Ryby z puszki, kolędy z kaseciaka, symboliczna bombka z plecaka. Maciej Pawlikowski aż siedem razy spędził Boże Narodzenie w Himalajach.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"101909"}

Znany zakopiański himalaista i ratownik TOPR za świętami nie przepada, dlatego zimowe wyprawy w Himalajach i Wigilia poza domem nigdy nie były dla niego czasem trudnym.

Boże Narodzenie wysoko w górach spędził między innymi podczas sławetnej wyprawy narodowej na Mount Everest - I zimowego wejścia na ten szczyt w 1980 r. - Zazwyczaj wigilie zastawały nas w górach, w marszu - opowiada. - Tak też było w grudniu 1979 r., podczas wyprawy na Mount Everest. 24 grudnia trwały normalne roboty karawanowe, transportowe - wspomina.

3/4 polskiej ekipy było wtedy na stacji karawanowej w Lucla, na wysokości 2500 m. n.p. m. Każdy miał w plecaku jakieś drobiazgi świąteczne zabrane z domu. - Z Krzyśkiem Żurkiem poszliśmy do lasu, wycięliśmy choinkę i przynieśliśmy do naszego prymitywnego hoteliku. Przyozdobiliśmy tym, co kto zabrał z Polski - opowiada Pawlikowski. Na wigilijnym stole wieczorem pojawiły się specjały konserwowe, między innymi ryby z puszki. Były też produkty lokalne z ryżem w roli głównej. - Trochę pośpiewaliśmy, potem kolędy leciały z kaseciaka - z Kasprzaka. Kierownik wyprawy - Andrzej Zawada wyciągnął swój żelazny zapas alkoholu i poczęstował każdego - wspomina zakopiańczyk. Nie było łączności z bliskimi, bo nie było jeszcze telefonów satelitarnych ani komórkowych.

25 grudnia karawana ruszyła dalej. Szczyt zdobyli początkiem stycznia 1980 r. - Ja postawiłem nogę na Mount Evereście 3 stycznia i wtedy było dla mnie prawdziwe święto -  opowiada.

- Nigdy świąt specjalnie nie celebrowałem, więc pobyt w górach w Boże Narodzenie nie był dla mnie specjalnym przeżyciem. Poddawałem się tradycji, pomagałem w organizacji wigilijnej kolacji, ale nie wiązały się z tym dla mnie jakieś specjalne emocje - tłumaczy.

Z sentymentem wraca do wyprawy na K2 w 2002 r., kiedy Wigilię spędzili w korycie zamarzniętej rzeki Shagskam, w otoczeniu tubylców i kilkudziesięciu wielbłądów. Była mała sztuczna choinka przywieziona z Polski i ognisko z patyków znalezionych na brzegu rzeki.

Wyjątkowa dla Macieja Pawlikowskiego była też Wigilia w 1987 r., kiedy szli na K2. -  Warunki były bardzo ciężkie, szliśmy w głębokim śniegu. Wigilia zastała nas na lodowcu  Baltoro, dzień drogi od bazy. Namiot rozbiliśmy w miejscu zwanym Concordia, czyli po francusku "zgoda".  To miejsce, gdzie dwie rzeki lodowcowe łączą się i dalej zgodnie płyną razem - tłumaczy. W jednym namiocie, przeznaczonym dla kilkunastu osób, spało wtedy 20 uczestników wyprawy i 5 tubylców -  Hunzów. - Mieliśmy bardzo skromne środki żywnościowe, spaliśmy jak śledzie. Za to 25 grudnia przywitał nas piękny poranek, była dobra widoczność, zobaczyliśmy K2 we wschodzącym słońcu, a po 6 godzinach wędrówki byliśmy w bazie głównej - opowiada.

wysłuchała Beata Zalot