W radosny czas Wielkiej Nocy lepiej się nie denerwować. Są jednak takie przestrzenie życia społecznego, które pozornie niosą z sobą dobrą nowinę, a w rzeczywistości to jedna, panie, drwina. Z Darwina.

Na Podhalu powszechnie wiadomo, że wiza do Stanów Zjednoczonych zaliczana jest do towarów luksusowych. Nie ma się co dziwić, że w ciągu ostatnich lat za wizy do USA posadzono kilkanaście osób. Z wizami trochę jak niegdyś z narkotykami.

Można je posiadać na własny użytek, nie wolno ich produkować. Co tu jednak zrobić, kiedy producent nie wywiązuje się z zamówień, kręci, zmyśla i okłamuje? Myślę tu o grupie producenckiej pracowników amerykańskich konsulatów.

Wiza pełniła rolę pośrednika pomiędzy atrakcyjnym przed laty rynkiem pracy a pracownikiem. Bywały przypadki, że górale decydowali się nie korzystać z pośrednika i do pracy płynęli na przykład w kontenerze. Po takiej podróży jeden z mieszkańców Podhala osiwiał.

Kiedy polski rząd zdecydował się bronić militarnych interesów Amerykanów w Iraku i Afganistanie, zaczęto kolportować plotkę, że wizy dla Polaków zostaną zniesione, ponieważ jesteśmy zbrojną ręką Wolnego Świata - jak mawiają nieco na wyrost sami Amerykanie.

No i stało się. Amerykanie znoszą wizy, tyle że dla Czechów. To, że nasze języki są podobne i mieszkamy blisko siebie, nie oznacza jeszcze, że nie da się nas rozróżnić.

W dodatku nasze własne ministerstwo spraw zagranicznych zaapelowało do górali, aby nie starali się o wizy, bo psują statystykę. Jakby to górale sami sobie odmawiali przyznania wizy. Surrealizm sytuacji polega na tym, że od kilku lat w Ameryce nie opłaca nam się pracować i jeżeli już tam jedziemy, to po to, aby odwiedzić znajomych, zobaczyć kontynent i zostawić ciężko zarobione w Polsce, Anglii lub Irlandii pieniądze.

Za to coraz więcej Amerykanów przyjeżdża, aby popracować w Polsce i to nie tylko jako dyrektorzy międzynarodowych koncernów.

W tej sytuacji radosną nowiną byłaby dla mnie zapowiedź wprowadzenia dla nich wiz. Zanim przyjadą do nas się dorobić, niech udowodnią, że nie mają nic wspólnego z polityką własnego kraju. W każdym innym przypadki relacje między nami przypominają pisanki na wodzie bez elementu kraszenia.

Wojciech Mróz