Schronisko na szczycie Lubonia Wielkiego ma już 90 lat - Ludzie gór uczcili okrągły jubileusz w ostatnią niedzielę.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"83868"}

Obchody rocznicowe zostały połączone z doroczną, tradycyjną mszą świętą dziękczynną za ocalenie schroniska od wojennej pożogi. Liturgia jest odprawiana zawsze w ostatnią niedzielę lipca. Zebrani - mieszkańcy okolicznych miejscowości, turyści i miłośnicy górskich wędrówek, dziękują za ocalenie obiektu, który Niemcy próbowali zniszczyć kilkakrotnie. Ostrzelali go z dział kolejowych od strony Zarytego a wcześniejsze zakusy okupanta na spalenie schroniska udaremniła ówczesna gospodyni placówki Karolina Kaleciakowa. Kobieta użyła fortelu. Powitała niemiecki oddział z niemowlęciem na jednym ręku i z butelką wódki – w drugiej ręce. 

Przywitani w ten sposób Niemcy postanowili odstąpić od swych niecnych planów. 

W tym roku przypada jednak 90 rocznica oddania schroniska do użytku. Charakterystyczny obiekt na wierzchołku od samego początku wzbudzał emocje. Przede wszystkim swoją nietuzinkową bryłą przypominającą wieżę, a przez niektórych – przyrównywaną też do Światowida (z oknami wychodzącymi na cztery strony świata). Schronisko przetrwało w niezmienionej postać do dzisiaj. Zmieniło się tylko jego otoczenie. Przede wszystkim w latach sześćdziesiątych tuż obok powstał ogromny przekaźnik telewizyjny, widoczny z bardzo daleka i niepozwalający pomylić Lubonia z żadnym wzniesieniem w okolicy. O tym, że Luboń był dla mieszkańców okolicznych miejscowości górą szczególną opowiadał ksiądz Jan Zając, pochodzący z pobliskiej Rdzawki były długoletni dyrektor ośrodka rekolekcyjnego na Śnieżnicy. - Jako dziecko zwracałem uwagę na odblaski pochodzące od odbijającego się w oknach schroniska słońca. A później powstał nadajnik wszyscy kierowali ku niemu wzrok – wspominał kapłan. 

O szczególnych duchowych walorach gór a szczególnie Lubonia mówił też podczas homilii pochodzący z Zarytego szef Opactwa Tynieckiego, ojciec Szymon Hiżycki. - Kiedyś jeden z stałych bywalców górskich szlaków powiedział mi, że w górach jest jak w katedrze. Takiej pięknej, ogromnej, gotyckiej z kolumnami. Luboń też jest taką katedrą – przekonywał. 

Trzecim celebransem był stały bywalec i współorganizator lubońskich liturgii – ksiądz Tadeusz Bogucki, proboszcz z Zarytego. 

Tuż po uroczystej mszy świętej uczestnicy przeszli pod schronisko, gdzie wystrzeliły korki szampana. Nie obyło się też bez wspólnego zdjęcia kilkuset uczestników jubileuszu.

mk