Wybitny taternik i narciarz, założyciel i pierwszy kierownik Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, żeglarz, malarz, pisarz, poeta, wojskowy.

Zamieszkał w Zakopanem w 1904 roku. Przełom w rozwoju taternictwa zimowego i narciarstwa turystycznego w latach 1906 i 1907 w Polsce był jego zasługą.

Taternictwo zimowe (jeszcze bez nart) rozpoczął w 1904 przejściem przez Zawrat oraz wejściem na Kasprowy Wierch, Giewont, Skrajną i Pośrednią Turnię itd.

W 1906 zaczął używać nart i na nich odbył pierwszą okrężną wycieczkę wielodniową przez Tatry: z Zakopanego do Podbańskiej, po czym na Orawę, wejście na Osobitą i powrót do Zakopanego.

W 1907 wszedł na nartach na Kozi Wierch. Wśród jego licznych narciarskich wejść szczytowych wybija się wejście na Kościelec w 1911 - do I wojny światowej było to najtrudniejsze dokonane w Tatrach wejście i zjazd narciarski.

Był też zawodnikiem i instruktorem narciarskim - w 1907 roku prowadził w Zakopanem jeden z pierwszych w Polsce kursów narciarskich.

Nie tylko propagował narciarstwo, ale sam wyszkolił całe kadry narciarzy i nauczył przewodników tatrzańskich jeździć na nartach. Wydał jeden z pierwszych podręczników jazdy na nartach i pierwszy polski przewodnik zimowy po Tatrach z mapką szlaków lawinowych.

Dokonał wielu wyróżniających się pierwszych taternickich wejść zimowych, np. na Granaty, Orlą Basztę, Rohacze, Mały Kozi Wierch, Zamarłą Turnię, Kozie Czuby, Kozi Wierch, Niżnie Rysy, Czarny Mięguszowiecki Szczyt.

Zygmunt Pytlik