Słońce, niezwykłe widoki, gładko wyratrakowany stok. Czego chcieć więcej przyjeżdżając na Podhale? Jest jeszcze coś, o co w wielu stacjach trudno - to przestronność na stoku.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"37200"}

To co wydaje się bolączką - tak naprawdę jest atutem Grapy. Dojechać tu jest łatwo, trzeba tylko wiedzieć jak. Łopatologicznie wręcz tłumaczą to właściciele wyciągu na Litwince, którzy zamieścili na swojej stronie internetowej  film pokazujący po kolei, w którym miejscu skręcić jadąc od Nowego Targu. 

Za Gronkowem skręcamy  w lewo, przez most nieopodal Przełomu Białki dojeżdżamy do Trybsza i tam za szkołą odbijamy w prawo. Wjeżdżając do Czarnej Góry widzimy znaki kierujące na skrzyżowaniu w prawo. Dalej już pomylić się nie da, a przy końcu drogi jest dolna stacja. 

Można też dojechać do górnej stacji jadąc prosto przez Czarną Górę.

Jeśli mimo to ktoś nie dotarł - tym lepiej dla tych, którzy tu są. I przyjeżdżają za każdym razem przekonani, że to najlepszy stok w okolicy.

Od Kotelnicy w Białce Tatrzańskiej w linii prostej jest zaledwie kilometr. Obydwa ośrodki leżą vis a vis na przeciwległych stokach. Jednak chcąc dojechać samochodem na Grapę trzeba przejechać tych kilometrów 7 jadąc przez Trybsz, a nawet 15 (przez Bukowinę Tatrzańską).

Jak już dotrzemy - do dyspozycji mamy dwa duże parkingi przy dolnej i górnej stacji wyciągu. 

Co najważniejsze - narciarski stok długości kilometra i szerokości do 200 metrów.

To doskonała trasa dla rodzin. Z jej trudnościami poradzi sobie średnio zaawansowany narciarz, a początkujący mają do dyspozycji krótki i łagodny 120-metrowy dziecięcy wyciąg, a dla bardziej wtajemniczonych także 400-metrowy orczyk.

Szkółka, wypożyczalnia nart - to oczywisty standard na każdym stoku, jest więc i na Grapie.

Dla głodnych jest też kilka miejsc, gdzie zaspokoją apetyt - na szybko jak i na spokojnie. Przy górnej stacji znajdziemy regionalną karczmę góralską, a na dole punkt gastronomiczny. 

Po zejściu z wyciągu atakuje mnie przyjemna woń grillowanego oscypka tak, że od razu staję przed dylematem - jeść czy jechać?

Po rocznej przerwie czuję jednak przede wszystkim przemożny głód śniegu i pragnienie jazdy. Zostawiam więc gastronomię za plecami i ruszam.

Pierwsze i jedyne przewężenie jest na samej górze trasy, gdzie trzeba objechać stojącą monumentalnie na samym środku stoku karczmę.

Znów moment zawahania - może tak jak inni przysiąść na tarasie w słońcu i uraczyć się gorąca kwaśnicą? 

Apage satanas - mruczę pod nosem niczym kuszony pustelnik Antoni. Jadę. 

Szybko wyjaśnia się tajemnica Grapy. Szybka, 4-miejscowa kanapa wywozi na górę narciarzy z prędkością 5 m/s. Daje to maksymalnie 2400 osób na godzinę. Powinno być więc tu istne zatrzęsienie amatorów dwóch desek. Nic bardziej mylnego. Wszyscy rozjeżdżają po stoku. Tak szkółki podążające za instruktorem jak i wyjadacze szusujący z dużą prędkością w dół. Mogę więc zastanawiać czy jedynie mam ochotę na leniwe i szerokie zakosy czy szybki zjazd.

W każdym przypadku - frajda jest niezwykła. Tym bardziej, że za nartami unosi się obłoczek śnieżnego puchu, który cienką warstwą zalega na stoku. Idylla.

Dobre wrażenie wcale nie kończy się z ustawieniem się w kolejce. Jest czwartek, ferie, samo południe. Czas oczekiwania na odjazd to zaledwie kilka minut.

Ceny? Takie same jak w okolicy gdzie obowiązuje wspólny skipas w ramach TatrySki. Za dwie godziny białego szaleństwa trzeba wydać w sezonie 50 zł. Za całodniowy karnet - 95 zł. Za to  warunki jakie oferuje narciarzom Grapa - z pewnością warte są takiego wydatku.

[WIDEO]9998[/WIDEO]