A ty jak sęp nad padliną ślęczysz nad sobą

Konkurs Liryczna POSA ma już swoją długą tradycję. W tym roku w poetyckie szranki stanęło 42 uczniów (w kategoriach juniorów i seniorów), którzy zaprezentowali w sumie 113 utworów. W kat. seniorów zwyciężył Jan Kanty Rogowski, w kat juniorów - Aleksandra Łatak.

Zwycięskie wierszeprezentował aktor Teatru im. S. Witkiewicza - Krzysztof Najbor,a imprezę uświetniływystępy muzyczne uczniów.

Pozanagrodami rzeczowymi, każdy uczestnik Lirycznej POSY otrzymał tomik zwszystkimi konkursowymi wierszami.

Pierwszemiejsce w kategorii Seniorów i nagroda Starosty Tatrzańskiego Piotra Bąka, nagrodaspecjalna Mariusza Koperskiego i nagroda specjalna Ireny Świerczyńskiej

JAN KANTY ROGOWSKI Z KLASY 8

Bór

Bór pradawny

Zbłąkanego wędrowca

Przedwieczną ciemnością otacza

Nikt mu na pomoc nie przyjdzie

Drzewa szeleszcząc

Szeptem plan snują

Gałęzie trzeszcząc

Rozprawiają o podróżnym

Stuk dzięcioła

Niczym telegram dla lasu

Zbliża się wędrowiec

Ze zbutwiałej kapliczki

Obserwuje go czterolicowe bóstwo

Trzask korzeni nie wróży nic dobrego

Nie można w nim odróżnić

Trzasku łamanych kości

Żywy strumyk jest nieodpowiedni

Za szybko wypłukuje krew

Ziemia jest niebezpieczna

Zbyt dobrze chowa w sobie ciało

Nikt z wioski po niego nie przyjdzie

Nikt nie wejdzie

Do boru Leszego

Pierwszemiejsce w kategorii Juniorów i nagroda Burmistrza Zakopanego p. Leszka Doruli

ALEKSANDRA ŁATAK Z KLASY 4

Zabawa w parku

W parku różne rzeczy się dzieją .

Spacerując, siedząc na ławce, bawiąc się naplacu zabaw,

każdy z nas jest częścią krajobrazu.

Pies szczeka, jakby chciał coś powiedzieć dodziecka ....nie chodź tam!

Drzewa śpiewają, a liście szumią w rytmpłynącego potoka.

Ptaszki ćwierkają i wołają jakby do słońca, abydziś nie gasło !

Głosy dzieci bawiących się to jakby wrzask lubszum brzęczących pszczół w ulu.

Nawet myszki polne uciekają przed głośnymhałasem,

i słońce na horyzoncie chowa się za chmurami.

Wyróżnienie za najlepszy wiersz inspirowany mottemkonkursu i nagroda specjalna Dyrektora Zakopiańskiego Centrum Kultury  p. Beaty Majcher

IDA KURKIEWICZ Z KLASY 6

Odszukać rozum

Odszukać rozum

w świecie technologii.

Odszukać rozum

w pustej mózgownicy.

Odszukać rozum

w przegniłym sercu.

Nie patrzeć wiecznie w rozjarzony ekran.

Człowieku zajrzyj za siebie!

Bo kiedy nie spojrzysz...

Nie usłyszysz krzyku wycinanych drzew,

nie zrozumiesz szeptu ostatniego tchu świata,

nie odgadniesz słów błagającej o litość Ziemi.

Czas mija, a ty jak sęp nad padliną

ślęczysz nad sobą.

Wyróżnienieza najwyżej punktowany zestaw wierszy w kategorii Seniorów

NATALIA STYRCZULA KLASA 7

Mrok

Kiedy mrok spowija Ziemię

Ciemnieją też dusze i sumienia

Gardząc sobą

Zmuszamy się do czynównieetycznych

Po to, żeby nie móc sięprzyznać

Przed nami samymi

Że sięgnęliśmy moralnego dna

Bo tylko anioł potrafi spojrzećw swoją duszę

Bez cienia niesmaku.

