Barankowe wędrówki

To murowany punkt wszelkich wycieczek. Jak Dolina Kościeliska dla odwiedzających Zakopane. Z tą różnicą, że na zawojską Halę Barankową nie musimy ślimaczyć się w tłumie turystów, a na bacówce można spokojnie porozmawiać z bacą czy kupić wyśmienitego oscypka. - Czy dobre? Nasze oscypki są najlepsze. Drugich takich nie ma na całym Podhalu - przekonuje Stanisław Kubala, który juhasi na Barankowej od kilku miesięcy. Na dowód dodaje tajemniczo, że jutro po oscypki przyjdzie sam Daniel Olbrychski. Już zamówił całą partię. Sery z Barankowej znają też w Sejmie, bo systematycznie zmiękczają one podniebienia posłów i senatorów, by przychylniejszym okiem patrzyli na cały region. Czy udało się barankowym oscypkiem załatwić jakąś ważną sprawę - nie wiadomo. Jednak kosztując, można przyznać, że taki smak powinien być najlepszym lobbystą. Wycieczkę na Halę Barankową zaczynamy w Zawoi Wilcznej. To ważne, bo to przecież najdłuższa wieś w Polsce i zostawiając auto na parkingu w centrum, mielibyśmy do pokonania spory odcinek asfaltem. Jadąc od strony Białki, na rondzie odbijamy w prawo, na Markową, jednak po ponad kilometrze skręcamy w lewo, pod kościół. Na tutejszym parkingu najlepiej zostawić samochód. Przechodzimy jeszcze kawałek główną drogą, by za mostkiem skręcić w prawo, jak wskazuje czarny szlak. Nie rozglądajmy się jednak za jakimkolwiek drogowskazem z „Barankowa” w nazwie. Chyba wszyscy doszli do wniosku, że każdy głupi wie, jak tu trafić. Idziemy więc czarnym szlakiem w kierunku Przełęczy Klekociny, do której idzie się 2,5 godziny. Nam jednak wystarczy pół godziny marszu szeroką, polną drogą, by po prawej stronie między drzewami wyłoniła się szeroka hala. Jesteśmy na miejscu. Na dowód - owcze koszary, czyli zagrody dla zwierząt, i bacówka. Kilka domków letniskowych na obrzeżach i widok na Królową Beskidów - Babią Górę. Oczywiście jeśli akurat nie spowije jej gęsta mgła. Obowiązkowa wizyta na bacówce i z plecakiem cięższym o prawie półkilowego oscypka, a portfelem chudszym o 30 zł schodzimy z powrotem. Można zejść krótszą drogą, przechodzącą obok owczych koszarów. Dojdziemy do początku drogi, od której zaczynaliśmy marszrutę.

Co zrobić, jeśli mamy jeszcze czas, a brak nam ochoty na forsowne wędrówki? Ruszamy nad Mosorczyk! Wracamy więc w kierunku centrum, by skręcić w prawo, na Mosorne. Nie pomylmy z Mosornym Groniem, bo wylądujemy po drugiej stronie góry, gdzie malowniczych kaskad nie uświadczymy. Jedziemy więc na Mosorne kilka kilometrów drogą, aż skończy się asfalt. Dalej mamy szlaban dla samochodów, a za nim spory plac do składowania drewna. Stąd możemy pójść prosto, by za placem służącym za skład drewna skręcić w prawo, w wąską drogę, i przeskakując po kamieniach wzdłuż potoku, docieramy do malowniczego wodospadu. Można też dotrzeć do niego szlakiem. Musimy jednak wrócić nieco, by wejść na niebieski szlak, wiodący na Policę. Po kilku minutach będziemy mogli zejść po drewnianych stopniach nad Mosorczyk. Szum spadającej wody, gęsty las, rwący potok sprawiają, że możemy się poczuć, jakbyśmy byli w zupełnie innym miejscu. Zawoja potrafi zaskoczyć. Pozwolimy się jej zaskakiwać jeszcze.