W ostatnim dniu lutego przewodnicy tatrzańscy odbyli 35. wycieczkę „Szlakiem Powstańców Chochołowskich” na Ostrysz. Jubileuszowe wyjście odbyło się przy pięknej, choć wietrznej pogodzie. Było jak za dawnych lat.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"8044"}

Ano właśnie. Przewodnicka wyprawa na Ostrysz wykracza poza główny nurt przewodnickiej codzienności. Drugą podobną może w klimacie imprezą jest spotkanie ratowników TOPR i Horskiej Służby na Grzesiu. Przewodnicy tatrzańscy z dala od zgiełku w dolinach, już 35 lat temu obrali azymut na Ostrysz, żeby w miłym klimacie integrować się, a przy okazji podtrzymywać poziom sprawności fizycznej.

– Z inicjatywą wyszedł Jurek Bortnik, jeszcze gdy pracował w zakładach mięsnych. Potem, już w trakcie kursu przewodnickiego, od 1973 roku właśnie wspólnie z Jurkiem organizowaliśmy to wyjście. Dwa razy z powodu braku śniegu eskapada nie odbyła się, ale poza tym co roku czy to na biegówkach, czy na sprzęcie ski-turowym przemierzamy tę trasę. Już 35 lat minęło – wspomina Irena Rubinowska. Początki wycieczki „Szlakiem Powstańców Chochołowskich” odbywały się pod egidą PTTK – Komisji Turystyki Narciarskiej. W latach 90., po rozłamie w PTTK, imprezę organizowali wciąż Irena Rubinowska i Jerzy Bortnik, ale już w ramach Stowarzyszenia Przewodników Tatrzańskich. Liczba uczestników bywała różna – od kilku osób do kilkudziesięciu. Cała impreza ma charakter raczej kameralny, ale siła tkwi w jej tradycji. W czasie wyjść dochodziło również do śmiesznych sytuacji. – Kilka lat temu podczas wycieczki była bardzo gęsta mgła, a widoczność sięgała raptem kilku metrów. Wtedy też brał w niej po raz pierwszy udział znany himalaista Maciek Pawlikowski. Z racji swoich osiągnięć himalajskich nadawał ton całej imprezie i chyba czuł się w obowiązku iść na czele. Na Gruszków Wierchu należy zmienić kierunek zdecydowanie w lewo, prawie pod kątem prostym. Mylący był jednak ślad skutera, który wytyczał kierunek prosto. Pomimo moich protestów i nalegań, aby iść w lewo, a nie za śladem skutera, grupa pod egidą Maćka poszła prosto. Poszłam więc i ja. I o dziwo, zamiast na Ostrysz, trafiliśmy do Cichego Górnego, a swój cel musieliśmy zdobyć od zupełnie innej strony – nie od południa, ale od wschodu. No i oczywiście straciliśmy dużo na wysokości. I takie rzeczy zdarzają się przewodnikom – śmieje się, wspominając tę historię Irena Rubinowska. – Ale teraz Maciek znów był i się zrehabilitował. Przyniósł żurawinówkę i rozpalił potężne ognisko, na którym smażyliśmy kiełbaski. Choć tego dnia wiało niemiłosiernie, miejscami nawet tak, że zwalało z nóg – wspomina pani Irena.

Organizatorom zależy, aby impreza miała swoich kontynuatorów. – My jesteśmy już jak stary las, na naszym miejscu powinien wyrosnąć gęsty młodnik – śmieje się Irena Rubinowska i dodaje: – No a do pięknej 50. rocznicy już niedaleko.

Organizatorom imprezy Irenie Rubinowskiej i Jurkowi Bortnikowi z pewnością należą się gratulacje za dotychczasową pracę i poświęcenie.

Jakub Brzosko