Michał Apollo i Marek Żołądek wyruszają za kilka dni w Andy Peruwiańskie, by zrealizować kolejny swój cel w ramach interesującego projektu „7 kontynentów – 7 nowych dróg”. Chcą wytyczyć nową drogę na trzecim co do wysokości szczycie Peru – Yerupaja (6617 m).

Pomysł takiego niezwykłego projektu powstał po zdobyciu dziewiczego szczytu Masala Peak (5650 m) w Himalajach Lahul w rejonie Miyar Valley, gdzie weszli na szczyt 800-metrową drogą lodowo-śnieżną. Osiągnięcie to było nominowane do „Jedynki”. Marek i Michał są absolwentami geografii Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. W czasie swoich licznych wypraw wspinali się w różnych rejonach górskich na kilku kontynentach, o czym pisaliśmy już nieraz na naszych łamach. Każdy taki wyjazd ma nie tylko charakter sportowy – wspinaczkowy ale również naukowy – dokonywanie obserwacji i gromadzenie materiałów o lodowcach górskich świata.

Tym razem wyruszają w Andy Peruwiańskie, do dwóch najbardziej interesujących rejonów górskich z sześciotysięcznikami: Cordillera Huayhuash, gdzie najwyższym szczytem jest właśnie Yerupaja (6617 m) oraz Cordillera Blanca z dwoma najwyższymi szczytami Peru – Huascaran Sur (6768 m) i Huascaran Norte (6654 m). Celem głównym jest oczywiście Yerupaja. Lokalna nazwa tej góry to El Carnicero (Rzeźnik), od kształtu grani przypominającej ostrze noża. Stąd wzięła się oficjalna nazwa tej wyprawy: „UP El Carnicero DSCC Expedition 2010”.

W lipcu mija równo 60 lat od zdobycia tego szczytu – jako pierwsi stanęli na nim David Harrach i James C. Maxwell, a więc będzie okazja, by wytyczeniem nowej drogi uczcić ten jubileusz. Już w 1936 roku zaawansowaną próbę zdobycia szczytu podjęli Arnold Awerzger i Erwin Schneider, docierając do wysokości około 6000 metrów. Głośnym wydarzeniem w środowisku alpinistycznym było pierwsze wejście zachodnią ścianą, dokonane w roku 1964 przez Jerzego Peterka, polskiego andynistę mieszkającego w Argentynie, i Anselmo Webera. Wówczas trzykrotnie atakowali dziewiczą lodowcową ścianę. Najpierw wspięli się do wysokości 5900 m, po trzech dniach w ponownej próbie do 6000 m, po czym osiągnęli przełęcz na 6450 m i mimo wyczerpania i odwodnienia organizmu kontynuowali wspinaczkę granią w kierunku szczytu, do którego zabrakło im tylko 100 metrów. Peterek uznał jednak, że nie był to pełny sukces, gdyż nie zdobył szczytu zachodnią ścianą, i dwa lata później podjął ponowną próbę. Został kierownikiem kilkuosobowej wyprawy zorganizowanej przez Club Alpino de Barillache. W tym samym czasie pojawiła się pod ścianą amerykańska wyprawa kierowana przez Norwega Leifa Normana Petersena, która miała taki sam cel. Ostatecznie na zdobywanie zachodniej ściany w linii spadku głównego wierzchołka wyruszyli tylko Peterek i Peteresen. Trudna wspinaczka z biwakami w ścianie trwała 12 dni. Wytyczyli piękną drogę na stromej lodowcowej ścianie, a na szczycie stanęli 12 lipca 1966 roku.

Zdobywanie tego szczytu w latach późniejszych ma kolejne polskie akcenty. Latem 1981 roku działała w tej grupie górskiej gliwicka wyprawa. Janusz Baranek, Andrzej Czok i Janusz Skorek dokonali pierwszego polskiego wejścia środkiem zachodniej ściany na główny wierzchołek. W następnym roku wyjechała w Andy Peruwiańskie zakopiańska wyprawa – czteroosobowy zespół: Lech Korniszewski (kierownik), Maciej Pawlikowski, Zdzisław Kiszela i Bogusław Probulski. Trzej ostatni wspięli się północno-zachodnią granią, w większości na prawo od niej, cały czas w lodzie i śniegu, aż na niższą kulminację szczytu – Yerupaja Norte (6550 m). Droga miała 30 wyciągów. Pierwszego polskiego wejścia na Yerupaja Sur (6515 m) dokonali 29 lipca 1983 roku Paweł Bujakiewicz, Marek Łukaszewski i Stanisław Walkosz.

Obecnie na szczyt ten wiedzie kilkanaście dróg o różnym stopniu trudności. Cel, jaki postawili sobie Marek Żołądek i Michał Apollo, jest trudny, bowiem jeszcze żadna droga nie wiedzie skalno-lodową północną flanką, a jedynie jej ograniczeniami – z lewej strony droga japońska o trudnościach TD+ a z prawej o trudnościach TD. Nasi alpiniści planują wytyczenie drogi środkiem ściany, na której trudności – zarówno skalne, jak i lodowo-śnieżne – są z pewnością jeszcze większe. Działalność górską zaplanowali na lipiec. Jest to okres, kiedy panuje najkorzystniejsza, stabilna pogoda, jednak może się okazać, że na miejscu trzeba będzie skorygować plany i dostosować je do pogody, warunków panujących w ścianie, trudności, a także własnych umiejętności.

Apoloniusz Rajwa