***

Kilometry dzielą nasze ciała

Choć nasze serca dalej są jakoplecione bluszczem

Cykl tęsknoty chyba jest nampisany

Chcemy przeciąć łańcuchyzbrodniczego milczenia,

A mimo to uciekamy od słów

Które już wypowiedzieliśmy

O północy leżymy na dachu dwóchbudynków

Rozczulając się nad tym co było

I co nie ma prawa nigdy więcejzaistnieć

Wiemy, że patrzymy w to samoniebo

I zastanawiamy się, czy widzimyte same gwiazdy

Pod którymi obiecaliśmy sobiewieczność.

Wyróżnienieza najwyżej punktowany zestaw wierszy w kategorii Juniorów i nagroda specjalnapani dyrektor ZPSA p. Zofii Ziach

ALEKSANDRA ŁATAK KLASA 4

***

Dzisiaj Słońce wstało wcześnie – tak jakskowronek.

I gdzieś już tak przy obiedzie chmury sięzebrały.

Nagle piękna i radosna tęcza się zjawiła.

Chmury się rozeszły, słońce zajaśniało i wtemniebo kolorowe się stało.

Po godzinie tęcza jak kaczuszka w chmurachpływa.

Lecz tam gdzieś już przy kolacji zachód siępojawił.

Słoneczko dało tęczy znak, że już pora sięschować.

Jak zachodzące słońce zakończyło swój ruch,

natychmiast tęcza rozmazywać w niebie się zaczęła.

Żółte chmury niczym miodek w przeźroczystymkubku.

Lecz już tak gdzieś przy bajeczce słońce chowaćsię zaczęło za śpiącymi górami.

Reset w górach

Wyłączam komputer i komórkę.

Ubieram buty i czapkę.

Myślę sobie „dalej przygodo”!

Co mi dziś w sercu gra?

Chcę iść w stronę gór,

które są skłonione w stronę nieba.

Serce uderza mocniej.

Krok za krokiem stawiam coraz odważniej.

Moje ciało zmęczone, mozolnie się porusza .

Ale idę dalej,

chcę napoić się widokiem tatrzańskiej natury.

Jest pięknie !

Mój umysł unosi się do tych szczytów.

Niech tak zostanie, niech to trw .

Odpoczywam.

Wyróznienie w kategorii Juniorow

WOJCIECH BOCHNAK KLASA 4

Wiatr

Jak szybko ucieka nad światem 

zwiedzając góry lasy i łąki,

łzy, rozterki i boleści

uśmiechy szczęścia i dumy.

Nic go nie zatrzyma.

Ani kropla łzy,

ani kropla krwi

Wyróżnienie w kategoriiSeniorów i nagroda specjalna Dyrektora Teatru im. S. I. Witkiewicza AndrzejaDziuka

NATALIA STYRCZULA  Z KLASY 7

Rozczulenie

On lubi

Zapisywać teksty wzruszającychpiosenek

Na kartkach pamiętnika

O którym myśli, że nikt nie wie

On lubi

Słuchać świergotu ptaków

O poranku,

Którym każdy jest już zmęczony

On lubi

Śpiewać melodie

Ułożone w głowie późną nocą

Pod natchnieniem ciężaruopadających powiek

Może dlatego tak bardzo boli

„au revoir” zapisane pochyłympismem

Pomimo tego, że już nigdy sięnie zobaczymy

Choć może tak naprawdę nigdysię nie widzieliśmy

*„au revoir” - (franc.)dowidzenia

Trzeciemiejsce w kategorii Seniorów

MIKOLAJ BłASIAK Z KLASY 6

Za oknem

Za oknem grad 

Za oknem wiatr

Gałęzie drzew kołyszą nam.

Spoglądam w dół

i szarość chmur

przygnębia mnie 

i czuję ból…

Chcę krzyczeć tam,

lecz ciągle sam…

Ten wiatr co sieje wiosną strach

unosi mnie, przenika w głąb 

jest smutno i idę stąd…

DRUGIE MIEJSCE oraz nagroda specjalna dyrektora TPNp. Szymona Ziobrowskiego za najlepszy wiersz o tematyce tatrzańskiej

JAGNA WALKOSZ Z KLASY 5

Samotność w górach

Stojąc na szczycie, 

samotny, 

z własnymi myślami 

maleńki człowiek 

jak mrówka we wszechświecie

otula myślą ciemny chłód skał

zanurzając się w zimną wodną otchłań wspomnień

dotyka własnej duszy 

przytula ją 

wracając 

stalowoszare kamienie 

szepczą dawne historie

1

2