Prezentujemy strażaków z Bukowiny Tatrzańskiej, którzy startują w plebiscycie TP na najlepszą jednostkę OSP. Na strażaków z Bukowiny Tatrzańskiej można głosować wysyłając SMS o treści OSP.9 na numer 71051. Koszt to 1.23 zł. Przypomnijmy, że w plebiscycie biorą udział jednostki strażackie z powiatów tatrzańskiego i nowotarskiego.

Tu znajdziecie informacje o numerach sms wszystkich jednostek, które biorą udział w plebiscycie:

http://24tp.pl/n/42589 oraz aktualne wyniki plebiscytu, które nie uwzględniają jednak głosowania z pomocą kuponów.

Służba w straży to powołanie, honorowa powinność. Nie zrozumiesz czym jest, dopóki nie staniesz naprzeciw płomieni - mówią strażacy z Bukowiny i wyruszają na kolejną akcję.

- Straż to nie są złote guziki u mundurów. To nie jest ten czerwony samochód, o jakim marzy każdy chłopak w Bukowinie. To nie jest warta honorowa u Grobu Pańskiego w Święta Wielkiej Nocy. Dla mieszkańców Bukowiny straż to powołanie i pasja, która każe stanąć oko w oko z nieokiełznanym żywiołem - zapewnia Krzysztof Kramarz, członek zarządu OSP Bukowina Tatrzańska. Dodaje, że strażacy na jednej szali kładą wszystko, co mają, nawet życie, a na drugiej nadzieje tych, którzy właśnie modlą się, żeby wynieść z ich płonącego domu dziecko, albo psa, albo ważne dokumenty. - Nie zrozumie tego nikt, kto sam nie patrzył w taki płomień - dodaje Kramarz i cytuje pierwsze słowa z Kroniki OSP Bukowina Tatrzańska:

"W samym centrum Bukowiny stoi budynek niemały

Górna jego część zbudowana jest z drewna, a dolna ze skały

Jest to budynek Ochotniczej Straży Pożarnej okazale duży

Nie tylko Straży, ale całej Gminie służy".

Te słowa w 1983 r. napisał śp. Władysław Kuchta, chociaż dzieje bukowiańskiej OSP zaczynają się w 1934 r. Wtedy to z inicjatywy: Franciszka Ćwiżewicza, Kazimierza Króla, Piotra Łapki, Franciszka Sztokfisza oraz Adriana Pary zwołano zebranie miejscowej ludności w celu założenia ochotniczej straży. W maju 1934 zapisało się dobrowolnie 39 członków.

W Wigilię 1936 r. jednostka otrzymała sztandar, ufundowany przez Jadwigę Szczepańską z Katowic oraz Jana Łaszcza. Po raz pierwszy załopotał w dniu św. Floriana, 4 maja 1937 r. przed budynkiem "Turing Klubu" na Wierchu Buńdowym. Był sztandar, był sprzęt, była ciężka walka z żywiołem, poświęcenie i trud, ale nie było remizy. 

Parcelę przekazał strażakom Jakub Łopuśniak, w zamian za dożywotnie wypłacanie mu ekwiwalentu - jednego kwintala przeliczeniowego pszenicy rocznie. To nie była wysoka cena za bezpieczeństwo Bukowiny. Remiza stanęła w samym centrum. Tak, żeby w razie potrzeby nie tracić czasu. Drewno na budowę zwozili bukowianie z lasu sołeckiego w czynie społecznym. Symbolicznym zakończeniem budowy był rok 1955, kiedy to zamontowano na dachu syrenę elektryczną. Do tej pory to Franciszek Pacyga, jadąc przez wieś na rowerze z jedną ręką na kierownicy, trąbił na alarm. Rok później w straży przestały służyć konie i rozpoczęła się epoka motoryzacji - do strażaków trafił pierwszy peugeot. Prawdziwą rewolucją, nie tylko dla straży, ale dla całej Bukowiny było uruchomienie wodociągów w 1975 r. 

Do końca lat dziewięćdziesiątych trwały modernizacje i rozbudowy. Przybywało sprzętu, a strażakom przybywało zadań. W dniu wejścia Polski do Unii Europejskiej było jasne, że dotychczasowa remiza nowych zadań już nie udźwignie. Bukowianie zbudowali nową. Niedawno nastąpiło jej otwarcie. 

- Teraz jest taka, że wystarczy na kolejne stulecia. To jeden z najlepiej zaprojektowanych budynków użyteczności publicznej w naszym kraju. Mieści nowoczesne garaże, w pełni wyposażone sale wykładowe, zaplecze jakiego nie powstydziłaby się jednostka zawodowej straży - cieszy się Krzysztof Kramarz.

Na wyposażenie OSP Bukowina składają się trzy nowoczesne wozy strażackie: GCBA  9/50/40 Scania, GBA-Rt Man I SD 30 Magirus Deutz. Samochody operacyjne, które ratują ludzi w wypadkach: SLRT VW Transporter T5, GLM 8 Land Rover, SLRMed A1 Ford karetka pogotowia. Tyle że o duchu straży nie decydują ani remiza, ani park maszynowy, ani nawet wyniki w zawodach. O tym decyduje walka z zagrożeniami. Bukowianie nie raz i nie dwa dali dowód swojej odwagi. 

- W czasie niejednego pożaru dowódca szedł sam włożyć ręce w ogień. Za takim dowódcą ludzie pójdą w największe piekło. Bo nie siedzi za biurkiem. Bycie strażakiem to wielka odpowiedzialność. Nie chodzi o słupki w wykresie. Nie chodzi o wyniki na koniec miesiąca. Nie chodzi o to, żeby strażacy idealnie równym szeregiem stali w czasie uroczystości, i nie o to, żeby samochody były czyste. Zawsze są zresztą czyste. Chodzi o to, żeby na wąskiej grani pomiędzy życiem i śmiercią zawsze być po właściwej stronie. Nawet jeśli ta grań jest z drewna. I płonie - dodaje Kramarz.