10 listopada zmarł Józef Stanisław Maciata, wybitny przewodnik tatrzański I klasy, a przede wszystkim niestrudzony obrońca tatrzańskiej przyrody, zasłużony członek C.P.T. im. Klimka Bachledy w Zakopanem.

Urodził się 8 listopada 1936 r. w Białym Dunajcu, był synem Józefa i Zofii z Kamińskich. W 1956 roku ukończył Państwowe Liceum Technik Plastycznych im. Antoniego Kenara, specjalizując się w rzeźbie. Jednak całe swoje życie podporządkował przewodnictwu i idei ochrony tatrzańskiej przyrody. Pracował społecznie w różnych organizacjach ochroniarskich i ekologicznych – od 1974 roku był działaczem społecznym w Straży Ochrony Przyrody, a w latach 1990-1998 – jej przewodniczącym. Był współtwórcą i działaczem (wraz z żoną Alicją Tatarczuch-Maciatą) Koła Ekologicznego Porozumienia Centrum w latach 1991-2000. Należał także do grupy reaktywującej w 2003 r. Polskie Towarzystwo Tatrzańskie Oddz. w Zakopanem, a po jego rozwiązaniu w 2008 r., do grupy reaktywującej Sekcję Ochrony Tatr Towarzystwa Tatrzańskiego 1912 w Zakopanem. Był cenionym fachowcem ds. ochrony przyrody. Choć daleki był od podkreślania swoich zasług, został odznaczony Złotą Odznaką Przewodnicką oraz srebrną odznaką „Za zasługi dla województwa nowosądeckiego”.

W swoim życiu darzył największym szacunkiem „króla przewodników tatrzańskich” Klimka Bachledę, który był dla niego ideałem i wzorem do naśladowania. Józef Maciata był także ogromnym miłośnikiem folkloru podhalańskiego i kultury góralskiej, której był wspaniałym reprezentantem. Jako przewodnik tatrzański był niezwykle ceniony i lubiany przez ludzi. Zawsze uśmiechnięty i serdeczny, pełen ciepła i dobra, które „rozsiewał” wokół. Wrodzona skromność w połączeniu z wrażliwością na piękno tym bardziej wyczulały go na sprawy ochrony tatrzańskiej przyrody. Był twórcą terminu „ciemnota ekologiczna” w kontekście działań prowadzonych w Tatrach.

W ostatnich latach swojego życia ze smutkiem wzdychał i mówił: – Nie żal mi będzie umierać, gdy patrzę, co się dzieje z lasami tatrzańskimi”. Wybitny znawca zagadnień ekologicznych i ochroniarskich Stefan Chałubiński bardzo cenił go i lubił, a w jednej z książek wpisał mu dedykację: „Drogiemu koledze Józefowi Maciacie z wyrazami prawdziwego uznania za Jego działalność ochroniarską Stefan Chałubiński, 29.10. 1990”.

Jakub Brzosko