Apoloniusz Rajwa skończył wczoraj osiemdziesiąt lat! Z tej okazji w willi „Oksza” odbył się benefis Szanownego Jubilata. Uroczystość zorganizowali: dyrekcja Muzeum Tatrzańskiego i naczelnictwo TOPR przy współpracy Stowarzyszenia Przewodników Tatrzańskich im. Klemensa Bachledy i Polskiego Stowarzyszenia Przewodników Wysokogórskich. Do „Okszy” przybyło sto kilkadziesiąt osób ze wszystkich środowisk, z którymi Poldek jest i był związany przez całe życie.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"22578"}

     Na początku Jubilat w ciągu nieco ponad godziny wykorzystując liczne zdjęcia z domowego archiwum przedstawił skrót ze swojego osiemdziesięcioletniego życia. Było tam wszystko – góry, obserwatorium na Kasprowym Wierchu, szkoły w których pracował, przewodnictwo górskie, speleologia, dziennikarstwo i publicystyka, a nawet … kobiety jego życia. 

     Przypomnijmy w skrócie jego bogaty życiorys. Urodził się na Śląsku Cieszyńskim, ale już w wieku dwóch lat po raz pierwszy wraz z mamą odwiedził Zakopane. Zamieszkał tu wraz z rodziną w roku 1949. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Oswalda Balzera a następnie studiował geografię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po studiach przez pewien czas uczył geografii poza Podhalem, a na początku 1958 roku rozpoczął pracę w obserwatorium IMGW na Kasprowym Wierchu, gdzie przepracował dwanaście lat. Wcześniej, w 1952 roku wszedł z kolegą na Mnicha co uważa za początek swojej górskiej działalności. 

     W jego życiu nie brakowało momentów znaczących i dramatycznych. To on znalazł w 1962 roku zaginioną koleżankę z obserwatorium Jadwigę Brydównę, która zamarzła na śmierć pod szczytem Beskidu. Później sam kilkakrotnie otarł się o śmierć. To on zmierzył podczas dyżuru w 1968 roku najsilniejszy tatrzański wiatr – halny stulecia – 288 kilometrów na godzinę. To jemu pierwszemu profesor Kordylewski pokazał pyłowe księżyce Ziemi. Przez wiele lat uczył geografii w zakopiańskich szkołach średnich. Poldek był wybitnym speleologiem, taternikiem, ratownikiem TOPR, jest przewodnikiem tatrzańskim I klasy, instruktorem przewodnictwa, przewodnikiem wysokogórskim UIAGM, członkiem honorowym wielu organizacji przewodnickich. Choć z różnych względów nie zrobił kariery naukowej, to jednak już od czasu studiów prowadził w Tatrach liczne badania naukowe. 

     Już w dojrzałym wieku został dziennikarzem i publicystą. Od wielu lat prowadzi w Tygodniku Podhalańskim dział górski, współpracuje też z innymi górskimi czasopismami. Jego bibliografia to setki opublikowanych tekstów i niezliczona liczba drobniejszych notatek. Jego bogate domowe archiwum nieraz służyło pomocą piszącym o Tatrach. 

     Apoloniusza Rajwę znam od blisko czterdziestu lat. Początkowo był dla mnie ojcem kolegi z klasy – Piotrka, który prowadził nas od czasu do czasu w Tatry i ciekawie o nich opowiadał. Potem stał się dla mnie górskim ekspertem, autorytetem, osobą o szerokiej wiedzy, którą chętnie się dzielił. Z czasem stał się moim starszym kolegą – przewodnikiem i dziennikarzem, zaproponował przejście na ty, został Poldkiem. 

     I choć życie czasem surowo go doświadczało, pozostał człowiekiem niezwykle pogodnym, życzliwym, pomocnym i aktywnym. Ma ważną cechę – wszystko zapisuje. Od wielu lat pisze dziennik, prowadzi rozmaite rejestry wydarzeń i postaci związanych z górami, które już niejednokrotnie pomogły ustalić historyczne fakty. 

     Kto go zna, kto słuchał jego wykładów ten wie, że Poldek uwielbia przygotowywać i przedstawiać rozmaite listy, wykazy, uporządkowane spisy. Czy to Korona Himalajów czy Korona Tatrzańskich Regli, czy najgłębsze jaskinie, czy najstarsi wspinacze itp. itd. Zauważyłem, że jest w tym podobny do włoskiego pisarza Umberto Eco, który w książce „Wyznania młodego pisarza” – napisanej w wieku siedemdziesięciu dziewięciu lat – wyznał: „Na początku mojej kariery jako autora fikcji nie zdawałem sobie chyba w pełni sprawy z tego, jak bardzo lubię listy. Teraz, po pięciu powieściach i kilku innych próbach literackich, potrafię sporządzić kompletną listę swoich list”. Poldek zakończył opowieść o osiemdziesięciu latach swojego życia – jakże by inaczej – podsumowaniem w formie listy. Oto ona: 

W ciągu ostatniego roku przeszedłem pieszo 3250 kilometrów.

W ciągu całego życia przeszedłem pieszo około 300 tysięcy kilometrów.

8 razy obszedłem ziemię dookoła po równiku.

Pokonałem pieszo ¾ drogi z Ziemi do księżyca (brakuje mi jeszcze ¼).

Poprowadziłem w życiu 1175 wycieczek, co trwało w sumie 4 lata i 4 miesiące.  

325 razy wyszedłem pieszo na Kasprowy Wierch. 

Wygłosiłem 510 prelekcji. 

Wygłosiłem także 60 mów pogrzebowych. 

Opublikowałem około 3500 artykułów prasowych. 

12 lat pracowałem na Kasprowym Wierchu. 

33 lata pracowałem w szkole. 

24 lata współpracuję z Tygodnikiem Podhalańskim. 

     Skoro – jak sam mówisz – już w sumie osiem razy obszedłeś na piechotę kulę ziemską, to trwa obchód dziewiąty. Niech trwa jak najdłużej. Dziękujemy Ci za wszystko: za Twoją pracę, wiedzę, dobroć, poczucie humoru i życzliwą obecność. Napisz wreszcie tę obiecywaną, a wciąż nienapisaną własną książkę. I sporządź – jak to wyraził Umberto Eco – „kompletną listę wszystkich swoich list”. Plurimos annos Poldku!