Rozmowa z Michałem J., który brał udział w zabiciu niedźwiedzia w Dolinie Chochołowskiej.

- Razem z żoną i dwójką znajomych schodziliśmy z Iwaniackiej Przełęczy, gdy zobaczyliśmy misia. Najpierw schowali-śmy się, liczyliśmy, że miś ominie nas. Początkowo odszedł kawałek, ale później zobaczył nas i ruszył w naszym kierunku. Podszedł blisko i zaczął dobierać się do plecaka.

- Więc nie zachowywał się agresywnie?

- Początkowo nie. Koledzy rzucali bułki, ale to nie dawało rezultatu. Później zaczął się dobierać do plecaka. Widać było, że jest bardzo głodny, w pewnej chwili ugryzł mnie w udo.

Wtedy odepchnąłem go. Miś łapą zaczepił żonę. Rzuciłem się jej na ratunek. Chwyciłem misia, razem przekoziołkowali-śmy do potoku, gdzie wody było do kolan.

- Nie dało się go odstraszyć?

- Nie było szans. Zaczął warczeć, stanął na dwóch łapach, atakował. Razem obaliliśmy go na ziemię w potoku i tam go utopiliśmy. Przez chwilę widziałem śmierć w oczach.

- Pracownicy TPN mówią, że rzucaliście w niego kamieniami.

- To nie jest prawda. Może odniósł jakieś rany, gdy tarzaliśmy się w potoku. Wszyscy interesują się losem misia, a nami nikt.

Gdy zeszliśmy z Chochołowskiej, pukaliśmy do leśniczówki, ale nikt nam nie otworzył. Dopiero przygodny góral za-wiózł nas do szpitala.

- Lekarze w szpitalu twierdzą, że pan i żona mieliście tylko bardzo drobne rany. Podobno chwaliliście się zdjęciami misia.

- To nie były drobne rany. Miałem rozorane udo, a żona odgryzioną końcówkę palca.

Mamy zresztą zaświadczenie wydane przez lekarza, że zostaliśmy ogryzieni przez niedźwiedzia.

Zrobiono na nas nagonkę w mediach. Musieliśmy wręcz uciekać z Zakopanego. Chce się z nas zrobić kryminalistów, a my ratowaliśmy swoje życie.

W szpitalu pokazywaliśmy tylko jedno zdjęcie, zrobione na samym początku. Kochamy góry i zwierzęta, chcieliśmy obronić własne życie. Też bardzo żałujemy, że misia spotkał taki los.

Rozmawiał Paweł Pełka | Foto | Wojciech Pochrzęst, Wydarzenia TV Polsat | Pracownicy TPN oglądają i wynoszą misia