Ostatnia sobota marca – kolejna zmiana czasu, śpimy krócej, narzekamy na zamieszanie, spóźniamy się. Kłopoty z adaptacją ma nie tylko nasz organizm. Przesunięcie wskazówek zegara wywołuje poważne zamieszanie w świecie informatyki i elektroniki.

Wymierną korzyścią ma być lepsze wykorzystanie światła słonecznego, o godzinę później zrobi się ciemno, a za tym idą oszczędności energetyczne. Jednak przestawienie urządzeń elektronicznych, zmiany rozkładów jazdy, lotów, systemy informatyczne, precyzyjnie działające pogramy – to niemałe wyzwanie, sceptycy przekonują, że cena tych „oszczędności” jest zbyt duża.

Zmianę czasu na letni stosuje się w wielu krajach. Czas zmienia niemal cała Europa, jedynym wyjątkiem jest Islandia. Poza Europą letni czas wprowadza się w USA, Kanadzie, Meksyku, Australii i Nowej Zelandii. Z państw wysoko uprzemysłowionych jedynie Japonia nie ugięła się pod presją oszczędności. Wszystkie kraje zmieniają czas w tym samym dniu, jednak o różnej godzinie, w zależności od strefy czasowej. My zrobimy to o godzinie drugiej po północy.

Na pomysł przesuwania zegara wpadli Niemcy podczas I wojny światowej, 30 kwietnia 1916 przesunęli wskazówki zegara o godzinę w przód, do starego czasu powrócili w październiku. Wkrótce potem przejęli ten system Brytyjczycy i Amerykanie. W Polsce wskazówki zegarów przesuwaliśmy w okresie międzywojennym, później w czasie okupacji hitlerowskiej, a od lat 70. rokrocznie wiosną niedosypiamy, by jesienią cieszyć się dodatkową godziną leniuchowania.

Kontrowersje, obliczania, przeliczania, dyskusje zwolenników i przeciwników trwają, a naszemu organizmowi póki co nie pozostaje nic innego, jak przystosować się, a nie jest to łatwe. Nasz zegar biologiczny jest precyzyjny i z pewnością odnotuje taką małą rewolucję. Zwłaszcza jeśli prowadzimy ustabilizowany tryb życia, dostosowanie do nowych warunków może nam zająć nawet kilka dni.

Stracona jedna godzina – brzmi niewinnie, ale często powoduje przykre dolegliwości, może pojawić się bezsenność, kłopoty z koncentracją, rozdrażnienie. Zmiana czasu z zimowego na letni jest szczególnie dotkliwa, nakłada się na nią tzw. zmęczenie wiosenne, nasilają się odczucia zmęczenia, rozbicia, czy senności. Nasz organizm po długiej zimie trudniej adaptuje się do nowych warunków.

Jedynym ratunkiem jest wypoczynek, spokój, unikanie stresów i dieta wzbogacona o solidną porcję minerałów i witamin. Sałatki wzbogacone kiełkami, nowalijki powinny zagościć na stałe na naszych stołach. Będą one idealnym lekarstwem na wiosenne zmęczenie, dodadzą energii i sił witalnych.

dp