W ostatnią sobotę na Symbolicznym Cmentarzu pod Osterwą w Dolinie Mięguszowieckiej w Tatrach odbyła się jak co roku uroczystość pożegnania tych, którzy w ciągu minionych dwunastu miesięcy odeszli – w Tatrach i w innych górach. Jaro Švorc z Horskej Služby i Adam Marasek z TOPR odczytali listy osób, które zginęły w Tatrach w minionym roku. W słowackich Tatrach Wysokich było to osiem, a w Tatrach Polskich osiemnaście osób. Na tym niezwykłym cmentarzu przybyło wiele tablic. A dwie przybyły właśnie w sobotę – tablice poświęcone dwóm Słowakom, którzy zginęli w bazie pod Nanga Parbat w czerwcu tego roku: Peterowi Šperce i Antonowi Dobešovi.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"20696"}

     W przeddzień dnia Wszystkich Świętych nawiedzają nas wspomnienia bliskich, kolegów, przyjaciół, którzy odeszli. Ogarniamy ich naszą czułą pamięcią. Pisałem tu już o Peterze i nie będę się powtarzał. Ale dobrze, że są także materialne ślady tej czułej pamięci – groby, tablice, wystawy i te niematerialne – słowa, wspomnienia, myśli.
     Po mszy świętej tłum ludzi – znajomych i nieznajomych – wziął udział w odsłonięciu tych dwu tablic. Tablica Petera zawisła na kamieniu gdzie upamiętniono innych ratowników  Horskej Služby i TOPR-u, obok tablicy jego przyjaciela Vlada Tatarki, a bliźniaczo podobna tablica Tona na kamieniu himalaistów, tuż obok tablic Wandy Rutkiewicz, Jerzego Kukuczki i Piotra Morawskiego. O Peterze pięknie mówiła Zosia Bachleda, a o Antonie jeden z jego górskich partnerów. W schronisku przy Popradzkim Stawie można było obejrzeć wystawę fotografii z ostatniej wyprawy na Nanga Parbat – ich ostatnich zdjęć. Takich ich zapewne zapamiętamy, bo zazwyczaj – choć nie jest to regułą – to te najnowsze obrazy najmocniej zapadają nam w pamięć. Wracając odwiedziliśmy jeszcze grób Petera na cmentarzu w Smokowcu. Dobrze, że jest takie miejsce. Dobrze, że jest gdzie przystanąć, zapalić świeczkę, pomodlić się.
     Pomyślałem, że szkoda, że Włodek Cywiński nie ma i być może nie będzie miał takiego miejsca. Tak chciał, taka jego wola. Patrzyliśmy spod schroniska w stronę Tępej, patrzyliśmy na ścianę z której spadł, niektórzy poszli na to miejsce, gdzie go znaleziono. Także on – mimo braku tego materialnego śladu – pozostaje w naszej czułej pamięci, pozostanie tam na zawsze.