Uczestnicy himalajskiej wyprawy na 100-lecie TOPR założyli obóz II na północno-wschodniej grani Dhaulagiri (8125 m) i dotarli do wysokości około 7000 metrów. Silny wiatr i niskie temperatury powietrza w partiach szczytowych uniemożliwiają na razie dalszą wspinaczkę. Po odpoczynku w bazie wyruszą ponownie w górę, by założyć obóz III, z którego można będzie rozpocząć, przy sprzyjającej pogodzie, atak szczytowy.

Do 6 kwietnia cały ekwipunek wyprawy został doniesiony przez tragarzy do bazy głównej, która stanęła na wysokości 4650 metrów. Już wcześniej Ryszard Gajewski i Edward Lichota, w ramach rekonesansu, doszli na lodowcu do wysokości 5100 m, a dwa dni później ci sami oraz Grzegorz Bargiel i Andrzej Mikler założyli obóz I w rejonie przełęczy na wysokości 5750 m i – po nocy spędzonej na tej wysokości – zeszli do bazy. W tym czasie Maciej Pawlikowski i Tomasz Witkowski, po doniesieniu ładunku do wysokości 5000 m, założyli tam depozyt żywnościowo-sprzętowy. 8 kwietnia Pawlikowski, Witkowski i Roman Mazik wyruszyli z kolejnym ładunkiem w górę. W trakcie podejścia zostali powiadomieni o wypadku Piotra Morawskiego, który wpadł do szczeliny lodowcowej. Pozostawili ładunek i pośpieszyli w górę na ratunek. Okazało się, że Piotra nie udało się już uratować. Po tej tragedii przydało się wszystkim kilka dni na regenerację psychiczną – zbliżały się również święta.

W Niedzielę Wielkanocną spożyli śniadanie świąteczne w bazie. Zaprosili na nie trekkersów i uczestników polskich wypraw. Na stole pod gołym niebem, bo była w tym dniu słoneczna pogoda, nie zabrakło jaj, wędlin, mazurka i innych wielkanocnych potraw. Potem zostali zaproszeni na nabożeństwo buddyjskie, sprawowane przez Lamę, sprowadzonego z Kathamandu – modlono się głównie w intencji uczestników wypraw na Dhaulagiri.

W Poniedziałek Wielkanocny wyruszył z bazy zespół: Gajewski, Bargiel, Lichota i Mikler. Na skutek dużych opadów śniegu, które wystąpiły w poprzednich dniach, musieli na nowo poprowadzić trasę przez lodowiec. Po dojściu do wysokości około 5700 metrów, wraz ze Słowakiem Peterem Hamorem, partnerem Piotra Morawskiego na tej jego ostatniej himalajskiej wyprawie, opuścili na dno szczeliny lodowcowej ciało Piotra, po czym udali się na nocleg do obozu I.

Następnego dnia Bargiel, Lichota i Mikler wyruszyli w górę, torując w głębokim śniegu. Po wyczerpującym podejściu, założyli biwak na 6400 m, gdzie spędzili noc. W tym samym dniu do „jedynki”, gdzie pozostał Gajewski, doszli Pawlikowski i Witkowski, a nazajutrz, podchodząc w górę, minęli młodszych kolegów, schodzących z wysokości 6450 metrów do bazy. W namiocie na 6400 m pozostał Witkowski, a Gajewski i Pawlikowski spróbowali dotrzeć wyżej, by założyć obóz II. Rozpętała się jednak burza śnieżna i zostali zmuszeni do założenia biwaku i spędzenia nocy na wysokości 6650 m. Duży opad śniegu i zagrożenie lawinowe spowodowały, że przenieśli w nocy namiot na drugą stronę grani i spędzili w nim resztę nocy – w uprzężach i butach, wpięci do liny asekuracyjnej. Rano przenieśli namiot w bezpieczniejsze miejsce na grani i zabezpieczyli go przed silnymi porywami wiatru, po czym zaczęli schodzić. Witkowski zlikwidował biwak na 6450 m i przygotował depozyt do zabrania na miejsce obozu II. Potem cała trójka spotkała się w „jedynce”, skąd zeszli do bazy na odpoczynek.

20 kwietnia, w czasie podejścia z obozu I, został najpierw zlikwidowany depozyt na 6450 m, a następnie – po dotarciu do namiotu na 6650 m, pozostawionego tam przez Gajewskiego i Pawlikowskiego – Lichota, Bargiel i Mikler przenieśli to wszystko na miejsce, gdzie planowany był obóz II. Na wysokości 6800 m, w późnych godzinach wieczornych, przy temperaturze minus 18 stopni i wzmagającym się wietrze, wykopali w śniegu platformę i ustawili namiot. Następnego dnia rozpoczęli poręczowanie w kierunku obozu III, dochodząc do wysokości około 7000 metrów, po czym powrócili do bazy.

Dzień wcześniej Romek Mazik z Szerpą wysokościowym donieśli zaopatrzenie do obozu I, a potem do depozytu na 6400 m i zeszli do bazy. W tym samym dniu Gajewski, Pawlikowski i Witkowski doszli z kolejną partią zaopatrzenia do „jedynki”. W następnym dniu Tomek powrócił do bazy, natomiast Rysiek i Maciek wyruszyli do „dwójki”. W nocy pogoda załamała się, wystąpiły opady śniegu. Nazajutrz Pawlikowski i Gajewski zabezpieczyli namiot, rozciągnęli jeszcze 100 metrów lin poręczowych w kierunku, gdzie ma stanąć „trójka”, i postanowili schodzić do bazy.

Prognoza pogody na następne dni nie była optymistyczna. W strefie 7000-8000 metrów przewidywane były silne wiatry o prędkości do 130 km/godz., a temperatury powietrza od minus 15 do minus 25 stopni. Trzeba ten okres przeczekać w bazie.

Apoloniusz Rajwa