- Dusza wyrywa się jeszcze na tatrzańskie granie, ale sił ubywa. Pozostał mi widok na regle i Giewont, spacer po ogrodzie oraz wspomnienia. Góry były zawsze dla mnie łaskawe, pozwalały mi spełnić się w życiu - podsumowuje z pewną nutą smutku swój górski życiorys Zofia Stecka, nestorka przewodników tatrzańskich, która w ubiegłym miesiącu świętowała swoje 94. urodziny.

Znana jest dobrze w środowisku przewodnickim, gdyż jej \"Historia przewodnictwa tatrzańskiego\" to kluczowa pozycja w literaturze tatrzańskiej, nad którą autorka pracowała wiele lat, szperając w archiwach po polskiej i słowackiej stronie Tatr. Dotychczas ukazały się dwa wydania tej pozycji. Jest ono z pewnością ukoronowaniem działalności piśmienniczej Zofii Steckiej, która opublikowała wiele artykułów, głównie o tematyce historycznej, związanej z Tatrami i Podtatrzem, zamieszczane w różnych czasopismach - w Taterniku, Wierchach, Podtatrzu, Gościńcu, Dunajcu, Tygodniku Podhalańskim i innych. Niejednokrotnie w materiałach źródłowych potrafiła wyszukać jakąś ciekawostkę, dotyczącą naszego regionu i podzielić się nią z czytelnikami. Jest dociekliwa, a jej warsztat pisarski jest rzetelny.

Z górami związała się od dzieciństwa. Może to zainteresowanie wzięło się po ojcu - Adamie Wisłockim, taterniku, narciarzu i ratowniku TOPR. W okresie międzywojennym przyjeżdżała do Zakopanego z mamą na wakacje, skąd wyruszali na wycieczki w Tatry. Już wtedy poznała Konstantego Steckiego juniora, za którego wyszła za mąż, ale dopiero po II wojnie światowej. Kostek Stecki również całe swoje życie był związany z Tatrami, jako przewodnik i ratownik tatrzański, instruktor narciarski i grotołaz. Połączyły ich wspólne zainteresowania, Tatry i jaskinie.

Początkowo wiele czasu spędzali razem na wspinaczkach i wyprawach jaskiniowych. Uczestniczyli w eksploracji takich jaskiń jak: Kasprowa Niżnia, Bystra, Zimna, Wysoka oraz wiele mniejszych w Wąwozie Kraków i innych rejonach krasowych Tatr. Były też wyjazdy do jaskiń Słowacji i Bułgarii. Zosia wspinała się głównie dla przyjemności na nietrudnych drogach, zarówno w Tatrach jak i w Alpach, a turystycznie poznawała również inne masywy górskie Europy i Azji. W górach szczególnie ceniła sobie samotność, kiedy mogła cieszyć się obcując wyłącznie z przyrodą. - Kiedy przed kilkunastoma laty weszłam Suchym Żlebem na Grań Giewontu i dotknęłam dłonią rozgrzanej w słońcu skały - dokoła mnie były łany kosówki, a nade mną bezchmurne niebo - byłam szczęśliwa - wspomina.

Teraz po latach, kiedy wyjdzie do ogrodu, gdzie przed laty stała \"Gąsienicówka\", spogląda na Tatry i północną ścianę Giewontu, to wraca do wspomnień. Zdaje sobie sprawę, że to już przeszłość, ale nadal ma jeszcze dwa marzenia, by zobaczyć Tybet, co raczej jest już nierealne oraz objechać dookoła Tatry, by chociaż wzrokiem ogarnąć jeszcze raz góry, które są tak bliskie jej sercu. - To drugie marzenie Zosi można zrealizować - wyjaśnia Jacek Wiśniewski, przewodnik tatrzański, który często odwiedza Zosię, opowiada jej co słychać w środowisku przewodnickim i górskim, przynosi i czyta gazety.

W 94. urodziny Zosię Stecką odwiedzili przewodnicy tatrzańscy, by złożyć jej życzenia, członkowie Speleoklubu Tatrzańskiego oraz Klubu Wysokogórskiego w Zakopanem, których jest członkiem honorowym. Winem wzniesiono toast i odśpiewano sto lat. Zosia przysłuchiwała się rozmowom o górach i wspomnieniom, ale w nich nie uczestniczyła. Można było odnieś wrażenie, że myślami jest gdzieś tam na tatrzańskiej grani - sama, a dokoła tylko góry.

Apoloniusz Rajwa