilaktycznego domu zdrowia dla pracowników służby zdrowia. Właścicielce Marii Pędzimąż przedstawiono wyliczenia o odszkodowaniu. Wynosiło 313 tys. zł za budynek i parcelę. - 39 lat staramy się o zwrot bezprawnie zagrabionej nam nieruchomości - pisał Andrzej Rohacki w czerwcu 2012 roku w zażaleniu, jakie SOPOPT wysłał do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd niedawno zobowiązał stowarzyszenie do uzupełnienia dokumentacji. - Złożyliśmy zażalenie, ponieważ przez całe lata rodzina Rohackich nie dostała odszkodowania za wywłaszczony majątek. A mimo to starosta tatrzański sprzedał prywatnej firmie Dianę - twierdzi Maria Gruszka.

Przez lata w "Dianie" mieścił się Dom Pomocy Społecznej. Andrzej Rohacki mieszkał naprzeciw, w starej wozowni. Uważał się zawsze za poszkodowanego. W piśmie do prokuratury w 2005 roku przypominał, że Ministerstwo Zdrowia po wywłaszczeniu nigdy nie wpłaciło należności za "Dianę" do depozytu sądowego. Dlatego w 1999 roku zwrócił się do starosty o zwrot bezprawnie zagrabionego majątku. Starosta przez 5 lat nie odpowiedział na prośbę. A w kwietniu 2004 roku sprzedał z 2 mln zł dawny majątek Rohackiego. Prokuratura, zawiadomiona o sprawie, po jej zbadaniu umorzyła postępowanie. Trzy lata później, w 2007 r., minister budownictwa odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej, o jaką starał się SOPOPT.

Władze powiatu tatrzańskiego od początku konfliktu stoją na stanowisku, że odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość zostało wypłacone. - Pani Maria myli jedną, podstawową rzecz - tłumaczy Andrzej Gąsienica Makowski - starostwo jako przedstawiciel Skarbu Państwa jest tylko pierwszą instancją. Potem są procedury odwoławcze, wojewoda i sądy. Ja nie mogę kierować się, że jednemu oddam, innemu nie. W sprawie pana Rohackiego realizowaliśmy jedynie wyroki sądowe, które zapadały poza naszą instancją.

Starosta zaznacza, że na przestrzeni ostatnich lat, tam gdzie to możliwe starostwo wypłaciło bardzo dużo odszkodowań za tereny zajęte pod drogi, były też zwroty wywłaszczonych terenów.

- W zeszłym roku Andrzej Rohacki zmarł w szpitalu, nie doczekał sprawiedliwości, ale na łożu śmierci mnie prosił, żeby odzyskać ten budynek, a w przyszłości zrobić w nim przytulisko dla poszkodowanych, biednych ludzi im. Andrzeja Boboli - podsumowuje Maria Gruszka. Uważa się w obowiązku doprowadzić sprawę do końca. I pokazuje sądowy dokument z 8 marca 1999 roku. To zaświadczenie mówiące o tym, że w latach 1973 i 1974 Ministerstwo Zdrowia nie składało żadnego wniosku o ustalenie depozytu za wywłaszczoną nieruchomość na rzecz Marii Pędzimąż.

Rafał Gratkowski