Antyterroryści na niby

Na razie są gimnazjalistami lub licealistami. Z Nowego Targu i najbliższej okolicy. Do policji, do jednostek antyterrorystycznych będą mogli się dostać dopiero po ukończeniu 21 lat. Twierdzą, że treningi i wiedza, jaką przez ten czas zdobędą, da im za parę lat przewagę podczas naboru. Przy okazji dobrze się bawią.

Takich grup w Polsce jest wiele, ponoć doskonalenie się w taktyce czarnej jest ostatnio modne.

Nie chcą pokazać swoich twarzy ani podawać nazwisk. Są nieformalną grupą. Spotykają się w opuszczonych budynkach. Raz w tygodniu przyjeżdża do nich trener z Krakowa. – Taktyka czarna wykorzystywana jest przez oddziały antyterrorystyczne podczas walk w ciasnych budynkach, z użyciem broni – opowiada Patryk, który wpadł na pomysł zorganizowania takiej grupy dwa lata temu.

Nie ukrywa, że to droga pasja, cały sprzęt i ubiór to koszt 2-3 tys. zł.

Kamizelka taktyczna, replika kamizelki kuloodpornej, kombinezon taktyczny, hełm, specjalne gogle, ochraniacze, buty wojskowe, kabury udowe, do tego repliki broni krótkiej i długiej (można z nich strzelać kulkami), krótkofalówki, kajdanki, maski gazowe, pasy, liny – każdy z nich wyposażony jest już w ten podstawowy sprzęt. Czasem podczas treningów używają granatu dymnego. Jak podkreślają – robi dużo dymu, ale jest bezpieczny.

Zakupy w internecie pochłaniają całe ich kieszonkowe. Patryk, żeby zarobić na wymarzony sprzęt, malował u babci mieszkanie. Mateusza zatrudnił w swojej firmie tata.

Spotykają się raz w tygodniu, w ferie prawie codziennie. Każda zbiórka wygląda podobnie – zaczyna się od omówienia poprzedniego spotkania i popełnionych podczas ćwiczeń błędów, potem omawiają dokładnie scenariusz przygotowany na ten dzień. Półgodzinna rozgrzewka i wejście na budynek. – Przeszukujemy budynek, szukamy podejrzanego, może być uzbrojony, więc musimy być gotowi na wszystko – tłumaczy poważnie Mateusz, jakby za chwilę miał rzeczywiście stanąć oko w oko z bandytą.

Co już potrafią? – Znamy podstawy taktyki czarnej, niektóre techniki interwencyjne, chwyty. Jesteśmy już zgraną grupą, nabraliśmy do siebie zaufania, rozumiemy się bez słów, co przy takich akcjach ma duże znaczenie – tłumaczy Patryk. – No i sprawność fizyczna jest ważna, cały czas ją podnosimy – dodaje Paweł.

– Zaczynamy się też uczyć podstaw pierwszej pomocy – uzupełnia Kuba. Kuba to medyk, bo każdy ma tu jakąś specjalizację i własną działkę. Grzesiek jest od pirotechniki. Patryk to dowódca, Filip jest poddowódcą, a Mateusz i Paweł operatorami.

W planach na najbliższy czas mają poznanie tzw. „czerwonej taktyki”, trening alpinistyki miejskiej i ćwiczenia w wyciąganiu podejrzanego z samochodu.
– Nie tylko uczymy się tych technik i poprawiamy swoją sprawność, ale uczymy się też odpowiedzialności za swoje czyny i polegania na sobie. To cechy, które przydadzą nam się także w cywilu – podkreśla Paweł. – Dlatego, kiedy wytłumaczyłem w domu, o co nam chodzi, na czym ta zabawa polega, rodzice nie mieli nic przeciwko. Ufają mi – dodaje. – Zamiast siedzieć przed komputerem czy pić piwo, mamy pasję – mówi Mateusz.

Twierdzą zgodnie, że treningi nie są niebezpieczne. – Raz tylko dwóch kolegów spoza naszej grupy chciało uczestniczyć w takich treningach. Mieli „zagrać” podejrzanych, których my obezwładniamy. Za bardzo wczuli się jednak w rolę, byli za bardzo agresywni i na drugi dzień chodziliśmy trochę poobijani i podrapani – opowiada Patryk. – Ale raczej pilnujemy, żeby nasza zabawa była bezpieczna – dodaje.

– Szkoda tylko, że nas jest tak mało, gdyby była liczniejsza grupa, moglibyśmy wymyślać lepsze scenariusze i bardziej się rozwijać – twierdzi Filip. – Niestety, wielu zniechęcają koszty – dodaje.

Beata Zalot