Waldemar Kowalewski, który bierze udział w wyprawie Alexa Txikona na K2 musi wracać do domu.

Niestety, nie najlepsze wieści z Pakistanu. Z akcji na K2 wycofał się Waldemar Kowalewski. Oto SMS satelitarny jaki dostałam od Waldiego kilka godzin temu (akurat jak wsiadałam do samolotu, więc nie mogłam go wrzucić od razu). Cytuję z małymi skrótami i bez prywatnych wstawek:"W Trzecim dniu akcji, gdy podchodziłem do obozu na 6000 m, na wysokości 5800 m dostałem spadającym kamieniem w szyję. Ponieważ niosłem ciężki pecak z namiotem, w sumie 21 kg, a do celu miałem jeszcze 1,5 h, nie mogłem kontynuować dalej wspinaczki, gdyż czułem ból w lewym ramieniu. 

Zawróciłem i w ciemnościach na ostrych kamieniach przed ABC [baza wysunięta] przewróciłem się. Ból potęgował się, zdecydowałem się więc pominąć ABC i powrócić do bazy. Lodowiec zawalił się kilkukrotnie i część drogi została zniszczona. Zabłądziłem na lodowcu i dwukrotnie przechodziłem tę samą drogę. Nie miałem GPS i nie mogłem się odnaleźć. Latarka słabła, do tego ciężki plecak, którego nie chciałem zostawić na wypadek przymusowego biwaku. Po kontakcie radiowym z Alex Txikon, poprosiłem go aby wysłał kogoś z bazy naprzeciwko mnie, żebym zobaczył światła czołówek. Wyszli Ignacio de Zuloaga i Felix Criado z którymi się spotkałem. Wzięli mój plecak i razem o północy wróciliśmy do bazy. Ponieważ nie mogę kontynuować akcji górskiej, zdecydowałem jutro o powrocie helikopterem."

Na moje pytanie jak się Waldi czuje, dlaczego był sam etc., odpowiedział: "Wspinaliśmy się w odstępach - ostatni byliśmy Paweł i ja. Paweł zostawił depozyt na 5650 m i zszedł, ja godzinę później dostałem strzała. Rezygnuję, bo podczas podnoszenia ciężaru boli mnie lewe ramię. Mam pęknięte coś w środku, bo czuję jak chrzęści".

Szkoda, że taki finał, i że z trzech Polaków pod K2 zostnie dwóch (Paweł Dunal i Marek Klonowski). Niemniej i tak szczęście w nieszczęściu, że skończyło się "tylko" tak. Waldi, wracaj szczęśliwie do kraju - widocznie tak miało być, a wierzę że K2 jeszcze zdobędziesz!