Nie jestem lepsza

Kiedy miałam jakieś 12 lat do mojej cioci przyszła makijażystka. Miała pokazać jej, mojej mamie i jeszcze kilku paniom różne techniki malowania się, zaprezentować produkty, itd. Ja i moja przyjaciółka, natomiast, zazdrośnie podglądałyśmy dorosłych i prosiłyśmy, żeby nas też pomalować. Na koniec pani makijażystka dała mi cień do powiek w prezencie.Tylko mi, Zuzie nie. Osobiście nie zwróciłam na to uwagi, dopiero po długim czasie Zuza zdradziła mi, że zrobiło jej się przykro. Że poczuła się pominięta i gorsza, bo jest zdrowa.

Przywołuję tę historię, bo często tak jest – nas, niepełnosprawnych traktuje się wyjątkowo… bo jesteśmy niepełnosprawni. A w czym tak naprawdę się różnimy? Nie jestem lepszym człowiekiem od innych. Ani bardziej wyjątkowym. Wystarczy, że spojrzę na swoich przyjaciół – Michał jest Prezesem Sieradzkiego Klubu Honorowych Dawców Krwi, Zuza przepięknie śpiewa (czego jej bardzo zazdroszczę), Kaja długo trenowała siatkówkę i zajmowała się dziennikarstwem sportowym, a teraz motywuje mnie do tego, żeby mimo lenistwa ruszyć się i iść na trening (bo przecież skoro ona zrobiła, to nie mogę być gorsza!), Przemek przebiegł maraton, co dla mnie jest wręcz niewyobrażalne, Seweryn gra w zespole muzycznym (moje niespełnione marzenie!), a Sebastian jest utalentowanym projektantem mody… Każdy z nich jest inny, ma inny gust, poczucie humoru i światopogląd. Często wpędzają mnie w kompleksy swoimi umiejętnościami (a ja ich - podobno :) ). Fakt, że ja jeżdżę na wózku, a oni nie, niczego tu nie zmienia. Czasem mam wrażenie, że ludzie podziwiają mnie, bo wstaję rano z łóżka, potrafię sklecić w miarę rozsądne zdanie i w ogóle pamiętam, jak mam na imię! Kiedyś miałam takiego wirusa na komputerze, objawiał się tym, że po wejściu na nową stronę internetową wybuchały brawa. Czasem tak się czuję: wstaję rano – brawo! Umiem się sama ubrać – brawo! Znam drogę powrotną do domu – brawo! Taka jestem niesamowita!

Człowieku z niepełnosprawnością, nie jesteś lepszy. Jesteś wyjątkowy i jedyny w swoim rodzaju, ale nie jesteś lepszy. Poruszasz się inaczej, nie widzisz, nie słyszysz, masz inne dysfunkcje – to jest Twój ciężar, ale jego dźwiganie nie czyni Cię bardziej wartościowym od innych. Nie daj sobie wmówić, że jest inaczej!

I na smaczek, kampania z 2003 roku pod cudnym tytułem „Czy naprawdę jesteśmy inni?”
https://www.youtube.com/watch?v=V5eyC4KTMVw