Politycy chcą mianować Go królem. Inni prześcigają się w ustanawianiu świąt, kolejni odmierzają Jego majestat tonami betonu. A On w tym zgiełku bezradny jak dziecko.

W moim kościele, gdzieś przy bocznym ołtarzu, stanął złoty cielec, posążek wręcz bałwochwalczy. Złota figura mężczyzny odzianego w powłóczyste szaty i powyginanego w barokowej pozie jeszcze mogłaby przypominać Chrystusa. gdyby nie wciśnięta mu na głowę potrójna korona. Insygnium królów, carów, papieży? Nie wiadomo. Gdy patrzę na takiego Imperatora, wydaje mi się, że cofnąłem się gdzieś do starożytnego Babilonu, gdzie bożki kreuje się na wzór i miarę człowieka.
Ktoś powiedział, że o prawdziwym Bogu można powiedzieć jedynie, jaki NIE JEST, bo wszelkie ludzkie słowa i pojęcia są niewystarczające, by móc Go określić.

W moim kościele, na bocznym ołtarzu Chrystus został poniżony do roli polityka, króla, cara, papieża. Korona z cierni musiała boleć mniej.

*

Jedna z początkowych scen filmu o św. Franciszku z Asyżu. Młody chłopak z bogatego domu stoi w olbrzymiej, gotyckiej świątyni. Wokół unosi się woń kadzideł, trwa ceremonia liturgiczna, w której kapłani odziani są w przepyszne szaty. Podobnie zresztą jak Chrystus wiszący na krzyżu w głównym ołtarzu. Zamiast lichej, szmacianej przepaski skazańca na biodrach ma kapiącą złotem przepaskę, a na skroni – zamiast cierniowej – koronę z drogiego kruszcu i szlachetnych kamieni. Wszędzie dookoła należny majestatowi najwyższego blichtr. Majestatowi widzianemu ludzkim okiem. Młody Francesko nie wytrzymuje. Rzuca wszystko – dom, bogactwo. Swój kościół. Idzie gdzieś na ubocze, gdzie sam kamień po kamieniu odbudowuje zniszczony kościółek. Tak powstaje Porcjunkula (cząsteczka). Ubogi kościółek, który staje się stolicą ruchu, zmieniającego oblicze Kościoła przez wielkie „K”.

To tu powstaje pierwsza szopka, by pokazać, że Jezus urodził się w najpodlejszych warunkach, bliższy jest więc najuboższym, niż możnowładcom.

*

W moim kraju politycy chcą mianować Chrystusa królem. Inni prześcigają się w ustanawianiu kolejnych świąt. Kolejni odmierzają Jego majestat tonami betonu i metrami zbrojeń, mających podtrzymać największą na świecie figurę. Oczywiście nie mogło na niej zabraknąć złotej korony. Stoi On z rozpostartymi niezdarnie ramionami, jak przed Piłatem. Wystawiony na pośmiewisko w koronie, jak wówczas, gdy rzymscy żołnierze narzucili na jego ubiczowane ciało purpurowy, królewski płaszcz. – Witaj królu! – zdaje się wołać rozbawiona gawiedź na widok największej atrakcji turystycznej w okolicy.

W moim kraju ludzie na wyścigi chcą pokazać, że Bóg jest dla nich największą wartością. Najłatwiej zrobić to, zniżając Go do swego poziomu. Będzie bliższy, gdy będzie władcą, jak nasi władcy, gdy jego krzyż stanie tam, gdzie nam pasuje, a do jego szopki, wybudowanej w kościele, wciśniemy swoją ideologię.

*

Porcjunkula, kościółek wybudowany przez Franciszka nadal stoi. Ubogi, lichy – jak dawniej. Tyle że stanowi jedynie fragment prezbiterium gigantycznej  franciszkańskiej bazyliki zdobnej złotem i ornamentami.
W moim kościele, gdzie Chrystus jest ze złota, żebrak czuje się coraz bardziej obco.

Zacheusz